‘Hoi Bart, mocht je tijd hebben, wil jij dan straks even naar mijn kachel kijken?’
Met deze vraag stond buuf Agnes voor onze voordeur.
‘Heb je een nieuwe?’, vroeg ik.
‘Nee, ik heb de thermostaat vanmorgen hoger gezet, maar hij doet niks.’
‘En Tim weet het ook niet?’
‘Tim? Die is al weken buiten beeld.’
‘Verkering uit?’
‘Ja. Heb je dan even tijd, straks? Het is hartstikke koud binnen.’
‘Goh, die Tim. Ik vond het altijd een aardige knul. Een schilder, toch?’
‘Ja, dat was ook ons probleem.’
‘Probleem? Omdat hij schilderde?’
‘Neu, dat niet direct. Hij beunde. Hoe laat kom je dan? Ik moet nog weg.’
‘Met beunen kun je wat extra’s verdienen. Is toch niks mis mee?’, vond ik.
‘Normaal gesproken niet.’
‘Ik wilde al zeggen, ik beunde vroeger ook’, bekende ik.
‘Wat deed je dan?’, vroeg ze.
‘Motoren sleutelen. Jaren gedaan.’
‘O, maar dat is nog redelijk veilig’, lachte ze.
‘Schilderen niet?’
‘Dat ligt eraan, Bart. Zolang je je kwast maar in je eigen pot doopt. En daar had mijn Tim toch andere ideeën bij.’
Bart
