‘Is te vroeg, worden ze blauw’, riep mijn Truus die in de kamer aan tafel zat.
‘Blauw?’
‘Ja, je moet ze nu nog niet schillen, gekkie. Trouwens, waarom zou jij ze schillen? Doe ik toch altijd?!’
‘Waar gaat dit over?’, vroeg ik mij hardop af.
‘Dat je je met mijn zaken bemoeit.’
‘Ik vraag alleen om het mesje?’
‘Ja, dat bedoel ik. De vorige keer, ruim tien jaar geleden, heb je ook een keer aardappels geschild. De buurt heeft het er nóg over.’
‘Waar heeft de buurt het over? Mens wat zwam je toch allemaal?’
‘Dat je toen in je vinger sneed en als een mager speenvarken tekeer ging. Nee, blijf er alsjeblieft vanaf. En waarom gebruik je geen dunschillertje? Die heb ik je na je ongeluk cadeau gegeven en ligt al jaren ongebruikt in de la.’
‘Ben je klaar?’, vroeg ik met een zucht.
‘Wat bedoel je?’, vroeg ze terwijl ze onderweg was naar de plaats delict.
‘Ah, mooi dat je er bent. Dan kun je meteen even uitleggen hoe ik deze rol beschuit open met een dunschillertje.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten