Een regenkapje

Het regenkapje

'Hoi, ik heb een vraagje’, kondigde ik na binnenkomst mijn bezoekje aan. Ik had voor deze prangende vraag gekozen voor de plaatselijke “winkel van Sinkel” in de hoop dat ze er antwoord op zouden kunnen geven.

‘Stel hem maar’, nodigde de vriendelijk ogende  verkoopster mij uit. Ik schatte haar zo rond de zestig en die leeftijd zou mijn vraag wel eens positief kunnen beïnvloeden. 

Naast haar stond een jong geitje wat net voor het eerst in de wei liep. Daar had ik mijn vraag ook aan kunnen stellen, maar dan had ik als antwoord ongetwijfeld de wedervraag gekregen van “wat bedoelt u?”.

‘Mijn Truus zoekt een regenkapje. U kent ze vast wel. Zo’n doorzichtig plastic, harmonica gevouwen, ding met aan het uiteinde touwtjes. Trek je aan de touwtjes, dan vouwt hij weer op. Ach u kent ze wel.'

Ze keek me verbaasd aan. 'harmonica gevouwen?' 

'Ja, als je dan aan de touwtjes trekt, dan schiet hij weer in elkaar en kun je hem oprollen.'

'Meneer, ik heb echt geen idee.'

' Gezien uw leeftijd zou u ze haast moet kennen. Zo oud zijn ze al wel!'

Mij bekroop het gevoel dat ik toch iets verkeerds had gezegd want de vriendelijkheid verdween en maakte plaats voor een naderende donderbui. Het geitje verdween in de stal om even later terug te keren met een plastic hoesje wat ze voor mij op de toonbank deponeerde.

'Nou kijk, dat bedoel ik dus', riep ik blij. 

'Ohhh maat deze ken ik wel', merkte ze op. U bracht mij op een dwaalspoor. Ze zijn namelijk meer van uw leeftijd. Ik schat toch gauw zo'n dikke zeventig?'

Bart

Betrapt

Betrapt

‘Morgen Bart, lekker weertje hé?’ 

Tot mij sprak ene Karin Krul, buurtroddelaarster. Ze was waarschijnlijk onderweg naar haar werk. Tenminste, dat kon je veronderstellen want ze droeg het bedrijfsoutfitje van de Super. 

‘Moet ik even over nadenken, Karin. Succes vandaag.’ 

Ik wilde me omdraaien maar daar stak ze een stokje voor. Ze moest haar naam nog eer aandoen. 

‘Hebben jullie nog een beetje kunnen slapen vannacht?’, vroeg ze.

‘Ja hoor.’ Ik stelde met opzet niet de “hoezo” vraag, maar daar redde ik het niet mee.

‘Hans Vruggink had een enorme ruzie met zijn echtgenote. Rietje heeft hem betrapt.’

‘Ja, dat is vervelend’, reageerde ik lauwtjes en maakte opnieuw aanstalten het getroffen gebied te verlaten.

‘Weet je waarmee?’

‘Geen idee, Karin.’

‘Nou, wat denk je?’ 

‘Dat zeg ik toch: Geen idee.’

‘Kom op Bart, je hebt best wel een idee’, lachte ze. ‘Roep dan iets!’

Ik was er klaar mee en besloot omwille van mijn rust maar een naam te roepen.

‘Mevrouw Boerstoel?’

‘Bart, foei! Mevrouw Boerstoel is in de zeventig!’

‘Nou ja, de rest van de buurt heeft hij volgens jou al een keer gehad, dus..’

‘Hoe kom je erbij dat hij met een vrouw was?’

‘Ja, jij komt toch met de roddel dat hij is betrapt?’

‘Bart, Rietje is morgen jarig en Hans heeft vannacht uit de koelkast een stuk taart gejat.’

Bart

Een nieuwe fiets

Een nieuwe fiets

‘Mijn fiets is aan vervanging toe’, stelde ik vast. Ik lag op mijn knieën voor de kettingkast omdat volgens mij de ketting ergens tegenaan tikte.

‘Kun je het niet maken dan?’, vroeg Truus. ‘Je hebt vroeger toch bij een fietsenmaker gewerkt?’

‘Jazeker, maar toen waren de kettingen nog echte kettingen. Die van tegenwoordig zijn net touwtjes.’

‘Mijn ketting is geen touwtje’, merkte ze droogjes op.

‘Jij hebt geen ketting maar een riem.’

‘Maar die is niet slap.’

‘En wat nu?’, vroeg ze.

‘Ik denk dat ik hem in moet ruilen. Gewoon een nieuwe fiets.’ Ik keek op.

‘Alleen omdat de ketting slap is? Kom op Bart, die fiets is verder nog prima toch?’

‘Jouw “prima” is een heel andere "prima" dan mijn “prima”. De ketting is versleten, de bandjes zijn op en het zadel is ook niet meer wat het ooit geweest is… Bovendien wil ik overstappen op elektrisch.’

‘O kijk, nu begin ik het te snappen.’

‘Wat begin je te snappen?’

‘Je kunt mij niet meer bijhouden.’

‘Wat bedoel je?’ Ik begreep het niet.

‘Volgens mij is niet alleenheerser ketting slap geworden…’

Bart

Ene Vermeer

Ene Vermeer

‘Morgen Bart’, wenste de nieuwe vriend van buuf Agnes mij toe. Hij kwam de voordeur uit terwijl ik net door de onze naar binnen wilde lopen. Truus had mij namelijk geroepen dat het tien uur koffiemomentje aanstaande was.

Ik had het knulletje pas geleden voor het eerst ontmoet. Tijdens het verjaardagsfeestje van Agnes. Hij zat toen naast mij. Ik vond het een weinig inspirerend type. Niet erg snugger. Beetje een sukkel. Niet echt een tiep voor Agnes. Maar hij had ongetwijfeld kwaliteiten, anders was ze er vast niet aan begonnen.

‘Mogguh’, antwoordde ik. ‘Ik ben je naam kwijt, hoe was het ook alweer?’ 

‘Robert. Robert Vermeer.’

‘Familie van?’, vroeg ik doelend op de beroemde oude meester.

‘Wat bedoel je?’

‘Vermeer. De schilder!’ 

‘Nee, mijn ouders hadden geen schildersbedrijf. Ik ben van Vermeer, de bakker aan de dorpsstraat.’

Tja, ik bedoel maar.

Bart

Telefoontje

‘Je moeder heeft gebeld’, meldde ik tijdens de aanvang van ons tien uur koffie momentje. 

‘Wanneer?’

‘O, vorige maand ergens geloof ik. Of je haar terug wil bellen. Was haast bij.'

'Bart, even serieus, belde ze net?’

‘Ja, toen je aan het douchen was. Ik wilde je niet storen.’

‘Wat had ze dan?’

‘O, geen idee.’

‘Dat vraag je dan toch?’

‘Truus, als ik je moeder vraag wat er is, dan kan ik wel een blocnote vol schrijven.’

‘Klonk ze paniekerig?’

‘Je moeder klinkt altijd paniekerig.'

‘En waar is mijn telefoon?’

‘Waar je hem voor het laatst hebt gebruikt, Truus.'

'Waar dan?'

'Geen idee schat..'

'Belde Mama niet naar mijn telefoon,  dan?'

'Nee, naar de mijne.'

'Dat is raar. Ze belt altijd naar mij.'

'Waarom is dat raar?'

'Dat leg ik je net uit. Vind jij dat niet raar dan?'

'Nee, het lijkt me logisch, als je jouw telefoon niet kunt vinden.'

Bart

Voetjes

Voetjes

‘Wat sta je te kijken?’, vroeg Truus. Ik stond midden in de kamer en keek naar mijn voeten.

‘O, niks bijzonders. Ik kijk naar mijn voeten.’

‘Is daar iets mee?’, vroeg ze.

‘Nee, ik verbaas me erover dat ze al ruim zeventig jaar zonder zeuren hun werk doen.’

‘Heb je vanochtend je pillen wel ingenomen, Bart?’

‘Kijk Truusje, ze kunnen linksaf, rechtsaf, rechtdoor…. Echt geweldige dingetjes.’

‘Redden ze het ook nog naar de keuken?’

‘Naar de keuken? Wat denk je zelf! Als het moet, lopen deze voeten de nijmeegse vierdaagse.’

‘Dat ga je niet redden.’

‘Hoezo niet?’

‘Daar ben je in jouw tempo ruim veertig jaar mee bezig. Ben je honderdentien.’

‘Deze voetjes hebben zelfs ook nog voor goud gedanst. Kun je nagaan!!’

‘Nou, inderdaad. Dankzij die geweldige voetjes van jou loop ik al jaren met platte tenen!’

Bart

Alaaf

Alaaf

‘Heb jij vannacht Agnes ook nog gehoord?’, vroeg ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Niet gehoord. Is ze weer thuis dan? Ze was toch carnaval vieren?’

‘Ja, in Toeterdonk of zoiets. Ik hoorde lawaai vanuit haar slaapkamer. En je moeder werd er ook onrustig van.’

‘Mijn moeder?’ 

‘Ja, in het fotolijstje aan de muur.’

‘Dan zal ze weer thuis zijn. Koekje?’ Ze hield de trommel voor mijn neus.

‘Volgens mij was ze niet alleen.’

‘Dan waren ze met zijn tweeën. Wat moet ik met die informatie, Bart. Het zijn toch haar zaken!’

‘Dat zal, maar ik wil er geen last van hebben.’

‘Man, hoezo last? Ik hoor nooit iets. Ik denk zelfs dat ze meer last van ons heeft dan andersom.’

‘Ik denk dat ze iemand in Toeterdonk aan de haak heeft geslagen. Zo’n carnavaller.’

‘Nou ja zeg, denk je nou werkelijk dat ze iemand uit Den Bosch hiermee naartoe neemt?’ 

‘Waarom niet, Truus. Hoe dan ook, het was er één uit de carnavalshoek.’

‘En hoe weet meneer dat?’, vroeg ze geïrriteerd.

‘Meneer weet dat omdat er van die typische carnavals geluiden door de muur dreunden.’

‘Hoe klonk dat dan?’

‘Nou, net op het moment dat het gebit van je moeder uit haar mond dreigde te rammelen, klonk er drie keer een luid alaaf gevolgd door een enorme zucht met daarna een diepe stilte.’

Bart

De appelmoes

‘Wat een toestand gisteravond, hè Bart?’, hoorde ik Karin Krul bij de Super vanachter de kassa in mijn richting roepen. Ik stond daar met een bloemkooltje in mijn mandje.

‘Nou, dat was wat!’, antwoordde ik. Geen idee waar het over ging.

‘Ik denk dat het nu definitief over is. Ik sprak net Annie van der Heuvel, die kwam trouwens ook een bloemkooltje halen, en die was dezelfde mening toegedaan.’

‘Mooi Karin. Bloemkolen zijn toch in de aanbieding?’

‘Joop van Annie heeft een hekel aan bloemkool’, ging ze onverstoorbaar verder. ‘Maar hij, Joop, moest maar eten wat de pot schaft. Het schijnt dat hij vroeger heel erg verwend is geweest’, zei op een vertrouwelijk toontje.

‘Door Annie?’, vroeg ik quasi belangstellend terwijl ik het kooltje uit het mandje haalde en op de band rolde. 

‘Nee, thuis. Hij kreeg er altijd appelmoes bij.’ 

‘Krijg jij er ook appelmoes bij?’, vroeg ze terwijl ze het kooltje in de kassa bliepte. 

‘Nee, ik word op een andere manier verwend’, mompelde ik. Vreselijk mens die Karin. 

‘Hoe dan ook: hij heeft zijn koffers gepakt en is kwaad vertrokken’, roddelde Karin verder. 

‘Over wie heb je het eigenlijk?’, vroeg ik.

‘Over Andries, het neukertje van Carla, van de Porsche. Vraag me niet waarom, Bart, maar ze hadden ruzie.’

‘Ze aten vast ook bloemkool’, veronderstelde ik.

‘Nou daar krijg je echt geen ruzie van!’, vond ze.

‘Echt wel, hij lust het natuurlijk alleen met appelmoes, en dat had ze waarschijnlijk niet in huis.’

Bart

Een boekenplank

Een boekenplank

‘Heb jij nog iets met Joop afgesproken?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Joop Heuvel? Nee, niks. Moest dat dan?’

‘Moest dat dan’, herhaalde Truus terwijl ik haar veelbetekenend met haar hoofd zag schudden. ‘Ja, dat moest.’

‘Hoezo dan? Ik kan me niks voor de geest halen.’

‘Nou, dat zou zo maar kunnen, want soms ben je zelf al een geest. Waar hebben we het gisteren nou over gehad?’

‘Nou, niet over geesten’, zei ik.

‘Bart, je zou Joop helpen met het ophangen van een boekenplank. Of ben je vergeten dat Annie hier gisteren was?’ 

Ze was echt pissig.

‘O, bedoel je dat! Een boekenplank. Nee, nog niet.’

‘En dat zou je doen!’

‘Ach ja joh, even geen tijd gehad.’

‘Geen tijd gehad? Je zit de hele dag die tablet van je te vingeren. Hoezo geen tijd?’

‘Truusje, ik regel zaken met mijn tablet. En dan is er meer één conclusie mogelijk: deze man is druk!’

‘Kom op Bart, loop er even naartoe!’

‘Ik snap niet waar Joop in hemelsnaam een boekenplank voor nodig heeft’, mopperde ik.

‘Ja, wat denk je? Waar zou je een boekenplank voor nodig hebben?’

‘Ja, voor boeken. Maar het enige boek wat hij heeft is het trouwboekje. En daar heb je een nachtkastje voor nodig. Géén boekenplank.’

Bart

De drempel

De drempel

‘Ik sprak net Carla’, zei ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. ‘O? Sprak jij haar of zij jou?’

‘Maakt dat verschil?’

‘Jazeker, als zij jou spreekt dan heeft ze iets nodig. Als het andersom is, dan is ze -of met haar Porsche bezig -of heeft ze een spannend outfitje aan. Dus…’

Ze keek me met enige strengheid aan.

‘Er komen waarschijnlijk geen verkeersdrempels in de straat’, ging ik verder.

‘Oké, en van wie heb je dat gehoord?’

‘Ja, wie heb ik nou net gesproken?’

‘Carla?’ 

‘Ja, dat vertelde ik toch! Haar auto ligt te laag op de weg. Kan niet over de drempels.’

‘En waar heeft ze die wijsheid vandaan?’

‘Van de gemeenteraad. En die nemen dat besluit, Truus.’

‘Wat heeft ze met de gemeenteraad? Heeft ze daar een vriendje? Of is de complete raad op nachtelijke audiëntie geweest.’

‘Geen idee. Dat heeft ze niet verteld. Dat is vertrouwelijke informatie.’

‘Jaja, vertrouwelijk.’

‘Maar goed, ik had dus toch gelijk’, wreef ze met haar verbale schuurpapiertje. ‘Jij hebt haar gesproken en het ging over haar Porsche.’

‘Nou, niet helemaal hoor, Truusje. Ze had ook haar spannende outfitje aan.’

Bart

De schone slaapster

De schone slaapster

‘Ga je nog naar de carnaval?’, vroeg buuf Agnes. Ik was vanwege het lekkere weer de oprit aan het vegen en zij verliet net op dat moment haar huis.

‘Kijk eens goed? Zie je mij carnaval vieren?’

‘Nee je bent nu aan het vegen. Maar komend weekend?’

‘Ik zal nooit carnaval vieren. Ik ben Hagenees en die zijn verstandig.’

‘Ik ben een Brabo en niet verstandig. Maar Hagenezen kunnen er ook wat van hoor. Kijk maar eens naar het Kabinet! 

‘Ja, die Faber kan zo met de optocht mee!’, lachte ik.

‘Ik ga het weekend naar Oeteldonk’, lachte ze.

‘Kijk, dat bedoel ik. Oeteldonk. Wat moet ik me in hemelsnaam bij een Oeteldonk voorstellen? Is dat je nieuwe vriend?’

‘Nee dat is de carnavalsnaam van ‘s-Hertogenbosch. Ik logeer daar bij mijn ouders.’

‘Tjonge jonge, Oeteldonk. Hoe verzinnen ze het! En ga je ook verkleed?’

‘Ja, natuurlijk. Ik ga als de schone slaapster.’

‘Ha kijk, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.’

‘Iets bij voorstellen?’, lachte ze.

‘Ja, je werkt toch bij de gemeente?’

Bart

Vandalisme

Vandalisme

‘Ik krijg zo langzamerhand een sik van dat bericht over Amalia’, zuchtte ik terwijl er op het scherm voor de zoveelste keer aandacht werd geschonken aan haar eerste optreden.

‘Ach ja, de eerste keer is toch ook hartstikke belangrijk!’, riep Truus vanuit de keuken. 

‘Hou toch op. Toen wij de eerste keer spannende dingen deden kwam dat toch ook niet op TV?’

‘Bart, Amalia wordt straks onze nieuwe Koningin. De mensen vinden het leuk om haar nu al bezig te zien.’

‘Ik vind het helemaal niks. Hier, kijk dan. De vijf uursshow. Ze hebben zelfs die Blauw-Bloed Bes uitgenodigd om over haar kleding te zwammen. Wat een overdreven geleuter.’

‘Joh, ga even lekker buiten spelen, chagrijn!’

‘Ik vind het pure propaganda.’

‘Propaganda?’

‘Ja, voor decadentie en vandalisme. Ze smijt zomaar een peperdure fles champagne tegen een hagelnieuwe schuit.’

‘Man, hou toch op. Zo gaat dat.’

‘Jaja, zo gaat dat. Moet ik eens proberen. Een fles champagne kapot gooien tegen die nieuwe Porsche van Carla hier uit de straat.’

‘Nou ja Bart, dan haal je in ieder geval ook het 

Nieuws!’

Bart

Ongewenst bezoek.

Ongewenst bezoek

Had ik weer. Wilde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje nét een zelfgebakken plakje cake in mijn mond duwen, ging de voordeurbel.

‘Doe jij even open?’, vroeg Truus.

‘Waarom? Ik heb toch niet gevraagd of ze aan willen bellen?’

‘Doe niet zo flauw. Loop even!’

‘Truus, ik heb nu de keus tussen een plak cake of de deur openen. Ik kies voor de cake.’

Ze stond zuchtend op en verdween mopperend in de hal.

‘Morgen Bart’, hoorde ik nu een stem. Ik draaide mij geschrokken om: Krul, Karin Krul met een fotoalbum in haar hand.

‘Karin komt even vakantiefoto’s van Australië laten zien!’

‘Mooi!’, riep ik terwijl ik het laatste stuk cake in mijn mond duwde. ‘Ik ben weg!’

‘Hoezo? Wat moet je dan?’, vroeg Truus.

‘Schat, ik heb de keus om een klusje bij je moeder te doen of foto’s te bekijken. Ik kies voor het minst erge!’ Ik lachte er een beetje bij.

‘Wil jij ze dan niet zien, Bart?’, vroeg Karin ietwat teleurgesteld.

‘Nee hoor. Niet nodig. Ik ga namelijk voor de gesproken versie van het album.’

‘Gesproken versie?’, vroeg ze.

‘Ja, die zit drie dagen in de week achter de kassa bij de Super!’

Bart

Gezond

Gezond

‘Misschien moet je even naar de dokter’, vond Truus nadat ik wederom een klaagzang had geuit rond de toestand van het inwendige middengedeelte van mijn lichaam. Ergens tussen hoofd en onderstel.

‘Je loopt de hele week al te klagen. Dus doe vooral mij een lol en maak een afspraak.’ Ze klonk streng. 

‘Ik kan niks bijzonders ontdekken ’, stelde de arts vast nadat hij mij zo ongeveer binnenstebuiten had gekeerd. ‘Heeft u zelf nog een idee?’ 

Ik vertelde dat ik dat niet had. 

‘Tja, dan wordt het lastig.’

‘Heeft u in het verleden al eens vaker zulke klachten gehad?’

‘Ja, wel eens’, zei ik na enig nadenken.

‘Lang geleden?’

‘Ja, op veertien augustus tweeduizend-vier.’ 

‘Zo, dat heeft wel impact gehad’, vond hij.

‘Hoezo impact?’

‘Omdat u die datum nog zo precies weet.’

‘Ja, klopt. Dat was de dag na mijn vijftigste verjaardag. Ik had toen een enorme kater.’

‘O? En is dat nu niet het geval geweest?’

‘Dat denk ik niet, dokter.’

‘Oké, en waaruit blijkt dat?’

‘Het is nu geen veertien augustus en bovendien leef ik heel gezond.’ 

‘En wat noemt u gezond?’, vroeg hij met een lach.

‘Tja, ik rook niet, ik drink niet en ik beweeg niet.’

‘Dan leeft u inderdaad heel gezond.’

Bart

Een tiep

Een Tiep

Had ik weer: zit je een keer in de trein, neemt er op de lege plek tegenover je een dame plaats. En dan niet zo maar één.. Nee, het betrof in mijn beleving zo’n actie-tiep die je op het nieuws wel eens op de A12 uit hun plaat ziet gaan. En in dit specifieke geval dan een afgemonteerd exemplaar met een gebreide vijfentachtig kleurentrui, pofbroek en een rugtas van een zelfgekweekte maïskolf. Zoiets. 

Terwijl ik haar zo observeerde zag ik haar met haar behoorlijk stevige achterwerk wel ergens ter hoogte van het Haagse Malieveld op het asfalt zitten.

Ze keek met een enorme ernst de wereld in en was ongetwijfeld bezig met het bedenken van acties tegen fossiele brandspullen. 

Plots trok ze haar rugding op schoot, poerde wat binnen de ingewanden en rukte een boekje-met-potlood tevoorschijn. 

Ze keek nog even vluchtig naar het plafond, toen naar mij, slaakte een zucht en schreef wat op. 

De attributen keerden daarna terug in de maiskolf, die met een paar sluittouwtjes werd dichtgetrokken en ze schoof hem terug naast zich op de bank. 

Vervolgens plaatste ze de punten van haar ellebogen op haar knieën en plaatste haar handen onder haar hoofd. Niet lang, want nadat ze met haar asfaltwals op het bankje heen en weer had geschoven, stond ze op, greep de maïskolf en haastte zich de wereld in. Ik bleef achter met de voor mij prangende vraag: waar heb ik nou in Godsnaam naar zitten kijken.

Bart

Een nieuwe trui

Een nieuwe trui.

‘Ik vind het niks’, zei ik toen ik de trui paste.

‘Niks? Wat vind je niks?’, vroeg Truus.

‘De verkoopster!’, antwoordde ik. ‘Wat denk je nou wat ik bedoel!’

‘Nou ja, ik vind die verkoopster ook niks.’

‘Truus, ik wil geen trui met horizontale banen.’

‘Verticale banen vind je ook niks, dus?’

‘Wat dus?’

‘Dus wordt het geen trui.’

‘Er zijn toch ook nog andere truien?’, zei ik.

‘Nee, die zijn er niet!’, bitste ze.

‘Hoezo niet? Truien zat!’

‘Lieve schat. Truien zat? Let goed op: meneer wil geen strepen, geen stippen. Effen truien vind hij saai, een V-hals staat te ouderlijk, een ronde hals is te benauwend. Wol kriebelt, katoen kreukt teveel, rood, blauw groen en zwart zijn niet “jouw kleuren”. 

Dan hebben we het nog niet over slobbertruien gehad, truien met een rits, een kraag, truien met een boord…  Die vindt meneer  allemaal niks. Dus, hoezo truien zat?’

Ik keek haar aan, vervolgens wanhopig om mij heen en ontdekte toen een gele trui. Hij lag moederziel alleen op een plank.

‘Die lijkt me wel wat!’, riep ik blij.

Ze keek me hoofdschuddend aan. ‘Geel? Sorry Bart. Die vind ik helemaal niks.’

‘Helemaal niks, Truus? Jij hebt toch ook werkelijk altijd wat te zeuren.’

Bart

Over de grens

Over de grens

‘Wij doen tegenwoordig de boodschappen in Duitsland’, vertelde Annie van der Heuvel tijdens haar verstoring van mijn tien uur koffiemomentje. Ze kwam voor een ei, maar bleef op uitnodiging van Truus plakken. En, ze “bliefte” geen koffie maar een kopje thee. Pfffft…

Vervolgens ontwikkelde het gesprek zich in de richting van de dure boodschappen. Typisch Annie. Klagen, klagen en nog eens klagen.

‘Weet je Truus, bijna alles is daar goedkoper. De frisdrank, bier, wijn…’

‘Ik nuttig geen van allen’, zei ik.

‘O, maar er zijn nog veel meer winstpakkers hoor. En Joop pakt na afloop nog een tankbeurtje mee.’

‘Ik heb al eens een vergelijking gezien in de krant. Gemiddeld maakt het weinig uit. Ja, die beurt van Joop. Verder niet.’ 

‘Toch vind ik dat wij ook eens moeten gaan Bart!’, vond Truus.

Mijn koffie werd op slag koud. ‘Ik naar Pruisen? Ben je gek geworden?’

‘En weet je wat er heel erg goedkoop is?’, zeurde ze verder.

‘Zangzaad?’, vroeg ik.

‘Nee, hondenvoer. Echt stukken goedkoper.’

‘Bart, wij gaan zaterdag naar Duitsland!’, hoorde ik Truus enthousiast roepen.

‘Nou, zaterdag wordt niks’, reageerde ik.

‘O, heb je weer wat?’

‘Nou ja, ik moet toch eerst een hond kopen.’

Bart

De rollator

De rollator

‘Oma Roos heeft een nieuwe rollator’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Een hele nieuwe?’

‘Ja, de oude was op, versleten.’

‘Versleten? Hoe kan dat nou? Zo’n ding verslijt je toch niet?’

‘O, jawel hoor. Bandjes waren op, remmen versleten, roest…’

‘Wat is het bouwjaar?’

‘Bouwjaar? Weet ik veel.’

‘En vlieguren? Enig idee hoeveel?’

‘Nee, maar ze gebruikt hem best veel.’

‘Heeft ze hem ingeruild of zo?’

‘Nee, dat kon niet. Nee, hij gaat naar de kringloop.’

‘Is hij al weg?’, vroeg ik.

‘Hoezo? Waarom vraag je dat?’

‘Ik wil hem wel hebben.’

‘Bart, je gaat toch niet achter een rollator lopen?’

‘Dat sluit ik niet uit. Ik ga binnenkort een weekendje skiën!’

Bart

Terug

Terug

‘Ha die Bart’, hoorde ik een bekende stem achter mij. Karin Krul, buurtroddelaarster, stond in mijn nek te spetteren. Ik had speciaal nog een dagje gewacht alvorens de Super, waar zij achter de kassa zit, te bezoeken. Ze werkt nooit op woensdag, maar helaas. 

‘Je werkt toch nooit op woensdag?’, vroeg ik.

‘Ach ja, griepgolfje. Nu mag ik extra werken. Is ook wel nodig, dat reisje naar Australië heeft er flink ingehakt.’ 

Ach Jezus, dat was waar ook. Australië. Ze waren naar Australië geweest. 

‘En nu kom je hier de kassa plunderen?, vroeg ik tactisch als ik ben. ‘Zal je baas blij mee zijn.’

‘Ach nee, gekkie. Moet je niet vragen of we het leuk hebben gehad?’

‘O, dat weet ik al. De piloot belde onderweg. Je hebt kangoeroe’s gezien en je had ruzie met je schoonzoon? Of was het je schoondochter.’

‘Welnee. Ik kom binnenkort wel bakkie doen. Leg ik het uit.’

‘Ik hoorde trouwens dat die van Tuinstra tijdens onze vakantie hebben besloten om te gaan scheiden? Heb jij daar nog iets van gehoord?’

‘Nee, niet veel. Alleen dat ze speciaal hebben gewacht totdat jij op vakantie was. Ze wilden het namelijk liever zelf vertellen.’

Bart

Wattenstaafjes

Wattenstaafjes 

‘Morgen mevrouw, even een vraag: werkt u hier?’

‘Jazeker, en al vijfentwintig jaar.’

‘Kijk, dan moet u er ook verstand van hebben’, klonk mijn voorlopige conclusie.

‘En waar moet ik verstand van hebben?’, vroeg ze vriendelijk. Ze trok wel een voorbehoud-rimpeltje op haar voorhoofd.’

‘Wattenstaafjes’, zei ik.

‘O, die liggen in het schap links in de volgende gang.’

‘Dat klopt, maar dat wil ik niet vragen.’

‘O? Wat wilt u weten over onze wattenstaafjes?’

‘Of ze zijn getest. Dat staat namelijk niet op het doosje.’

‘Getest? Hoezo getest?’

‘Nou ja, of ze stevig zijn, wat voor watten er worden gebruikt, de lengte, of je ze kunt wassen voor hergebruik…’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden.

‘Hergebruik? Dat zeker niet meneer, ze zijn wel stevig en aan beide uiteinden voorzien van een wattentip. Je kunt ze dus wel aan twee uiteinden gebruiken. Maar hergebruik…

Waarom zou u ze willen hergebruiken?’, vroeg ze terwijl ik net verder wilde lopen.

‘Ze zijn bedoeld voor het schoonmaken van de oren van mijn schoonmoeder. En dat gaat zonder hergebruik een doosje of tien kosten. En dat wordt te duur.’

Bart

Vakantie

Vakantie 

‘We moeten binnenkort ook weer eens aan de caravan gaan denken’, merkte Truus op. Ze bladerde tijdens ons tien uur koffiemomentje door een recent ontvangen kampeergids.’

‘Hoezo moet ik daar aan denken? Hij staat toch in de stalling?’

‘Jawel, maar hij moet er ook een keertje weer uit. Vakantie!’ Ze wees naar de voor haar liggende gids.

‘Truus, ik bel over een maandje of drie  met de stalling, haal hem op, zet hem op de oprit, geef jou de sleutels en dan hoor ik wel wanneer we vertrekken.’ 

‘O? En wie maakt hem dan schoon? Wie pakt hem in? Al enig idee?’

‘Dat doe jij toch altijd? Ik rij hem ook al naar de camping! Enig idee hoe zwaar dat is?’

‘O ja? Zwaar? Dan doen we het dit jaar anders: jij maakt hem schoon, sjouwt de spullen erin en ik rij hem dan wel naar de camping. 

Ik moest enorm zuchten.

‘Wat zucht je nou?’, vroeg ze. ‘Schat, dat duurt zoals gezegd nog zeker drie maanden. Als ik de komende drie maanden constant over de caravan moet nadenken, kun je mij wegbrengen.’ 

‘Mooi Bart, als het dan naar Zuid Frankrijk is, dan heb ik daar geen enkel probleem mee.’

Bart

Thuiskomst

Thuiskomst

‘Karin en Sjaak zijn ook weer thuis’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik meende even dat ik het niet goed had gehoord. ‘Wil je dat nog één keer herhalen?’, vroeg ik om op zeker te gaan. 

‘Ja, hallo, je hoorde mij echt wel, Bart. Ze zijn vanochtend met de Schipholtaxi thuis gebracht.’ Toch goed gehoord.

‘Hoe was het met de chauffeur van de taxi?’

‘Niet zo flauw Bart. Ze zijn weer thuis.’

‘Krijg je een jet-leg als je uit Australië komt vliegen?’, wilde ik weten.

‘Hoezo? Ik heb geen idee.’

‘Dan hoop ik dat ze nog drie maanden nodig heeft om bij te komen en ze al die tijd binnen moet blijven.’

‘Man, zit toch niet altijd zo te zaniken. Ze zijn op vakantie geweest. Verder niks. Als wij thuiskomen van vakantie, dan vindt de buurt dat toch ook altijd leuk?’

‘O ja, dat is ook zo. Dan hangen ze slingers op, organiseren ze een lampionoptocht, barbecue, komt er een muziekkorps voorbij.’ 

Ik keek haar aan.

‘Dat bedoel ik.’

‘Wat bedoel je Truus?’

‘Ik bedoel dat ze nu waarschijnlijk in bed liggen, dus heb je alle tijd om een leuk  welkomsfeest te organiseren.’

Bart

Kaasboer

‘Hé Bart, heb jij de kaasboer toevallig gezien?’, vroeg mevrouw Peters van even verderop. Ik stond toevallig net buiten mijzelf af te vragen wat ik buiten moest doen.

‘Ja, vorige week woensdag, in de stad. Hij zat daar samen met de kaasboerin op een terras.’

‘Dat bedoel ik niet. Of hij hier in de straat is geweest vanmorgen.’

‘Ik heb hem niet gezien. Maar hoezo? Wordt hij vermist?’

‘Vermist? Nee, hij komt elke zaterdag, maar tot nu toe heb ik hem nog niet gezien.’

‘Hm, ik sta hier al vanaf zeven uur vanochtend. Hij zou mij opgevallen moeten zijn, toch?’

‘Vanaf zeven uur vanochtend? Wat moet jij om zeven uur al buiten?’

‘Ik geniet altijd van de opkomende zon. Is zo geweldig om te ervaren!’

‘Maar het is inmiddels half elf. Sta je hier nog!’

‘Dat klopt, hij hangt nog steeds achter de wolken, dus nog even wachten.’

'Zou er soms iets met de kaasboer aan de hand zijn?', vroeg ze.

'Dat denk ik wel', veronderstelde ik.

'wat dan?'

'Ik denk dat hij op dezelfde zon staat te wachten.'

Bart

Haiiii

Haiiii

‘Haiiiiii’, riep ze vanachter de receptie-desk.

‘Haiiiiii’, riep ik terwijl ik de showroom binnenstapte.

Ik echode de “Haiii” omdat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan deze overdreven manier van  begroeting. Onze buuf had in het begin van haar “onze buuf-zijn” ook deze gewoonte. Maar dan met een dubbele. “Haihai”. 

Maar goed, deze “Haiiii” kwam dus uit de mond van de receptioniste van onze garage. Ik was daar op advies van Truus die van mening was dat de afstandsbediening van onze auto niet goed meer afstandsbediende.

Ik legde “haiii” uit waarvoor ik kwam en overhandigde haar de sleutel waarna ze mij eerst vroeg of onze auto nog beviel en daarna wees op een nieuw model. O ja, en ik mocht ook wel even in snoepwinkel kijken. “Kijk maar eens en je mag er ook wel even inzitten.’

Uiteraard neem je als notoire snoepkont de uitnodiging aan en waant jezelf in de achtste hemel, voor zover die bestaat….

‘We hebben een mailtje van de garage’, meldde Truus na mijn terugkeer op aarde. 

‘Dat zal best. Ik denk de offerte van het nieuwe model.’

‘Het nieuwe model? Weet je wat die kost?’, riep ze geschrokken.

‘Ja, kleine anderhalve ton, maar daar gaat het niet om. De mail kan weg.’

‘Waarom heb je dan om een offerte gevraagd?’

‘Ach, een kleine massage doet wonderen: de batterij werd zo gratis vervangen.’

Bart

Nieuwe bril

Nieuwe bril

‘Hé Bart, nieuwe bril?’, vroeg ze. De “ze” betrof een buurtgenote van verderop. Ik kende haar van de zeldzame keren dat ik bij de rummikup-avond aanwezig was. Niet mijn favoriete bezigheid maar soms moet je wat.

‘Klopt Dollie, vind je hem leuk?’

‘Hij maakt je streng’, vond ze.

‘Kijk, missie geslaagd’, lachte ik.

‘En je bent helemaal niet streng’, vond ze.

‘Vandaar deze bril, Dollie. Kan ik de buurt streng toespreken.’

‘Nou, daar zitten we echt op te wachten.’

‘Vind Truus hem niet té?’

‘Jawel, maar ook zij moet af en toe streng worden toegesproken.’

‘Ik hoor het al wel weer, met jou kun je geen serieus gesprek voeren.’

‘Zijn het ook meekleurende glazen?’

‘Hoe bedoel je meekleurend?’

‘Dat ze donker worden als de zon schijnt.’

‘O dat. Nee, niet met de zon maar ze worden wel donker als ik ‘s middags op de bank een tukkie wil doen.’

Bart

Lijmen

Lijmen

‘Wat ben je aan het doen?’, vroeg ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje aanschoof. Voor haar lagen twee losse dingetjes die gelet op de ook aanwezige tube lijm ongetwijfeld aan elkaar geplakt moesten worden.

‘Ze zijn los en horen aan elkaar.’

‘Waarom vraag je het mij niet?’, vroeg ik verbaasd.

Ze keek alleen maar op. Maar met een alles zeggende blik.

‘Oké, maar het kan ook met een schroefje. Boor je een gaatje. Schroefjes liggen in het magazijn.’

‘Ik lijm het vast. Kan ook een nieuwe kopen, maar dat is onzin, plakken kan ook.’

