Een briefje
Het werd even stil en ik stond net op het punt om mijn mededeling in de herhaling te programmeren toen ik een keel hoorde schrapen gevolgd door het openen van een mond en het uitspugen van een spervuur aan vragen.
‘Bart, wie is in Godsnaam Jules?’
‘Voetbal? Sinds wanneer hou jij van voetbal?’
‘En wanneer is die wedstrijd en welke wedstrijd dan? ‘Toch niet met hooligans hè? Of is die Jules soms een hooligan?’
‘En hoe ga je daar heen? Ik heb vanavond de auto nodig. Ik ga toch naar de rummikub? Ga jij dan niet? Naar de rummikub bedoel ik.’
‘En is die Jules getrouwd? En waar woont hij dan? Hier in de straat? Ik heb nog nooit van een Jules gehoord. Ook niet via Karin Krul. Dus….’
Ze keek me vol verwachting aan.
‘Ben je klaar Truus?’
‘Nou ja, ik wil wel graag antwoorden.’
‘Krijg je niet. Ik ga niet.’
‘Wat is dit? waarom niet?’, riep ze nijdig.
‘Omdat ik helemaal geen zin heb. De vraag stond op een briefje dat op het prikbord bij de Super was geprikt.’
‘Waarom vertel je het dan?’
‘Omdat er ook een briefje hing van ene Loes. Die zocht een mannelijke reisgenoot voor een cruise door de Middellandse zee. Maar ik twijfel nog.’
‘Twijfel?’, riep ze.
‘Ja, vanwege mijn zwembroek. Het elastiek is tijdens de vakantie geknapt.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten