Jaarringen

‘Goh, wat zie jij er netjes uit’, complimenteerde buuf Agnes mij toen ze de voordeur uitliep en mij op de oprit ontdekte. ‘Vier je je veegjubileum of zoiets? Ik kan niet op visite komen hoor, want ik moet werken’, voegde ze er lachend aan toe.

‘Morgen Agnes. Nee, Truus haar moeder krijgt er vandaag een jaarring bij. En ik moet getuigen.’

‘O, is ze jarig?’

‘Ja, Truus vertelde zoiets.’

‘Een jaarring, bomen hebben jaarringen’, grinnikte ze.

‘Klopt, mijn schoonmoeder, want daar hebben we het over, is ook net een eik: keihard en onverwoestbaar.’

‘Ja, zo ziet ze er ook wel uit.’

‘Dat bedoel ik. Alhoewel ze wel continu in een wintertoestand verkeerd. Zit geen blad meer aan.’

‘En hoe oud wordt deze eik vandaag?’

‘Geen idee. Dan moet ik haar eerst doorzagen.’

‘Doorzagen?’

‘Ja, dan worden de jaarringen zichtbaar en kun je ze tellen.’

Bart