Ze draaide de tube los maar hoe ze ook kneep…

‘Je hebt de laatste keer de tube niet goed gesloten’, zei ze. ‘Opgedroogd.’ 

Ik kreeg de tube toegeworpen. 

‘Geef maar hier, boor ik wel een gaatje. Schroef erdoor en klaar.’ 

Ik pakte de twee delen, floot het deuntje van de broertjes Bever en verdween in de schuur…

‘Ja, dat moeten ze zijn’, bevestigde ik wat later tijdens een telefoongesprek met de leverancier.

‘O? Die zijn niet meer te krijgen? Uit het assortiment? En wat nu?’

‘Wat zegt u? Lijmen? Niet schroeven? Nee, inderdaad. Ze zijn erg teer. Oké, gaan we proberen.’

‘Wie had je aan de telefoon?’, vroeg ze.

‘O, niks bijzonders. Even wat nagevraagd.’

‘En hoe staat het nu met die plaatjes?’

‘Plaatjes? O, die. Het zijn er nu vier. Haal wel even een tube lijm. Maak ik er weer twee van.’

Bart

een taartje

Een taartje

Truus moest op uitnodiging naar een verjaardagsfeestje van een tante wat geen tante is maar door Truus zo wordt genoemd. En dus schuif je, solidair tot op het huwelijkse bot, met frisse tegenzin ook maar aan. 

Plaats van de verjaring: een plaatselijk zaaltje. Duur van het feest: veel te lang.

En daar zit je dan. Aan een tafeltje met voor je een schaaltje nootjes. Ter informatie: ik heb een aangeboren pesthekel aan nootjes.

‘Neem een paar nootjes’, stelde Truus voor terwijl ze zelf met een lepeltje twee exemplaren oplepelde en in haar mond stak.

‘Nootjes zijn voor apen. Dan blijven ze op apen lijken.’

‘O, dank je.’

‘Wilt u een taartje, meneer?’, vroeg de ober mij.

‘Ik denk niet dat mijn man die lust’, reageerde Truus snel voordat ik kon reageren. Ik was met stomheid geslagen en de ober inmiddels drie tafels verder.

‘Wat zeg jij nou?’, riep ik vol ongeloof. 

‘Jij wilt toch niet op een aap lijken?’

‘Hoezo niet op een aap lijken?’ Ik was nu echt pissig en probeerde de aandacht van de ober te vangen.

‘Ja, op een aap. Er zaten namelijk nootjes op het taartje.’

Bart

Problemen

Problemen 

‘Mogguh Agnes’, wenste ik onze buuf toe toen ze de voordeur uitstuiterde.

‘Ook goedemorgen Bart. Lekker geslapen?’

‘Haha, ja hoor. Maar vanwaar deze plotselinge belangstelling rond mijn nachtrust?’

‘Haha, ik heb namelijk een probleempje met mijn wekker. Eigenlijk twee probleempjes.’

‘Zo, en is nu je volgende vraag natuurlijk of ik ze voor je op kan lossen?’

‘Ik denk dat je één van de twee wel gaat redden’, lachte ze.

‘Wat mankeert er aan je wekker?’

‘Hij is heel lastig in te stellen. Hij ging midden in de nacht af. Probleem met het instellen. Hij komt trouwens uit het kerstpakket van mijn werkgever.’

‘O, je bedoelt de gemeente. Die hebben ze vast met een bedoeling in het kerstpakket gestopt’, lachte ik.

‘Ja, met dat ding word je echt wel wakker, vandaar mijn vraag over jullie nachtrust.’

‘Ik wil er wel even naar kijken. Ik lees handleidingen altijd minutieus door. Daar komen we vast wel uit.’

‘O, fijn Bart. Misschien dat je vanavond even kan kijken? Ik moet nu werken.’

‘Oké, misschien kan ik je dan ook nog van je tweede probleempje afhelpen’, bood ik aan.

‘Dat lijkt mij stug, Bart.’

‘O, daag me niet uit!’

‘Dat doe ik ook niet want dat betreft mijn vriendje.’

‘Heeft hij ook een probleem met zijn wekker?’

‘Nee, een probleem met de mijne. Hij heeft hem verkeerd ingesteld. Ik heb hem er vannacht uitgeschopt.’

Bart

Reclame

Reclame

‘Hé, waarom zap je nou weg?’, vroeg Truus toen ik vol enthousiasme de TV op een andere zender duwde. ‘Ik wil kijken!’

‘Ik ook, maar niet naar de K reclame. Ik hoor vijftig keer op een dag dat kind roepen “ik heb ook vakantie”, krijg zeker zoveel die zielige hond van de dierenbescherming op mijn netvlies gedrukt en dan heb ik het nog niet eens over dat klote pensioenpotje wat ze maar niet gevuld krijgen. Ben er helemaal klaar mee.’

‘Geef mij de afstandsbediening eens!’, riep ze nijdig.

‘Eerst moet die reclame voorbij zijn.’ 

Ze stond op, graaide hem voor mijn neus van tafel en zette hem weer op haar zender.

‘Kijk, dit bedoel ik nou. Weer dat kind met die zakkenvullende papa.’

‘Dat heet reclame, Bart. En met de opbrengst van die reclame betalen ze de programma’s op TV.’

‘Nou, en wat voor een programma’s’, mopperde ik mij al ergerend door. 

‘Je moet eens wat minder mopperen’, vond ze. ‘Jij hebt toch ook enthousiast naar De slimste Mens gekeken?’

‘O, en nu moet ik dat reclame-kind en die vader dankbaar zijn omdat ze dat programma mogelijk hebben gemaakt? Bovendien is het gestopt.’

‘Het is niet gestopt. Philip en Maarten zijn gestopt. Herman neemt het nu over.’

‘En wie gaat nu de tegenhangende  mopperkont worden?’

‘Weten ze nog niet. Misschien iets voor jou?’

Bart

Die Carla

Die Carla

‘Ik zag vanmorgen Carla van de Porsche voorbij lopen’, vertelde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. Nou ja, tien uur… het was al half elf voordat we aan de koffie zaten. Dat kwam omdat Truus ruzie had met de wasmachine.

‘Wat was er met die Carla?’

‘Waarom zeg je altijd “die Carla”?’, vroeg ik.

‘Omdat ik het een afstandelijk tiep vind. Loopt altijd te flirten, sleept van alles haar slaapkamer binnen en rijdt met een auto die ze zich na haar scheiding als afkoop heeft toegeëigend.’

‘Hm, ik mag haar wel. Ze is altijd vriendelijk en behulpzaam.’

‘Jaja, behulpzaam. Vraag maar eens aan Karin Krul hoe behulpzaam ze is. Die woont ernaast.’

‘Schat, wil je het in mijn bijzijn niet meer over Karin Krul hebben?’

‘Nou, daar heb ik het liever over dan over Carla.’

‘DIE Carla. Je vergeet “die”.’

‘Maar je had het over dat wulpse ding. Wat was er mee aan de hand? Extreem korte rok? Opgeleukte boezem? Nieuwe vriend?’ Ze keek me wat vervelend aan.’

‘Ik denk dat ik mijn opmerking terug trek’, zei ik.

‘Kom op Bart, wat was er met haar aan de hand?’

‘Niks bijzonders Truus. Ze heeft alleen maar haar lippen op laten spuiten.’

Bart

Een stamboom

Een stamboom

‘Ik zag gisteren Dorien in de winkel’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dorien? Wie is Dorien?’, vroeg ik. Ik had geen idee. Ja, ergens diep in mijn geheugen voelde ik wat gerommel. Maar dat voel ik wel vaker. Dus dat zegt niet zoveel.

‘Ach, die ken je wel. Ze heeft een tijdje terug Mama geholpen.’

‘Je moeder geholpen? Waarmee?’

‘Met handwerken. Ze wilde indertijd onze stamboom borduren. Jij hebt toen internet nog afgezocht. Om haar en dus ook mijn familiegeschiedenis boven water te krijgen. Weet je dat niet meer?’

‘Vaag. Bleef ik toen niet ergens bij jouw overgrootvader steken?’

‘Ja, dat geloof ik wel.’

‘Kijk, de mist trekt weer wat op. Maar Dorien zegt mij nog niks.’

‘Dorien zat op het handwerkclubje waar Mama toen ook lid van was. Zij was de handwerkjuf.’

‘Hm, ik heb die stamboom nooit gezien.’

‘Hij is nooit afgemaakt want het clubje is vroegtijdig opgeheven.’

‘Laat me raden, door toedoen van je moeder?’

‘Waarom nou weer door Mama?’

‘Nou ja, ik kan me zo voorstellen dat de stamboom van schrik in een vroegtijdige herfst terecht is gekomen en er uiteindelijk geen blad meer aan de boom hing.’

Bart

 

De winkelhaak

 De winkelhaak.

'Truusje, ik weet niet of je het kan, maar er zit een gaatje in mijn trui. Die moet gemaakt.' Ik showde iets wat op een winkelhaakje leek.

'Ach nee hè. Een gat in je trui. Ik zeg zo vaak dat je niet met die trui in de garage moet prutsen. Kijk nou. Die is niet meer te maken. Man,man,man, kan dus rechtstreeks in de vuilnisbak. En je hebt hem verdorie nog geen twee maanden. En hij was nog hardstikke duur ook. Ik snap dat echt niet hoor. Kun je niet nadenken of zo? Als je gaat sleutelen dan trek je toch iets ouds aan? Er hangt een gloednieuwe overal in de schuur. Maar dat is natuurlijk weer teveel werk. Hier valt niet tegenaan te werken. Vorige maand had je nog een olievlek in je broek. Ik begrijp het niet. Echt niet! Ik zou zeggen trek hem uit en gooi maar in de kliko. Boven in de kast ligt die rode. Die is wel wat vaal maar heel. En wat moet ik doen om te verkomen dat ook die trui in de kliko verdwijnt? De garage op slot doen en de sleutel in mijn zak steken zodat ik zeker weet dat je alleen met oude kleren gaat prutsen? Nou, zeg eens?'

Ik keek haar glimlachend aan. 

'De oplossing is simpel, schatje. Als jij voortaan de deur van de vaatwasser goed dichtdrukt, dan kan ik er met mijn trui niet meer achter blijven haken.'

Bart

Grapje

Grapje

‘Wat vind je ervan?’, vroeg Truus terwijl ze een zelfgebreide trui showde.

‘Is dat dat ding wat weken in de steigers heeft gestaan?’, vroeg ik als grapje.

Fout.

‘Steigers?’ Ik hoorde aan haar stem dat mijn grapje in haar ogen geen grapje was.

‘Ja, je was toch met van die ijzeren stangetjes  aan het werk?’ 

Weer fout.

‘Ik bedoel de trui die je aan het breien was?’, haastte ik mij te verbeteren.

‘Ja, die’, riep ze nijdig en liep naar de gang.

‘Ik moet nog punten geven!’

‘Ik heb van jou geen punten nodig!’

‘Waar ga je heen dan?’, vroeg ik vanuit de verdediging.

‘Naar Annie van der Heuvel. Daar krijg ik tenminste fatsoenlijk antwoord.’

‘Schatje, wacht nou even’, riep ik nog. Te laat. De voordeur klapte dicht.

Had ik weer. Een vrouw met lange tenen. 

De voordeurbel ging. Joop van der Heuvel.

‘Hé Joop, kom je doen?’

‘Jouw Truus staat bij ons een trui te showen. Ik moest van Annie mijn mening geven.’

‘Jij ook al? Wat heb je gezegd?’

‘Pffft, waarom denk je dat ik hier aanbel?’

Bart

De vergunning

De vergunning 

‘Hé meneer Bart, dat is lang geleden!’ Ik draaide mij om en ontdekte mevrouw Stoffers van nummer dertien.

‘Dat zou kunnen. Van welke datum dateert uw herinnering?’

‘Dat weet ik niet zo precies hoor. Ik bedoel dat ik je de laatste tijd niet heb zien vegen.’ 

‘Ah, dat bedoelt u. Dat heeft zo zijn reden.’

Ze keek me verwachtingsvol aan.

‘De vergunning kwam niet af. Eind November aangevraagd en net gisteren pas gekregen.’

‘Vergunning?’

‘Jazeker. Die moet je tegenwoordig als professional hebben.’

‘Hahaha, jaja, een vergunning. Je weet het leuk te vertellen Bartje, maar daar trap ik niet in.’ 

‘Morgen mevrouw Stoffers’, hoorde ik Truus achter mij. ‘Morgen Truus. Alles goed?’

‘Ja hoor. Ik heb u al een tijdje niet gezien! Ziek geweest?’

‘Nee, dat niet. Nee ik mocht niet naar buiten.’

‘Mocht niet? Van uw man of zo?’

‘Nee, niet vanmijn man. Nee, van de gemeente. Ik had geen wandelvergunning.’

‘Geen wandelvergunning?’

‘Nee, ik heb er maanden op moeten wachten. Maar jouw Bart weet precies hoe dat met de vergunningen werkt. Succes Bart!’

Lachend liep ze verder.

Bart

Leeftijd

Leeftijd

‘De Boerstoelen zijn ook al in de zeventig’, hoorde ik Annie van der Heuvel opmerken. Ze zat mijn tien uur koffiemomentje te vergriepen door net op dat tijdstip aan de deur te bedelen om een kopje suiker. En mijn Truus zou mijn Truus niet zijn als ze Annie niet binnen zou vragen om een koffietje mee te drinken. 

‘Vind Bart dat niet erg?’, hoorde ik haar in de gang vragen. En toen de reactie van Truus: ‘Bart heeft daar niks van te vinden.’ Voorlopige conclusie: deze Bart moet alles maar goedvinden.

‘Ja, ik denk zo midden zeventig’, antwoordde Truus.

‘Ik denk dat zij iets ouder is als hij. Hij is denk ik op weg richting vijfenzeventig?’

‘Ja, dat denk ik ook. Dan moet zij zo rond de zevenenzeventig zijn?’

‘Ja, we worden allemaal ouder, Truus’, zuchtte ze. Ik ben ook al achtenzestig.’

‘Pas achtenzestig Annie?’, sneerde ik. ‘Dacht dat je…’

‘Bart! Hou je mond’, riep Truus. ‘Ik weet al wat hij wil zeggen.’

‘Jaja, dat ik er veel ouder uitzie.’

‘Maar jij schiet ook al aardig op, Bart.’

‘Ik? Hoezo opschieten? Moet ik ergens naartoe?’

‘Nee, ik bedoel qua leeftijd. Jij wordt dit jaar toch éénenzeventig?’

‘Eenenzeventig? Hoe kom je daar nou bij. ‘Ik was vorig jaar nog negenenzestig!’

‘Mijn Joop wordt volgende week zeventig en dat wordt toch ook wel een oude man!’

‘Ook een oude man? Zeventig?’

‘Ja, vroeger wilde hij op zondagavond na studio sport zelf nog een derde helft spelen. Maar tegenwoordig valt hij na het fluitsignaal als een blok in slaap.’

Bart

Haast

Haast

‘Goh, u bent er al vroeg bij’, stelde het meisje van het brood lachend vast terwijl ze vluchtig naar de klok keek. 

‘Klopt, ik kom uit voorzorg vroeg.’

‘Uit voorzorg? We hebben brood in overvloed.’

 Ze spreidde haar armen richting een enorme stapel bakken.

‘Dat is mooi. Wil jij dan twee bruin voor mij snijden?’ Ik lanceerde iets wat vanaf een afstand op een enorme prettige glimlach moest lijken. Hij kwam aan.

‘Voor zo’n vriendelijke klant kan ik zo’n verzoek natuurlijk niet weigeren’, lachte ze leuk. 

‘En dat allemaal op dit vroege uur.’

Ze haalde het brood door de machine en stak het vervolgens in een plastic zak. Stickertje erop en klaar.

‘Fijne dag nog’, lachte ze.

‘Jij ook.’ Ik keek vluchtig op mijn horloge en liep nu snel richting kassa.

‘Hé Bart, man, wat ben je gehaast.’ Carla van de Porsche. 

‘Hoi Carla, ja, ik moet vaart maken.’

‘Oké, dan vertel ik het niet.’ 

‘Ik hield in. 

‘Even snel dan. Heb je een nieuwe auto? Vriend?’ Ik wachtte vol ongeduld.

‘Nee, gaat over dat mens van Krul.’

‘Dat bedoel ik’, zei ik. ‘Ik wil door de kassa zijn voordat zij aanschuift.’

‘Dan kan ik je gerust stellen. Ze is gisteren voor vier weken naar haar kleindochter in Australië vertrokken.’

Bart

Het torentje

Het torentje 

‘Zeg schat, luister eens’, begon Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Meestal betekent zo’n vraag van haar de voorbode van een naderende ramp. 

‘Ik luister’, antwoordde ik niet erg enthousiast.

‘Dat kleine Eiffeltorentje op het tafeltje, kan dat niet een keer weg?’

‘Mijn torentje? Ik vraag toch ook niet of je je moeder naar Siberië kan verbannen.’ Hoe verzint ze het!

‘Joh, dat ding valt steeds om als ik hem afstof.’

‘Dan doe je dat niet. Ze stoffen dat ding in Parijs toch ook niet af? Ik heb hem ooit van mijn vader gekregen toen hij van een zakenreis terugkwam uit Parijs.’

‘Jaja, dat verhaal ken ik nu wel een keer’, hoorde ik haar zuchten. ‘Je had om een trapauto gevraagd maar die paste niet in zijn koffer. Toen kreeg je dat klote torentje.’

‘Juist. En wees maar blij dat ik een torentje heb gekregen.’

‘Blij? Waarom zou ik blij moeten zijn?’

‘Omdat je anders elke dag een trapauto had moeten afstoffen.’

Bart

Ene Riet

Ene Riet

‘Goh Bart, dat is lang geleden’, blaatte ze. De “ze” was een oud schoolvriendinnetje die ik bij toeval tegen het lijf liep. Ze woont in een ander dorp en daar moest ik van Truus een boodschapje halen. Zeg maar “een dingetje”.

‘Inderdaad lang geleden’, beaamde ik. Ik moest echt graven in mijn geheugen. En aangezien mijn schep vanwege mijn aantal opgebouwde jaarringen wat bot is geworden duurde het even.

‘Rita was het toch?’

‘Nee, Riet. Riet Beugels. Van de Mezenlaan.’

‘O ja, dat klopt ook. Riet.’

‘Juist. Ik herkende jou meteen. Je bent geen steek veranderd, Bart.’

‘Ik herkende jou anders niet hoor. Maar het is ook al zo lang geleden!’ 

‘Ja, ik denk zo’n kleine vijftig, zestig jaar’, bepte ze. ‘We waren zo rond de veertien.’

‘Dat zou goed kunnen, Riet.’

‘Ik kan me zelfs nog je verjaardagsfeestje herinneren, Bart. Daar was ik ook.’

In één keer schoot mijn schep door mijn geheugen en liep vast bij mijn veertiende verjaardagsfeest. Ik zag Riet met een beugeltje, die hopeloos verliefd om mijn nek hing. 

‘Je bent uiteindelijk toch met die Truus getrouwd?’

‘Ja, hebben inmiddels kleinkinderen. Jij ook?’

‘Nee, nooit getrouwd.’ Terwijl ze me doordringend aankeek slaakte ze een diepe zucht.

‘Tja’, zei ik.

‘Tja’, zei Riet. 

‘Leuk je weer gezien te hebben Bart’, zei ze.

‘Ja, het ga je goed Riet.’

Ik draaide mij om en ging verder met mijn leven. 

Bart

Blauwe maandag

Blauwe maandag

‘Wat sta jij te staren?’, vroeg Truus. Ik stond voor het raam en keek naar de lucht.

‘O, ik ben iets te vroeg voor ons tien uur koffiemomentje. En toen dacht ik, laat ik eens even kijken hoe het ervoor staat.’

‘Wat ervoor staat?’, vroeg ze terwijl ze de kopjes op tafel zette. ‘Koffie.’

‘Ze hebben het over blauwe maandag. Dat zou het nu moeten zijn, maar ik kan niks ontdekken.’

‘Nou ja, het weer is wel deprimerend’, vond ze.

‘Ach, het zal. Maar ik voel me toppie. Even gezellig met mijn echtgenote aan tafel een koekje soppen. Wat wil een mens nog meer?’

‘Over koekjes gesproken. Was het gisteravond al blauwe maandag?’

‘Eén koekje, Truus. Heb je ze geteld of zo?’

‘Ik ben met een koekjesmonster getrouwd, snap je?’

‘Ik heb het gevoel dat we een lekker dagje gaan meemaken, schatje’, zei ik terwijl ik zacht in haar hand kneep. ‘Niks “blue monday”. 

En weet je, Truus. We gaan straks lekker de tafel dekken, gezellig lunchen en vanmiddag kunnen we misschien wel een leuke film kijken. Is deze deprimerende dag zo voorbij.’

‘Lunchen is prima, maar film kijken gaat niet lukken.’

‘Hoezo? Moet je wat?’, vroeg ik. 

‘Ja, Mama komt vanmiddag.’

Bart

Pijnlijke teen

Pijnlijke teen

‘Kun jij eens naar mijn teen kijken?’, vroeg ik. 

‘Teen?’

‘Ja, die onderaan mijn voet bengelen.’

‘Wat is daar dan mee?’

‘Kan ik niet zien.’

‘Hoezo niet zien?’

‘Omdat ik er één meter zevenentachtig vanaf zit.’

‘Kun je niet op je knieën?’

‘Nee Truus, dat weet jij ook wel.’

‘Ik snap niet dat je niet naar een sportschool gaat.’

‘Hebben die verstand van tenen?’

‘Nee van stijfheid. Man, je bent als een plank. Welke teen is het?’

‘Derde van links.’

‘Welke voet?’

‘Links, zeg ik toch?’

‘Nee, dat zei je niet.’

‘Ik zei derde van links.’

‘Bart, nog even en je zoekt het maar uit.’

‘Derde teen links.’

‘Truus, nu doet je het weer verkeerd.’

‘Wat doe ik nu nog verkeerd? Ik tel nu toch aan je linkervoet?’

‘Jawel, maar je telt vanaf rechts… ik zei links.’

Bart

Guusje

Guusje

‘Ik kreeg net een Appje van Guusje’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Guusje? Oude vlam?’

‘Nee, Guusje Veenstra.’

‘Is dat dan een gedoofde vlam?’

‘Nee joh, Guusje zat vroeger bij mij op muziekles.’

‘Muziekles? Jij?’

‘Ja, ik kwam haar vorig jaar tegen op de braderie. Sindsdien hebben we contact. Guusje is een hele leuke meid!’

‘En wat moet je nu met Guusje?’

‘Ik? Niks! Hoezo?’

‘Omdat ze appte.’

‘Ze komt vanmiddag gezellig een theetje doen.’

‘O, is dat gezellig.’

‘Ach ja joh, even wat oude koeien uit de sloot trekken.’

‘Muziekles? Wat voor een muziekles? Toch geen accordeon hoop ik?’

‘Nee joh, ben je gek. Nee dat was niks voor ons.’

‘Oké, gelukkig. Moet er toch niet aan denken dat jullie hier accordeon gaan spelen.’

‘Ach nee Bart. Nee, we leerden blokfluit spelen. En nog even een verrassing: ze neemt er vanmiddag twee mee.’

Bart

Een visje

Een visje

‘De visboer staat vandaag bij de Super’, las Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje voor uit het plaatselijke krantje. 

‘Staat er een rode gevarendriehoek omheen?’, vroeg ik. Ze ging onverstoorbaar verder.

‘Hm… een lekkerbekje, het water loopt me in mijn mond’, 

‘Heb je niks aan, Truus. Je mond is voor een aquarium te groot. Bovendien is die vis al gestorven.’

‘Je bent alweer vroeg op dreef’, hoorde ik haar zuchten.

‘Schat, ik ben Hagenees en ben vaak bij de Scheveningse visafslag geweest. Ik hoef nooit meer vis. Alleen al die lucht. Brrrr.’

‘Bij de Super staat géén visafslag maar een kraampje. Dus, ik geloof toch dat ik zo even op de fiets spring.’

‘Moet je doen, Truus. Neem ook een pakje brood mee voor onderweg. En doe er een teentje knoflook tussen.’

‘Hoezo een pakje brood? Ik ben zo terug.’

‘Echt niet. Het kost je namelijk zeker twee uur fietsen om van die vislucht af te komen.’

Bart

Een papje

Een papje

‘Ik heb vandaag enorm zin in bloemkool met een papje’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘We eten Hollandse boontjes vandaag’, klonk het vanaf de andere kant van de tafel.

‘Boontjes? In deze tijd?’

‘Ja, en ik heb ze al in huis.’

‘Zonder overleg?’

‘Ja, moet ik eerst alles overleggen? Zelf kook je niet dus…’

‘Ik zit aan de consumentenkant, Truus. En deze consument wil graag bloemkool met een papje.’

‘Wat heb je toch met dat papje?’

‘Dat doet mij denken aan vroeger. Mijn moeder was de koningin van de papjes. Zoals zij dat kon…’

‘Schat, ik snap echt niet wat zo’n papje toevoegt. De smaak van de bloemkool vervlakt.’ Ze trok een vies gezicht.

‘Een papje maakt het af. De kers op de taart, snap je?’

‘Met boontjes heb je geen papje nodig.’

‘Truus, besef je wel dat die zogenaamde boontjes van jou ergens uit Afrika komen? En dat er helemaal niks Hollands aan is?’

‘Appie is Hollands en die verkoopt ze. En bovendien, bloemkool is net zo Afrikaans als die boontjes.’

‘Dat zal best, maar het papje komt toch echt uit de Hollandse keuken.’

Bart

Schoenen

Schoenen

‘Zo, de boel aan het opruimen?’, lachte Annie van der Heuvel toen ze langsliep. Ik was druk doende boven de papierbak een schoenendoos te ontleden.

‘Ja, je moet wat, Annie.’ 

‘Heb je nieuwe schoenen gekocht?’

‘Nee, Truus. De mijne doen het nog prima. Al jaren!’

‘Hahaha, ons bunt zunig!’, grapte ze. ‘Ben jij meegeweest?’ Er klonk enige verbazing in haar stem.

‘Ja, dat moet wel Annie. Er moet toch iemand de financiën bewaken!’ Ik lanceerde een knipoog.

‘Gezellig. Ik neem mijn Joop ook altijd mee. Die heeft een onmannelijke smaak.’

‘Ik ben jaloers op jou!’, hoorde ik de stem van Truus achter mij. ‘Morgen Annie!’

‘Morgen Truus. Nieuwe schoenen?’

‘Ja, ik zal ze zo even showen.’

‘Ik begreep uit Bart zijn opmerkingen dat ze duur waren?’

‘Ach, wat heet duur. Ik doe er jaren mee.’ 

‘Jaja, ik zal er eens een jaartal in tatoeëren’, lachte ik.

‘Weet je, ik heb altijd kwaliteits-schoenen nodig. Ik heb nu eenmaal moeilijke voeten.’

‘Dat klopt helemaal’, beaamde ik.

‘Wat klopt er “helemaal”?’

‘Dat je voeten moeilijk zijn. Zelfs ik kan er geen fatsoenlijk gesprek mee voeren.’

Bart

Snijwerk

Snijwerk

‘Kijk eens schat’, riep ik niet zonder trots. Ik had mij over laten halen om wat snijwerk in de keuken te verrichten en had behoefte  aan een tussentijdse evaluatie. 

Ze wierp een vluchtige blik over de restanten van wat ooit op de helft van een groene paprika had geleken en ik meende iets van een hoofdschudding te zien.

'En?, vroeg ik nieuwsgierig.

‘Ik zei nog, reepjes.’

‘Dit zijn toch reepjes?’

‘Nee Bart, dit zijn blokjes. Bovendien zie ik nog pitjes.’

‘Dat kunnen geen pitjes zijn’, zei ik terwijl ik met het mesje een wit dingetje wegduwde.

‘Het zijn stukje nagels’, constateerde ze. Meteen afspoelen.’

‘En wat nu?’

‘Begin maar opnieuw. Lange reepjes, dus geen blokjes.’

‘Hoe doe je dat dan?’

Ik hoorde een zucht.

‘Mesje van boven naar beneden bewegen. En niet te dik. Op een pizza horen smalle reepjes.’

‘Trouwens, Truusje. Nog even een technisch vraagje: Moet het per se een groene paprika zijn?’

‘Maakt niet veel uit. Ze smaken hetzelfde.’

‘O, gelukkig.’

Ze keek me vragend aan. ‘Hoezo?’

‘Omdat ik zojuist ook een rood reepje vel heb meegenomen.’

Bart

Cadeau

Cadeautje

‘Moggu buuf’, wenste ik mijn buurvrouw toe toen ze haar woning uit kwam stuiteren. Ik was net bezig afval te scheiden bij de kliko’s. Dat kwam omdat Truus per ongeluk, nou ja, dat was haar verklaring, plastic in de papierbak had gegooid.

‘Morgen Bart. Alles wel?’

‘Nou, nu even niet, maar straks wel weer. Staat de gemeente weer aan?’, vroeg ik. Ze werkt daar.

‘Ja, vergadering. Gaat toevallig ook over afval. Groenverwerking.’

‘O, kijk. Misschien kun je nog eens voorzichtig informeren hoe het met onze opgehaalde kerstboom gaat. We maken ons zorgen.’

‘Hahaha, nou Bart, die ligt vermoedelijk klaar bij de verbrandingsoven.’

‘Dat meen je niet.’

‘Ach ja, volgens mij worden ze gecremeerd. Maar ik wil het wel even voor je navragen!’

‘Als je dat zou willen doen? Wij waren echt gek met ons boompje.’

‘Had hem in de tuin gezet!’

‘Nee, dat wilde Truus niet.’

‘Maar als je heel even wacht, dan pak ik een potje uit de garage.’ 

‘Wat moet ik met een potje?’

‘Voor de as. Truus is binnenkort jarig. Krijgt ze als aandenken voor die veel te vroeg gestorven boom.’

Bart

Een bakje

Een bakje

‘Ik mis een paar bakjes’, constateerde ik vanuit de keuken. 

‘Bakjes?’, vroeg Truus.

‘Ja, van die witte. Van Hop Sing!’

‘Chinees?’

‘Nee Russisch. Waar zijn die gebleven?’

‘Liggen die er niet meer?’

‘Ja hoor, nog driehonderd. Waarom denk je dat ik het vraag?’

‘Ik heb geen idee, Bart. Ik heb ze niet gehad.’

Typisch weer zo’n vrouwenopmerking. 

‘Het gaat niet over de schuldvraag. Ik stel alleen vast dat ze zijn vertrokken.’

‘En dan wil jij weten waar ze naartoe zijn?’

‘Ja, zoiets.’

‘Is je moeder hier geweest?’

‘Mijn moeder? Wat moet die met bakjes?’

‘Misschien voor haar kunstgebit?’

‘Haar kunstgebit in een Chinees bakje?’

‘Ja, is dat raar dan?’

‘Lijkt me wel’, vond Truus.

‘Mij niet. Ze had laatst mijn foto in een gouden lijstje op het dressoir gezet. Dus ik kijk echt nergens meer van op.’

Bart

Kokend

Kokend

‘Tjonge jonge, wat een drukte', stelde ik in het openbaar vast nadat ik de wachtkamer van de bloedafname was binnen gelopen. 'Wie was de laatste?'

Er werd een vinger zichtbaar die toebehoorde aan een enorm chagrijnig kijkende dame van ongeveer zestig natte moesons. 

'Als het nog gaat lukken vandaag', spetterde ze. 

'En anders wordt het morgen', stookte ik het vuurtje nog wat op.

'Het is een grof schandaal dat ze zo weinig medewerkers inzetten. Er is er maar één aan het werk.'

'Ze hebben te weinig personeel', merkte ik zo uit de losse pols op.

'Dan moeten ze er meer aannemen.'

'Het vak is niet zo populair meer.'

'En hoe komt dat dan?', vroeg ze met enig sarcasme in haar stem.

'Door ongeduldige patiënten zoals u', liet ik mij ontvallen.

'Jajaja, ze moeten meer betalen. Dan komen ze wel.' ze tikte met haar nagels ongeduldig op de tafel 

'Het is hier altijd hetzelfde liedje. Wachten wachten en nog eens wachten.’

‘Geduld is een schone zaak.’ Nog een blokje hout op haar vuurtje. 

Door mijn ooghoeken zag ik inmiddels een witte jas de wachtruimte naderen.

‘Mijn bloed kookt’, riep ze nijdig. 

‘Dan kunt u beter nog even wachten. Aan kokend bloed hebben ze niks.’ Ik stond op en liep lachend de witte jas tegemoet.

Bart

Een voornemen

Een voornemen 

‘Ik heb wat last van mijn voet’, klaagde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘O, heb je weer wat?’

‘Hoezo “heb je weer wat”?’, vroeg ik als door een wesp met botte angel gestoken.

‘Je zou vandaag de garage opruimen. Je eerste goede voornemen voor het nieuwe jaar.’

‘Ja, dat kan ook vanmiddag. Of anders morgen?’

‘Morgen hebben we de kleinkinderen .’

‘Overmorgen?’

‘Boodschappendag met lunch bij mijn moeder. Hoor jij ook bij.’

‘Dan zou ik zeggen donderdag of vrijdag?’

‘Dan zou je gaan werken. Dat heb je toegezegd.’

‘Ik weet niet of mijn voet het dan alweer doet. Hij doet echt pijn.’

‘O, vast wel. Ik voorzie tegen die tijd een wonderbaarlijke genezing.’

‘Tja, en het weekend wordt ook niks. Dan heb jij altijd van alles op je lijstje staan.’ Ik stak mijn tong uit.

‘Wacht, ik pak de agenda er wel even bij.’ Ze stond op. 

‘Hoezo de agenda?’

‘Hm, dan noteer ik hem vast als voornemen voor 2026.’

Bart

Afscheid

Afscheid

‘Nog de beste wensen’, riep een voorbijgangster. Ik stond net innig afscheid te nemen van de kerstboom.

‘Nog bedankt hè! Je was fantastisch’, riep ik. De voorbijgangster hield haar pas in. 

‘Staat Truus daar ook?’, vroeg ze terwijl ze om mij heen probeerde te kijken.

‘Truus?’

‘Ja, je sprak toch tegen Truus?’

‘Nee joh. Ik nam afscheid van onze boom.’

‘Jij bent ook hartstikke gek’, lachte ze.

‘Wie? Ik?’

‘Ja, wie praat er in hemelsnaam met een kerstboom?’

‘Ik. Het was een geweldige boom en voordat hij het gemeentelijke crematorium in verdwijnt, bedank ik hem.’

‘Jij bent toch Bart? De man van Truus?’

‘Jazeker. En we hebben samen al bijna vijftig kerstbomen versleten.’

‘Al bijna vijftig?’

‘Ja, en er komen er nog wel wat bij denk ik.’

‘Denk ik? Twijfel je?’

‘Ja, wel een beetje.’

‘Gaat het niet goed tussen jullie?’

‘Met onze relatie wel. Alleen zit Truus nu bij de dokter, dus…’

‘Bij de dokter?’

‘Ja ze heeft de kerstboom een afscheidskus willen geven. Maar daar was hij niet van gediend. Hij heeft haar stevig in haar lip geprikt.’

Bart

De oplossing

De oplossing 

‘Wat zit je te gniffelen?’, vroeg Truus tijdens ons ontbijt-en-lees-de-krant uurtje.

‘O, een discussie over hoe het nu verder moet met vuurwerk.’

‘Hoeven we helemaal niet over te discussiëren. Afschaffen die handel.’

‘Lost niks op, Truus. Het zit in onze cultuur.’

‘Hoezo in “onze” cultuur. In ieder geval niet in de mijne!’ Ze keek streng.

‘Ik bedoel in ons aller cultuur. De mensheid. Daar maak jij ook deel van uit.’

‘En heeft onze doctorandus daar ook een verklaring voor?’

‘Jazeker, het is een vorm van aandachttrekkerij. Ze komen aandacht tekort en proberen zich hiermee te manifesteren.’

‘Ik noem het meer dom bezig zijn.’

‘Vroeger, toen ik nog thuis woonde, hadden we een buurman en die deed daar ook aan mee. Voor mij nog steeds het ultieme voorbeeld van mijn gelijk.’

‘Hm, heeft hij als aandachtstrekker vrijwillig zijn vingers eraf geknald?’

‘Nee, sterker nog, hij stak helemaal geen vuurwerk af. Misschien is zijn manier wel een oplossing voor het probleem.’

‘Kijk, nog een doctorandus. Hoe pakte hij het dan aan?’

‘Op oudejaarsavond kwam hij met een cowboyhoed op zijn kop en met een klappertjespistool in zijn hand naar buiten en riep dan keihard PangPang. Je wil niet weten hoeveel aandacht hij kreeg.’

Bart

Kerstboom-inzameling

Kerstboom-inzameling 

‘Bart, weet jij wanneer de gemeente kerstbomen komt ophalen?’, vroeg Karin Krul toen ze mij in de Super bij de zelfscan zag staan.

‘Hoezo vraag je dat aan mij?’, vroeg ik met enige afgrijzen.

‘Omdat jij doorgaans goed bent geïnformeerd. Het stond namelijk niet in het huis-aan-huis blaadje.’

‘Ze komen morgenochtend. Je moet met je boom tussen zeven en acht aan de weg staan.’

‘Moet ik er zelf ook staan?’

‘Ja, nieuwe milieuregels. Je moet een afstandsverklaring tekenen.’

‘Dat meen je niet. Wie zei dat?’

‘Ik hoorde het van Agnes, onze buuf. Die werkt bij de gemeente. Ze vertelde het in vertrouwen dus geen ruchtbaarheid aangeven.’

‘Waarom mag niemand dat weten dan?’

‘Het is een proef. En je kent de gemeente. Die zijn niet zo van de informatie.’

‘Nou, bedankt voor de melding’, zei ze terwijl ze haar duim opstak.’

‘Is goed hoor, maar mondje dicht!’

Toen ik wat later Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op de hoogte bracht, schudde ze afkeurend haar hoofd. ‘Wat wil je hier nou mee bereiken?’, vroeg ze zich af.

‘Hm, bewijzen dat het een onbetrouwbare kletskous is.’

‘Het hoe wil je dat dan bewijzen?’, vroeg ze vol ongeloof.

‘Door morgenvroeg even uit het raam te kijken. Wedden dat de halve buurt om zeven uur buiten staat met in de ene hand de kerstboom en in de andere een pen om de afstandsverklaring te ondertekenen.’

Bart

Oude wond

Oude wond

‘Morgen Bart, nog de beste wensen.’

‘Morgen Annie, had ik jou nog niet gehad?’

‘Hoezo gehad?’, vroeg ze. Ik meende iets van strijdvaardigheid in haar stem te horen.

‘Ik bedoel gelukkig nieuwjaar wensen.’

‘Nee, blijkbaar niet.’

‘Jullie hebben trouwens wel wat gemist hoor.’

‘Iets gemist?’

‘Ja, ons. Wij zijn tijdens de jaarwisseling altijd heel gezellig.’

‘Wij zijn tijdens de jaarwisseling helemaal niet buiten geweest’, vervolgde ze.

‘Bang voor vuurwerk?’

‘Joop is bang. Hij heeft als kind zijn vingers aan sterretjes bezeerd. Voor hem geen vuurwerk meer!’

‘Ja, daar kan je je inderdaad lelijk aan branden. Ze zeiden vroeger altijd dat een sterretje koudvuur was’, herinnerde ik mij.

‘O, maar hij heeft zich niet verbrand hoor!’

‘Kijk, dus geen litteken opgelopen?’

‘Ja, dat juist wel!’

‘Hoe dan?’

‘Hij probeerde het pakje met een schaar te openen, en toen schoot hij uit.’

Bart

Een wortel

Een wortel

‘Zo, volgens mij hebben we de hele buurt gehad’, zuchtte ik terwijl ik de voordeur achter mij dicht klapte.

‘Ja, ik miste alleen Karin Krul vanavond’, merkte Truus op.

‘Die mis ik niet, die kan ik zelfs niet genoeg missen.’

‘Kom op Bart, die hoor je ook een gelukkig nieuwjaar te wensen.’

‘Ze was er niet. Ik denk dat ze vanuit haar slaapkamerraam de boel in de gaten heeft gehouden.’

‘Wat zou ze in de gaten moeten houden?’

‘Nou ja, wie er allemaal worden gekust en wie niet. Daar laat ze dan een statistische berekening op los. Zo telt ze op, deelt het door het aantal straatkeien om er vervolgens een wortel uit te trekken.’

‘Gaat het wel goed met je?’, vroeg Truus bezorgd. 

‘Ja, hoezo?’

‘Je zwamt nog net zo erg als vorig jaar.’

‘Truus, zo is ze. Vervolgens gaat ze als ze bij de Super aan de kassa zit, de klanten voorspellen wie er komend jaar in de buurt gaat scheiden, trouwen of wie er bij wie op koffie gaat.’

‘Verder nog iets?’, vroeg ze.

‘Nee, ik vond het welletjes voor deze avond.’

‘Gelukkig, want volgens mij moet er bij jou ook ergens een wortel uitgetrokken zijn.’

Bart

Wachttijd

Wachttijd

‘Nou, daar zitten we dan’, zuchtte ik. We zaten in het ziekenhuis waar ik voor twee afzonderlijke gesprekjes was uitgenodigd. Op zich geen probleem ware het niet dat er twee uur wachttijd zat tussen gesprekje één en gesprekje twee. 

‘Ja, hou je nou maar rustig want mopperen helpt niet. Bovendien ben je met pensioen dus tijd zat!’

‘Daar gaat het niet om, Truus. Ik baal gewoon van dat zinloos wachten.’

‘Je zit naast mij, dus hoezo zinloos?’ 

Ik keek haar aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Nou ja, we hebben nu gewoon even tijd voor onszelf. Voor een goed gesprek.’

‘Hm, een goed gesprek. Wat eten we vanavond?’

‘Duurt zo wel heel erg lang’, stelde ik na vijf minuten vast. ‘En let op, loopt het spreekuur ook nog uit….’

Ik stond op, ging wat over de reling hangen en had zicht over de hal beneden ons.

‘Verrek, er staat hier beneden een piano in de hal. Wat leuk!’, riep ik enthousiast.

‘Daar kunnen bezoekers vrij op spelen’, wist Truus.

‘Kijk, ik zie mogelijkheden’, lachte ik.

‘Wat dan? Ga jij spelen? Man, je bent totaal a-muzikaal. Je weet niet eens hoe je die toetsen moet indrukken.’

‘Dat bedoel ik’, lachte ik. ‘Laat mij twee minuten spelen. Dan ben ik meteen aan de beurt.’

Bart

Zoektocht

Zoektocht

Soms krijg je de vraag voorgeschoteld waar “iets” in de loop de jaren toch gebleven is. Meestal laat ik de vraag even doodbloeden waarna hij vanzelf in de vergetelheid raakt. 

Dit keer lukte dat niet en bleef Truus doorzeuren. Het ging over een vaasje wat ze ooit van mijn schoonmoeder had gekregen.

Toen ik wat later dus tevergeefs over de zolder kroop, ontdekte ik wel een verloren gewaande doos met mijn ooit tot favoriet verklaarde spel Stratego. 

‘Niet gevonden zeker?’, vroeg Truus waarop ik de doos op tafel legde. ‘Nee, maar wel dit spel.’

‘Heb je wel goed gezocht?’

‘Ja hoor, heel goed zelfs. Kijk, dit speelde ik vroeger’, lachte ik trots. 

‘Stratego? Waar gaat dat over?’

‘O, dat is voor mensen met strategisch inzicht. Een spel waarin je bij je tegenstander op zoek moet naar zijn vlag en die moet veroveren.’

‘Zoeken?’, vroeg ze.

‘Ja, en die vlag staat dan vaak strategisch omgeven door bommen zodat het allemaal niet zo gemakkelijk is, Truus. Je hebt daar wel doorzettingsvermogen voor nodig.’

‘Zeker vaak verloren’, sneerde ze.

‘Verloren? Hoezo verloren? Ik heb vaak gewonnen.’

‘Dat lijkt me sterk, strateeg. Je kan wel de vlag van je tegenstander vinden, maar een simpel vaasje van mijn moeder lukt je niet.’

Bart

Zaklamp

Zaklamp

‘En Bart, ga je ook vuurwerk afsteken?’, hoorde ik een bekende stem vragen.

Een stem waar ik altijd de rillingen van krijg en automatisch het slechtste in mij naar boven haalt.

‘Wat is er, Karin?’ vroeg ik zo kort mogelijk af.

‘Of je worst lust’, lachte ze.

‘Jawel, maar niet van de Super, ik ga liever naar de Appie.’

‘Zijn ze daar goedkoper?’

‘Nee, maar daar kan ik probleemloos afrekenen.’

‘Dat kan bij ons ook hoor. Wij hebben ook een zelfscan.’

‘Ja, heb ik gemerkt. Je kunt onmogelijk ongezien dat zelfscan-laantje inschuiven.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Jullie van de kassa kunnen elke klant in de gaten houden. En er zijn caissières…

‘Wist je trouwens al dat ik vanaf januari vijf dagen per week bij de super achter de kassa zit?’, vroeg ze.

‘Was het op het nieuws?’ Gebrek aan personeel?’

‘Nee joh, het wordt er steeds drukker. En aangezien ik een ervaren caissière ben… Die moet je tegenwoordig met een zaklamp zoeken.’

‘Verkopen ze geen batterijen bij jouw Super?’

‘Jawel? Hoezo?’

‘Omdat de batterij van die zaklamp wel heel snel leeg geweest moet zijn.’

Bart

Een noodpakket

Een noodpakket 

‘Ik sprak net buuf Agnes’, meldde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘O? Had je nog iets met haar te bespreken dan?’

‘O, wat klink je weer ambtelijk. Alsof je altijd iets te bespreken moet hebben.’

‘Ja, jij begint erover’, ketste ze terug.

‘Ging over het noodpakket. Voor als de Russen binnen vallen. Zij werkt bij de gemeente, dus zou je zeggen dat ze er alles over weet.’

‘En?’

‘Not, ze weet er weinig van.’

‘Wat weet ze niet?’

‘Pffft, het domme ding wist niet eens wat een knijpkat was.’

‘Een knijpkat? Wat is dat dan?’

‘Truus, dit meen je toch niet serieus?’

‘Ik heb ook geen idee.’

‘Dat is een zaklantaarn die je, door er in te knijpen, licht geeft. Er zit een soort dynamo in.’

‘O? Nooit van gehoord.’

‘Nee, Agnes dus ook niet. Ze heeft geen kat, zei ze. Ze heeft een poes. En volgens haar kun je daar in knijpen tot je een ons weegt, maar die geeft echt geen licht.’

Bart

Vuurwerk

Vuurwerk

‘Heb je mijn vuurwerk al gezien, Opa?’, vroeg mijn kleinzoon terwijl hij een bestellijst op internet liet zien. 

‘Zo, ga je dat allemaal kopen?’

‘Nee, niet alles. Weet je hoe duur dat is?’, vroeg hij terwijl hij mij verwachtingsvol aankeek.

‘Wat kost dat dan?’

‘Als je alles wil kopen dan ben je misschien wel duizend euries kwijt.’

‘Dat klopt’, beaamde ik.

‘Heeft u het al geteld dan?’

‘Nee, je zei dat je het dan kwijt bent. En dat klopt want je laat het ontploffen, toch?’

‘Ja, daar koop je het toch voor?’

‘Vuurwerk is heel gevaarlijk’, probeerde mijn aanwezige schoonmoeder nog een goedkope duit in het zakje je mikken.

‘Valt best mee Oma. Dit is heel veilig vuurwerk’, wist hij met zekerheid te melden.

‘Hoezo veilig? Er gebeuren zoveel ongelukken mee.’

Ik lanceerde maar een troostende knipoog in zijn richting. Hij snapte het.

‘Weet u Oma, ik ga er altijd heel ver vanaf staan. Dan gebeurt er niks.’

‘Ik snap niet dat je vader en moeder dat goed vinden.’

‘Die zijn een stuk jonger’, liet ik mij ontvallen.

‘Ik vind het onverantwoord. Je moet het toch ook aansteken?’

‘Klopt Oma, maar ook dat gebeurt tegenwoordig heel veilig’, probeerde hij haar te overtuigen.

‘Onzin, vuur is vuur.’

‘Nee hoor’, bemoeide ik mij ermee. ‘Dat aansteken gaat met een App op de telefoon.’

‘Een App op de telefoon? Heb ik die ook?’

‘Dat denk ik wel’, jokte ik. Ze opende met een ruk haar tasje, griste haar telefoon en smeet hem voor mij op tafel.

‘Wil je dat levensgevaarlijke ding er dan nu meteen afhalen?’

Bart

Kees

Kees

‘Was een lekker kerstontbijtje, schat’, zuchtte ik tevreden nadat ik het laatste croissantje had laten verdwijnen.

‘Kan ik zien’, lachte Truus. ‘Je trui is één en al kruimel.’ 

‘Valt mee’, zei ik terwijl ik de kruimels wegveegde.

‘Ja, nu ligt het op de grond. Lekker dan.’

‘Ach, stofzuigertje er overheen en klaar is Kees.’ Ik snapte het probleem niet zo.

‘Klaar is Bart en voordat je het bent vergeten: ik ben Truus.’

‘Ik heb geen idee hoe dat ding werkt.’ We hadden pas een nieuwe.

‘Ding uit de standaard, knop indrukken en gaan met de banaan. Elke sukkel kan dat dus ook die zogenaamde Kees van jou.’

‘Eerst nog een bak koffie, Truus.’

‘Ja, lekker. Moet je eerst kijken of er nog genoeg water in het reservoirtje zit.’

‘Wie, ik?’

‘Ja, jij wil toch koffie?’

‘Jij toch ook? Ik zit hier met die kruimels. Dat zei je zelf.’

‘Hallo, ik heb het ontbijt ook al verzorgd. Misschien dat je het Kees kan vragen?’, lachte ze.

‘Kees?’

‘Ja, als hij klaar is met zuigen.’

Bart

Gezwijmel

Gezwijmel…

In deze periode van het jaar zwijmel ik altijd terug naar de tijden van weleer. Naar de tijden dat ik in mijn mooiste kleding werd gehesen, mijn haren in de brylcreme werd gezet, schoenen werden gepoetst, kortom: klaar werd gemaakt om de eerste en als toetje de tweede kerstdag te gaan beleven.

Al zwijmelend zie ik mijn vader op eerste kerstdag voor de kolenkachel aan sigaret trekken. Aan een Miss Blanche, zijn favoriet uit het gele doosje, waarvan de opstijgende rook zich geruisloos mixt met de aroma van de pas gevulde dampende kolenhaard…

Moeder brengt op zulke dagen het grootste deel van haar dagtijd door in de keuken en samen met mijn broer spelen we een spelletje “pesten”.

Klokslag twaalf staat mijn vader op en loopt naar de keuken om mijn moeder uit te leggen dat het tijd wordt voor een lunch. Zij gehoorzaamd zoals het trouwboekje voorschrijft, opent de oven om er vervolgens vier pasteibakjes in te plaatsen. Mijn vader opent geheel volgens traditie de blikjes ragout waarna hij ons opdraagt de tafel te dekken.

Er wordt aan tafel niet gebeden. Het ontbreekt ons aan voldoende kerkelijke overtuiging. Bovendien vloekt mijn vader teveel om dit überhaupt met een gebed goed te kunnen maken.

Nadat de pasteitjes zijn verdwenen, verdwijnt ook mijn vader. Onder een dekentje op de bank. Moeder spoedt zich naar de keuken om de bordjes af te wassen en de kip alvast voor te bereiden voor zijn avontuur. Ze duwt een kluit boter in zijn kont en dekt hem af met de theedoek.

Ondertussen tikt de staartklok langs het tijdpad en zijn mijn broer en ik uit pure verveling weer aan het pesten geslagen. Nu de variant zonder kaarten.

Rond drie uur gaat de televisie aan waarna er na een incubatietijd van ruim vijf minuten een dame verschijnt. Ze kondigt de aanvang van het traditionele kerstcircus aan waarna iedereen met open mond de verrichtingen gade slaat.

Nadat de laatste salto is uitgevoerd, stapt moeder naar de keuken om de kip te braden, aardappels te bakken en het kropje sla te wassen. Mijn vader steekt nog maar eens een sigaret op en wij dekken de tafel. 

Na het eten mogen wij nog een uurtje opblijven waarna wij rond acht naar bed worden gestuurd. 

Als ik later die avond wat kersterige geluiden uit de aanpalende slaapkamer van onze ouders hoor, weet ik dat ook deze kerst weer op traditionele wijze wordt afgesloten…. 

Allemaal een fijne kerstherinnering gewenscht.

Bart

Slijtage

Slijtage

‘Morgen Bart,’

‘Morgen mevrouw Derksen.’

‘Mevrouw zit thuis. Trees loopt hier’, lachte ze.

‘Woont ze bij jullie in?’

‘Wie?’

‘Mevrouw. Dat zeg je net!’

‘Grapjas.’

‘Aan het vegen?’

‘Nou, eigenlijk ben ik bezig met de jaarlijkse controle.’

‘Controle? Waarvan?’

‘Van de tegels. Op slijtplekken.’

‘Vanwege het veelvuldig vegen?’

‘Nee, vanwege oneigenlijk gebruik.’

‘Oneigenlijk gebruik?’

‘Ja, Truus gebruikt hem oneigenlijk.’

‘Zwam niet. Hoezo “oneigenlijk”.’

‘Dat betekent zoveel als dat ze hem illegaal gebruikt. Er is zelfs sprake van misbruik!’

‘Wat doet ze dan?’

‘Ze gebruikt hem als landingsbaan.’

‘Hoe dan? landingsbaan?’

‘Ja, ze komt dan aangefietst, rijdt hier in volle vaart de oprit op en remt schurend met haar schoenzool over de tegels.’

‘O? Heeft ze geen normale remmen?’

‘Jawel, maar die gebruikt ze niet.’

‘Niet?’

‘Nee. Enig idee hoeveel nieuwe remblokjes tegenwoordig kosten?’

Bart

De kerststol

De kerststol

‘Goedemorgen meneer, waar kan ik u mee helpen?’, vroeg de Super informatiebalie medewerkster vriendelijk.’

‘Ook goedemorgen, ik heb een klacht. Kan ik daarvoor bij u terecht?’

‘Jazeker, daar ben ik voor.’

‘Kijk, hebben jullie zoveel klachten dat er een speciale klachtenbehandelaar is aangesteld?’

‘Nee hoor, ik ben er ook voor andere vragen. Maar u heeft een klacht?’

‘Ja, gaat over de kerststol die vorige week in de aanbieding was.’

‘U bedoelt onze kanjerstol?’

‘Sifan Hassan is inderdaad een kanjer.’

‘Sifan Hassan? Ik begrijp u niet? Dat is toch die sportvrouw?’

‘Klopt inderdaad. Mijn Truus en ik hebben haar naam verbonden aan deze stol. De zogenaamde Sifan kerststol.’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden. Ik deponeerde daarop de stol op de balie.

‘Meneer, ik snap er niets meer van. U heeft een klacht? Wat is er nou precies aan de hand?’

‘Kijk mevrouw, onze Sifan is een marathonloopster.’

‘Klopt, ze heeft goud gewonnen met de Olympische spelen. Is wel een hele eer hoor dat u onze stol naar haar heeft vernoemd.’ Ze lachte kuiltjes in haar wangen. 

‘Dat zien mijn Truus en ik toch iets anders.’

‘Hoe ziet u dat dan?’

‘Dat zal ik even uitleggen. Onze Sifan staat symbool voor de kwaliteit van uw kerststol.’

‘De kwaliteit?’

 ‘Ja, de kwaliteit. Je moet namelijk een hele marathon afleggen om van de ene rozijn naar de andere te komen. En je moet het traject nog snel afleggen ook, anders is die stol van u inmiddels veranderd in een brok beton.’

Bart

Lenen

Lenen

‘Hoi Bart, mag mijn Joop even jouw hamer lenen?’, vroeg Annie van der Heuvel. Ze stond aan de voordeur.

‘Ja hoor, dat mag. Stuur hem zo maar langs.’

Ik wilde de deur dichtgooien maar dat vond ze niet goed. 

‘Je kunt hem mij toch meegeven?’

‘Dat zou kunnen. Maar je vroeg of Joop hem mocht lenen.’

‘Ja? Dat vroeg ik.’

‘Kijk Annie, hier gaat het dus fout. Je vraagt of Joop hem mag lenen en wil hem zelf meenemen. Zo krijg je verwarring. Hoe moet ik nu nog controleren of hij zijn bestemming bereikt en ook weer terugkomt?’

‘Man, zwam toch niet zo. Joop moet een spijker in de muur timmeren. Hij heeft de plek uitgemeten en staat nu die spijker met het puntje op zijn plek te houden. Dus alsjeblieft, geef me nou die hamer maar mee, dan kan Joop verder.’

‘Zo werkt het niet Annie. Ik heb er ervaring mee.’

‘Hij heeft er ervaring mee. Nou laat maar, ik vraag het wel aan Agnes. Die is zo te zien thuis.’

Ik keek uit de deuropening.

‘Klopt. Maar ik denk dat zij hetzelfde probleem heeft als jouw Joop.’

‘Als mijn Joop?’

‘Ja. Ze had volgens haar vriendje ook iets met een puntje, een spijker en een muur. Maar volgens mij staat ze er nog, ik heb de hamer nooit meer teruggezien.’

Bart

Stress

 Stress

'Morgen meneer Bart, ook al in de stress?', vroeg een buurtgenootje die ik tegenkwam bij de zuivel koeling in de Appie.

'Stress?', vroeg ik.

'Ja, vanwege de kerst?'

'Nee hoor. Truus heeft alles onder controle. Die is met Pasen al begonnen met hamsteren. Ze hoeft nu alleen nog maar wat boodschappen te halen ter vervanging van het spul wat inmiddels over de datum is.'

'Kerstboodschappen met Pasen?', vroeg ze vol ongeloof.

'Ja, dat is heel handig. Scheelt enorm met kerst. Dus nee, wij hebben geen kerststress.'

'Bart, je meent dit toch niet serieus?'

'Hallo Suus, zie ik eruit alsof ik iemand zou willen belazeren? Moi?'

'Ik geloof er geen snars van.'

'Dat hoeft ook niet. Hoe gaat het trouwens met jouw Arend? Weer opgeknapt?'

'Ja hoor, die doet het weer.' 

Ze keek onderhand vol interesse naar mijn volle kar.

'Wat kijk je?'

'Je hebt wel een afgeladen kar. Ik zie zelfs een kerststol!'

'Ja, klopt. Deze boodschappen zijn namelijk voor Pasen.'

'En die kerststol dan?'

'O, die? Die is alvast voor Pinksteren.'

Bart

Kritisch

Kritisch 

Volgens mijn Truus ben ik tegenwoordig “vaak” te kritisch. 

Ik meld dit vanwege de discussie rond de felrode laarsjes die mevrouw Boerstoel die ochtend droeg. Ze liet haar hondje uit en ik stelde de normale vraag wat het hondje, wat zich op haar baasjes laarsjes-hoogte bewoog, nou van haar laarsjes zou vinden. Ik adviseerde zelfs nog een zonnebrilletje voor het beestje opdat zijn oogjes niet zouden beschadigen. 

Vraag: wat is daar mis mee?

Truus had daar wel een mening over en die stak ze niet onder onze stoelen of bankstel…

‘Je moet eens ophouden om overal kritiek op te leveren’, riep ze nadat ik tijdens ons tien uur koffiemomentje over mijn ontmoeting had gerept. ‘Je hebt werkelijk overal commentaar op. Of het nou Agnes is, Annie van der Heuvel, Karin Krul, Hans Vruggink…’

‘Je vergeet Carla van de Porsche’, hielp ik haar ter ondersteuning.

‘Ja, die… mijn moeder, noem maar op. Je moet daar eens mee stoppen.’

‘Ik ventileer gewoon mijn mening, schatje.’

‘Hou die dan voor jezelf. Ik wil het niet meer horen. Bovendien schaam ik mij dood als ik weer eens iemand tegen kom waar jij tegen hebt lopen zwammen.’

‘Over wie heb je het dan?’, vroeg ik vol onschuld.

‘Mevrouw Hutjes? Van de slagerij? Gaat er al een belletje rinkelen?’

‘Mevrouw Hutjes is scheel. Die kijkt met links naar rechts en met rechts naar links.’

‘Verder niks gebeurd daar?’, zeurde ze door.

‘Je bedoelt met dat schijfje worst?’

‘Ja? Dat bedoel ik?’

‘Ze vroeg of hij een schijfje worst lustte en keek mij daarbij aan. En toen moest dat knulletje naast mij huilen. Maar op slager Hutjes had ik verder geen commentaar hoor. De worst was heerlijk.’

Bart