Regen

Regen

‘Het is nu echt herfst, vind u niet?’, merkte ze op. We stonden bij de uitgang van de Appie. Zij met in haar ene hand een volle tas en in de andere een nog opgerolde paraplu. Ik met lege handen die zich in mijn jaszakken hadden begraven. Het regende pijpenstelen. 

Ik keek opzij. 

‘Ja, we duiken nu echt het najaar in.’

‘U heeft niks gekocht?’, vroeg ze.

‘Nee, het was op. Gisteren ook al. Het is eigenlijk al dagen op. Vak is leeg.’

‘Dat kan wel eens gebeuren’, vond ze.

‘Misschien even bij de Super langs?’

‘Nee, vandaag niet.’

‘Karin Krul?’, vroeg ze.

‘Karin Krul’, beaamde ik.

‘Ik moet zien dat ik de paraplu uit zijn jasje trek’, merkte ze op terwijl ze aanstalten maakte haar tas neer te zetten.

‘Kom maar. Mijn handen hebben niks te doen.’

‘O, als u dat zou willen… geweldig.’

Ze kwamen nu uit de garage en namen de plu aan. 

‘Er zit een knopje op.’

‘Ik zie het.’ 

De plu plofte open.

‘U wordt wel nat zonder plu.’

‘Ik kan heel hard lopen’, lachte ik.

‘U woont toch aan dat weiland?’

‘Klopt.’

‘Dan lopen we samen. Neemt u mijn boodschappentas, hou ik de plu vast.’

‘Goed plan, mevrouw. Maar ik loop dan wel achter de Super langs.’

Ze keek me aan.

‘Karin Krul?’, lachte ze.

‘Karin Krul’, beaamde ik.

Bart