Truus heeft dat als ze naar een kookprogramma kijkt. Dan kan het maar zo gebeuren dat er ‘s avonds iets wazigs op tafel staat waarbij ik dan de eer krijg om als voorproever op te mogen treden.
‘Die racefiets van mij, staat die nog bij je moeder op zolder?’, vroeg ik.
‘Je bedoelt dat stuk ijzer zonder banden? Bedoel je die?’
‘Staat die er nog?’, dramde ik door. Soms moet je niet teveel op cynische opmerkingen reageren.
‘Dat wrak staat er nog. En nu je het erover hebt: Mama wil de zolder opruimen. Of jij een keer tijd hebt.’
'Voorlopig niet want ik ga op de racefiets.’
'O ja, dat ken ik: dure racefiets aanschaffen die na twee keer fietsen naast dat stuk oud roest bij Mama op zolder komt te hangen.'
'Ik koop geen fiets, ik knap die fiets op zolder op.'
'En hoe denkt onze Matthieu van der Poel dat te doen?' Ze schudde op de maat van haar woorden met haar hoofd.
'Setje nieuwe banden, ketting, drup olie en gaan. Kost niks.’
‘Bart, je hebt al jaren niet meer op een racefiets gereden. De laatste keer was een kroegentocht door de stad.’
‘Schat, ik fietste al toen jij nog op de ontwerptafel lag.’
‘Dus je haalt hem bij Mama van zolder?’
‘Ja, vandaag of morgen.’
‘Oké, misschien is het dan ook handig om nog even linksachter in de hoek te kijken.’
‘Linksachter?’
‘Ja, daar hangen de zijwieltjes nog van onze Tom.’
Bart
