Die vraag kreeg ik in alle vroegte (het was pas negen uur) op mijn bord geschoven. Hij was net leeg na het verorberen van twee hele beschuiten met jam.
‘Moeten? Je moeder? Die heeft al sinds een jaartje of vijftig niks meer te moeten. Is er iets met haar wat de huisarts niet kan oplossen? Psychisch? Of is het zoals gebruikelijk weer flauwekul.’
Ik ken haar. Bij het minste geringste hobbeltje word ik vriendelijk doch dringend verzocht op te draven.
‘Ze is bezig met het breien van een trui’, hoorde ik Truus vanuit de keuken roepen.
‘Ze komt er niet helemaal uit. Moet haar beetje helpen.’
‘En wat wordt mijn rol?’
‘Niks, ik dacht voor de gezelligheid.’
‘Gezelligheid? Je moeder? Hoe spelt ze dat?’
‘Joh, je hoeft niet mee hoor. Blijf vooral lekker thuis.’
‘Dat was ik ook zonder jouw gouden tip van plan.’
'Wat is er mis met die trui?'
'Niks, ze heeft een paar steken laten vallen.'
'En die moet jij nu oprapen? Kan ze dat zelf niet?'
'Bart, ze heeft gewoon wat hulp nodig. Dat is alles.'
'Verdorie, ik voel me alweer verplicht om mee te gaan.'
'Je bent niet verplicht. Hoezo verplicht?'
'Nou ja, ik denk dat er toch iemand dat schaap in bedwang moet houden, anders kun je morgen weer opdraven.'
Bart
