Nu ben ik zo dat ik meestal een confrontatie uit de weg ga en een ontsnappingsroute zoals de naastgelegen rijbaan neem. Nu echter niet want tussen het trottoir en de rijbaan lag een strook modder. Dat kwam daar omdat de gemeente had besloten dat het gras op deze strook eruit moest.
Waarschijnlijk was daar over vergaderd en had één van de groenambtenaren tijdens een uitputtende vergadering geopperd om dit werkje uit te voeren. Waarom is zoals met veel zaken bij de gemeente niet duidelijk. Het is besloten. Waarschijnlijk tijdens de rondvraag en alle aanwezigen vanwege de blaren op hun tong geen weerwoord meer konden geven en de vraagsteller zonder pardon toestemming kreeg.
‘Dames, er lopen meer voetgangers op het trottoir’, merkte ik een paar meter vóór de confrontatie op.
‘De stoep is breed genoeg!’, riep de woordvoerster. Waarschijnlijk had zij de grootste mond. Niet fysiek, want in het pruilbekkie kon je nog geen stukje komkommer kwijt. Niet dat ik dat wilde, maar het is maar voor het beeld.
‘U kunt toch ook even inschikken? Of moet ik dan maar door de modder.’
‘U kunt ook aan de andere kant van de weg lopen, daar is ook een voetpad.’ Ze wees in de bedoelde richting.
‘Ja, dan kan toch ook?’, echode de andere dame.
‘Waarom zou ik dat doen?’
‘Simpel meneer, omdat wij hier lopen. Dat kunt u toch zien? U bent een spookwandelaar en dat is nog strafbaar ook!’
‘Dames, ik wil er gewoon even langs. Dat is toch niet teveel gevraagd?’
De woordvoerster keek me wat strakjes aan. ‘Ik herken u. Bent u niet die vent die altijd van die verhaaltjes schrijft over de buurt?’
‘Misschien wel. Helpt dat?’, vroeg ik.
‘Nou dat nog niet, maar ik binnenkort vast hoe u dit probleempje heeft opgelost.’
Bart
