Een kaartje
Ik schrok me rot, verslikte me en spuugde een deel van de koffie terug in het kopje.
‘Wat doe jij nou raar?’
‘Kerstkaartjes! Truus, hoe kom je erbij. Dat is zó negentientachtig vorige eeuw.’
‘We sturen elk jaar kaartjes, dus waarom dit jaar niet?’
‘Dat leg ik je net uit, schat. Ik vind het zo’n onzinnige activiteit. Je koopt een kaartje, pakt een pen en schrijft de geweldige originele tekst: “Wij wensen jullie fijne kerst en alle goeds voor het nieuwe jaar. Bart en Truus.” Ome Wim, de ontvanger, vinkt ons dan af van zijn adreslijst, pakt een kaartje en schrijft de geweldige originele tekst terug: “Wij wensen jullie fijne kerst en alle goeds voor het nieuwe jaar. Wim en Tonnie”. Vervolgens vink jij Wim en Tonnie af van jouw adressenlijst en is de actie rond. En dit herhaalt zich dan een keer of vijftig.’
Ze keek me aan.
‘Klaar?’
‘Ja. Hoezo?’
‘Ik heb net een eerste kaartje ontvangen. Van ome Wim.’
‘Kijk, Truus, dat bedoel ik. En nu gaan wij een kaartje terugsturen.’
‘Nee, niet wij. Ik.
Ome Wim zag het waarschijnlijk al aankomen. Je bent als ontvanger geëlimineerd.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten