Het zeurding stond voor de kassa van de bloemist. In haar rechterhand een telefoon en links niks want ze stond te wachten tot de bos klaar was. En dat bleek al snel een ergernisbron.
‘Mag er een papiertje omheen?’, vroeg de bloemist.
‘Het is een cadeautje’, gaf zeurkous aan.
‘Cellofaan?’
‘Misschien.’
‘Met wat sierslingers?’
‘Laat eerst eens zien?’
Er werd een meter sierslinger afgerold.
‘Is dat rood?’
‘Ja.’
‘Heeft u geen blauw?’
‘Ja hoor. Blauw doen?’
‘Laat eens zien?’
‘O, nee, dat is te hard. Heb je rose?’
‘Ja hoor, rose dan maar?’
‘Laat me even kijken. Nee, doe toch maar rood.’
‘Kaartje erbij?’
‘Zijn dit de kaartjes?’
‘Ja, u kunt de standaard draaien.’
‘Is dit alles?’
‘Nee, naast die meneer staat er nog één.’
‘Tja, welke zal het worden…’, mompelde ze.
‘Wat zou u doen?’, vroeg ze mij.
‘Hoe bedoelt u?’
‘Een kaartje voor bij de bos. Het is voor mijn dochter. Een goedmakertje. We hadden een onenigheidje.’
De bloemist stond te wachten. Ik te balen.
‘Deze?’, vroeg ze terwijl ze een kaartje met een “sorry” tekstje uit het rek pakte.
‘Misschien is deze beter.’ Ze pakte een tweede. ‘Of misschien die daar….’
Ik was er klaar mee en richtte mij op de zuchtende bloemist.
‘Eh, geef mij die bos bloemen maar, ik reken het af. Voordat mevrouw hier haar keus heeft gemaakt zijn de bloemen verwelkt en wordt de ruzie met haar dochter alleen maar erger.’
Ik nam de bos over, rekende af en verliet de winkel.
O ja, een niet onbelangrijk detail: Truus vond mij weer een kanjer.
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten