'Dank u voor het signaal, mevrouw. Het zijn nieuwe veters. Die zijn nog wat glad en knopen niet goed', legde ik uit. We stonden in de super. Elk achter een karretje.
'Mijn man heeft daardoor vorig jaar zijn pols gebroken.'
'Nou kijk, zo gevaarlijk kan het dus zijn', zei ik braaf.
'En het was helemaal niet nodig, want ik waarschuwde hem op tijd. Net zoals ik u nu doe.'
'Maar hij luisterde niet?', vroeg ik.
'Nee, het Jantje Eigenwijs. Gewoon doorsukkelen en dan raar kijken als je struikelt.'
'Had hij soms ook nieuwe veters?'
'Ja, nu u het zegt. Klopt inderdaad.'
'Zie, die zijn glad. Eigenlijk moeten ze eerst door een sopje. Worden ze soepel van', vond ik.
'Dat zou ook het advies op de verpakking moeten zijn', zei ze.
'Kunt u het vinden?', vroeg een passerend winkelmeisje.
'Ja hoor. We hadden het even over de veters. Dat ze bij aankoop zo glad en zo stijf zijn en dat ze eigenlijk eerst door een sopje moeten', bepte ik.
'Dat klopt. Ik heb het ook altijd. Dan denk je dat ze vast zitten en laten ze heel snel los.' Ik zag haar in gedachten op haar knietjes worstelen met haar vetertjes.
'Best een goed idee van dat sopje', vond ze.
'Zie je. Dat bedoel ik nou maar.' Ik lanceerde een knipoog.
'Uw veter is trouwens ook los', merkte ze op. 'Dadelijk struikelt u nog.'
'Weet ik. Daar hadden we het net over.'
Ik bukte kreunend en probeerde de veter te strikken.
'Over stijf gesproken', lachte de dame achter de kar. 'Het blijft niet beperkt tot de veters.'
Het winkelmeisje moest lachen. 'Misschien ook iets voor een sopje?'
Bart
Copyright Brompot columns en korte verhalen maart 2021
