Had ik weer. Een “jeetje”. Ik heb altijd een pesthekel aan dit soort uitingen. “Wauw” is er ook zo één. Die hoor je vaak bij verbouwprogramma’s op TV. Het verbouwde huis wordt dan aan de bewoners getoond waarna een niet te stoppen hoeveelheid “Jeetjes” en “Wauw’s” over de kijker wordt uitgestort. Ik denk dan altijd “doe alsjeblieft normaal”.
Dat kon ik natuurlijk niet tegen dit goedbedoelende kind roepen. Die zou dan meteen denken dat ik boos ben. Natuurlijk was ik niet boos. Dit “Jeetje” was meer een schrikreactie.
‘Heeft u zich niet bezeerd?’, vroeg ze bezorgd.
‘Nee joh, ik bleef toch op de been? Zo erg is het niet. Sterker nog: ik keek niet uit.’
‘O, maar ik ook niet, meneer. Ik was een beetje in gedachten verzonken.’
‘Toch niks ernstigs?’, vroeg ik bezorgd.
‘Nee hoor, mijn vriendje is gisteravond voor mij op zijn knieën gegaan’, lachte ze blij.
‘Nou, dat was ik ook bijna’, blijde ik terug.
‘Hij heeft mij ten huwelijk gevraagd en een ring gegeven.’
‘En heb je zijn aanzoek geaccepteerd?’
‘Ja, natuurlijk’, antwoordde ze licht blozend. ‘Ik vond het echt helemaal “Wauw”!’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten