Een uitje
‘Vanmiddag heb ik mijn breiclubje’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.
‘O, krijg ik weer een nieuw vest? En haal je die andere dan weer uit? Dan heb je wol genoeg.’
‘Nou, gelet op jouw nog steeds groeiende omvang kun je dat wel vergeten’, sneerde ze.
‘Wat ga je daar doen dan? Iets voor jezelf maken? Of schapen scheren?’
‘Bah, wat doe je weer flauw. Ik vind het gezellig. Even iets anders dan de hele dag jouw gezeur aanhoren!’ Ze lanceerde een knipoog.
‘Wat mij betreft Truusje maak je er een breiweek van. Heerlijk rustig.’
‘Jaja, en dan de hele week aan de patat zeker.’
‘Er bestaat ook nog zoiets als een pizzeria’, lachte ik.
‘Hoezo? Kan ze niet op de fiets?’
‘Het regent.’
‘Ja, en? Is ze nu plotseling van suiker?’
‘Wat bedoel je met suiker?’
‘Zoals ik het zeg. Vorige week was ze nog van gepantserd staal. Ondoordringbaar.’
‘Daarom moet je haar ook ophalen, Bartje. Staal gaat met regen roesten. En dat kan op haar leeftijd funest zijn.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten