‘Jazeker meneer, zegt u het maar’, antwoordde ze vriendelijk.
‘Oké, ik heb hier vorige week krentenbrood gekocht en ik ben de spaarzegeltjes vergeten.’
Ze keek me verwonderd aan.
‘Spaarzegels? Eh.. daarvoor moet u bij de kassa zijn hoor’, blaatte ze.
‘Nee hoor, het moeten speciale krentenbroodzegels zijn’, probeerde ik haar te overtuigen.
‘Ik zou echt niet weten wat u bedoelt.’ Ze keek verontschuldigend.
‘Misschien dat je het even bij je chef kunt vragen?’, stelde ik voor.
‘Dat is misschien een goed ideetje’, antwoordde ze terwijl ze op een onzichtbaar belletje drukte. Tenminste, dat veronderstelde ik want ik hoorde in de verte iets rinkelen waarna er een grote boosuitziende man naderde die keek alsof hij uit zijn slaap was gehaald.
‘Wat is het probleem?’, vroeg hij.
‘Ik heb hier vorige week krentenbrood gekocht en geen zegeltjes gekregen.’
‘Zegeltjes? Hoezo zegels?’
‘Spaarzegels die je bij jullie krentenbrood hoort te krijgen’, verklaarde ik plechtig.
‘Meneer, u krijgt helemaal geen spaarzegels bij het krentenbrood. Waar zou u voor moeten sparen dan? Gratis krentenbrood of zoiets?’ Hij klonk nog steeds nors.
‘Nee, sparen voor een speciale krentenfiets om de afstand tussen de krenten te kunnen overbruggen.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten