Boodschapje

Ik liep vanochtend als een soort van zombie door de winkel. Ik wist het niet meer. Briefje vergeten, telefoon vergeten… Ze had voor mijn vertrek nog wel een soort van uitleg gegeven, maar die was rechts net zo snel mijn oor uitgevlogen als hij links naar binnen was getoeterd. Ik had toch een briefje? 

Bovendien hebben ze ooit vastgesteld dat mijn intelligentie een eindje boven het maaiveld uitstak, dus ik voorzag geen enkel probleem. Maar ja, nu zonder briefje… 

In gedachte hoorde ik bij een onverrichte thuiskomst de einduitslag al: “ik heb het je nog zó uitgelegd!!! Altijd weer het ene oor in, het andere uit”

Dat van die oren klopte wel… Klotebriefje. 

‘Hé Bart, ook in de winkel?’, hoorde ik een bekende stem. Ik draaide me om.

‘Ha Joop, ja, jij ook?’

‘Ja, ik ben door Annie op straat gezet. Boodschappen doen. Maar zo te zien, jij ook.’

‘Klopt. Alleen heb ik een probleem. Ik ben mijn briefje vergeten. Geen idee wat ik moet.’

‘O, maar dan kan ik je waarschijnlijk helpen. Truus kwam namelijk vanochtend bij mijn Annie voor een recept. En dat recept bracht mijn Annie ook op een idee. Dus…’

‘Dus eten jullie hetzelfde als wij?’

‘Yes Bart. Kijk maar even.’ Hij gaf het briefje.

‘Gelukt?’, vroeg Truus bij mijn thuiskomst. Ik knikte en deponeerde met enige nonchalance de aankopen op het aanrecht. 

‘Had je eraan getwijfeld?’, riep ik zelfverzekerd. 

‘Ik ken jou’, lachte ze terwijl ze de tas pakte.

Toen op een heel andere toon.

‘Wat heb je nou gedaan!!!? Hoe kom je hieraan???’

‘Ik weet niet wat je bedoelt schatje.’

‘Nou, ik wel. Dit zijn de boodschappen van Annie!! Waar zijn die van ons?’

Bart