'Nee’, riep ik.
‘Niet?’
‘Nee, u heeft een koekje bij de koffie geserveerd, maar die krijg ik onmogelijk uit de verpakking.’
Ik hield hem hoog.
‘Ah, u moet hem op het stippellijntje lostrekken.’
Ze boog iets voorover en wees op het lijntje.
‘U bedoelt het zwarte lijntje?
‘Ja, en dan pakt u hem met twee vingers vast en scheurt u hem met uw andere hand los.’
‘Dat heb ik geprobeerd.’
‘Precies op het lijntje, meneer?’
‘Ik heb hem vastgehouden en mijn man heeft hem geprobeerd open te scheuren’, voegde Truus nog toe.
‘Maar wel op het lijntje, dus’, vroeg ze.
‘Ja, precies op het stippellijntje.’
‘ Ik heb zelfs mijn bril opgezet om te controleren of hij wel…’
‘Geef hem maar even. Dan help ik u.’
Ze pakte het koekje aan en keek nog eens goed.
‘Vind u het goed als ik hem voor u openmaak?’
‘Ja, ik zie geen andere mogelijkheid.’
‘Misschien een ander koekje?’, opperde Truus. ‘De bevalling van mijn koekje verliep vlekkeloos.’
‘O? Die wilde wel?’
‘Ja, ik heb het met mijn tanden gedaan’, vertelde ze.
‘O, maar dat kan uw man dan toch ook?’
‘Lijkt me voor de overige klanten niet leuk.’
‘Niet leuk?’
‘Nee, want met een beetje pech vliegt bij de de eerste de beste poging zijn complete kunstgebit door de tent.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten