Dansles
‘Emigreren naar de zuidpunt van Java?’, vulde ik in.
‘Dansen. Ze gaan op dansles.’
‘Dansen? Joop gaat dansen?’
‘Ja, haar neef heeft een dansschool. Die had voor het nieuwe cursusseizoen nog een paar plekken over.’
‘En hoe gaat Jopie dat doen?’
‘Wat bedoel je?’
‘Nou ja, hij heeft het ritmegevoel van een nijlpaard, is zo flexibel als een lantaarnpaal en heeft de snelheid van een duracelkonijn zonder batterij. En Annie…’
‘Ze ondernemen tenminste iets, Bart’, onderbrak ze mij.
Ik voelde een naderend gevaar. Het was nog wel een eindje weg, maar toch…
‘Annie had geen zin om weer een hele winter binnen te zitten. Leuk toch?’
‘O ja hoor, geweldig. Echt een leuk idee.’
Ik moest er toch niet aan denken. Dansen. We hebben ooit voor ons trouwen dansles gehad. Omdat we de bruiloft moesten openen met de eerste dans. Aangezien ik vond dat ik die na één les al onder de knie had, en de dansleraar een andere mening was toegedaan, werd ik vriendelijk verzocht de rest van de cursus voor gezien te houden. Kregen zelfs geld terug.
‘Wij moeten eigenlijk ook iets doen’, hoorde ik Truus zeggen.
Ik trok aan de noodrem.
‘Al ga je op je handen staan, Truus. Ik ga niet dansen. Geen denken aan!’
‘Nee, natuurlijk niet. Dat word nu niks.’
‘Dat bedoel ik’, zuchtte ik opgelucht.
‘Daarom heb ik ons ook ingeschreven voor ritmische bejaardegymnastiek.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten