Engels

‘Een zak drop, Engels drop’, gaf ik als antwoord op de invullingsvraag van het wekelijkse boodschappenbriefje. We zaten aan ons tien uur koffiemomentje wat Truus op donderdag altijd gebruikt voor het verzinnen van de wekelijks inkopen. Mijn rol is dan dat ik naar de voorraadkast loop om te melden wat er zoal moet komen. Truus is de notuliste en de onzinbewaakster. 

‘Er komt geen Engels drop.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat jij daar niet mee kan omgaan.’

‘Niet mee kan omgaan?’

‘Nee, en dat weet je zelf ook..’

‘Vertel.’

‘Hou op Bart. Je begint in de winkel al te kanen en tegen de tijd dat we thuis zijn is de zak leeg.’

‘Dat is nou echt weer onzin, Truusje. Toegegeven, ik neem wel eens een dropje, maar daar houdt het mee op.’

‘Ja, omdat de zak leeg is. Man, je wordt zo rond als een ton. Bovendien is het één en al suiker en dus ongezond.’

‘Koekjes zijn ongezond. Vooral speculaas. En dat gaat er hier ook met pakken tegelijk doorheen.’

‘Nu overdrijf je Bart. Af en toe een speculaasje hoort bij deze tijd van het jaar.’

‘Engels drop ook. Die kleurtjes houden je vrolijk in deze donkere dagen voor kerst.’

‘Dit schiet niet op’, hoorde ik haar zuchten.

 ‘Heb je nog iets zinnigs? Of was dit jouw bijdrage.

‘Ja, Engels drop.’

‘Dat heb ik je net uitgelegd, dat doen we niet.’

‘Truus, dit is anders. Ik wil er niet één maar twee.’

‘Twee? Waar gaat dit over.’

‘Ja, één voor in de winkel en onderweg en één voor thuis. Probleem opgelost.’

Bart