Ze hebben behalve twee kinderen ook nog een hond gekregen. Een oerlelijk ding met een wat nukkig karakter. Hij blaft agressief en je moet hem bij het passeren goed in de gaten houden want voordat je het weet hangt hij in je kuit. Zijn bijnaam? “Klotehond”.
Het “lekkere weertje” kwam dus uit de mond van de korte vrouw die met Klotehond aan de wandel was. Instinctief plaatste ik mijn bezem strategisch voor mij, klaar om het beest in voorkomend geval even stevig “de kast uit te vegen.”
‘Het is inderdaad een lekker weertje. Hond aan het uitlaten?’, vroeg ik wijzend op het ding wat achter haar aansjokste.
‘Nee, we zijn bij de dierenarts geweest. Voor een spuit.’
‘Ah, kijk. En, is het gelukt?’, vroeg ik quasi belangstellend terwijl ik de agressieveling goed in de gaten hield. ‘Ja hoor.’
‘Bram! Zit!!!!’, schreeuwde ze toen Klotehond dreigend grommend op mij af kwam. Ze trok hard aan de volgens mij veel te lang lijn. Ik deed dan ook twee stappen naar achteren.
‘Goh, misschien is het verstandig een kortere lijn aan te schaffen’, adviseerde ik haar.
‘Nee, kan niet.’
‘Niet?’
‘Nee, mijn man is te lang. Krijgt Bram last van zijn nekhernia. Kan ik weer naar de dierenarts.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten