Een ziel

Een ziel

Hé Rut, wat loop jij met je ziel te sleuren!’, riep ik tegen een voorbij slenterende straatgenoot die ooit de naam Rutger toegewezen had gekregen. Aardige vent, dat dan weer wel.

‘Hoi Bart, kun je het zien dan?’, vroeg hij.

‘Ja, je rechterarm staat wat vreemd ten opzichte van de linker.’

Hij inspecteerde zijn beide armen.

 ‘Hoezo vreemd?’

‘Alsof er iets onder je rechterarm zit. Maar dat moet vast je ziel zijn die je in de weg zit.’

‘Ach ja, Rosien heeft weer zo’n bui. Je  kent het wel. Jij bent toch ook getrouwd?'

‘Bui? Doet ze vervelend?’

‘Ja joh. Ze loopt de hele dag te zeuren dat ik in de weg loop. Kun je je voorstellen? Ik zit de hele dag op de bank voor de TV. Hoezo in de weg lopen?'

'Misschien wil ze wel dat je wat gaat doen ofzo', suggereerde ik. 

'Dat klopt, Bart. Daarom loop ik hier.'

Bart