Opdrachten

Ik zag haar voor mij schuiven: een wat stevig gebouwde dame waar aan weerszijden van haar hoofd een paar op oorwarmers lijkende knalrode doppen waren gemonteerd. We liepen beide in de Super. Zij met een winkelmand op wielen, ik met een officiële Super boodschappenkar. 

Ze stond blijkbaar in directe verbinding met haar opdrachtgever want ze pakte met enige regelmaat een artikel uit een schap, las de tekst hardop voor waarna het artikel of werd terug gezet werd dan wel in de kar werd gemikt. 

‘Dat is toch ook wat’, hoorde ik een bekende stem achter mij opmerken. Ik draaide mij om en ontdekte buurtgenootje Meijer.

‘Ik bedoel dat mens, met die koptelefoon daar.’

Ik keek naar het aangewezen mens en moest toegeven dat het inderdaad “toch ook wat” was.

‘Ik loop hier met een briefje en zij krijgt opdrachten via de telefoon. Het moet toch niet gekker worden!’, klaagde ze.

‘Ik denk dat ze in verbinding staat met haar relatie’, merkte ik op.

‘Haar relatie? Zou ze een relatie hebben?’

‘Dat denk ik wel’, zei ik. ‘Met wie zou ze anders in contact staan?’

‘Nou dat kunnen er veel zijn, Bart.’

‘Misschien wel haar moeder? Of een buurvrouw’, ging ze verder.

‘Dat lijkt mij stug, mevrouw Meijer.’

‘Stug? Hoezo stug? Dat kan toch?’

‘In theorie wel, maar het lijkt mij toch wel beetje vreemd als je van je moeder een opdracht doorkrijgt en vervolgens een voordeeldoos condooms in je mandje gooit.’

Bart