Wattenstaafjes

Wattenstaafjes 

‘Morgen mevrouw, even een vraag: werkt u hier?’

‘Jazeker, en al vijfentwintig jaar.’

‘Kijk, dan moet u er ook verstand van hebben’, klonk mijn voorlopige conclusie.

‘En waar moet ik verstand van hebben?’, vroeg ze vriendelijk. Ze trok wel een voorbehoud-rimpeltje op haar voorhoofd.’

‘Wattenstaafjes’, zei ik.

‘O, die liggen in het schap links in de volgende gang.’

‘Dat klopt, maar dat wil ik niet vragen.’

‘O? Wat wilt u weten over onze wattenstaafjes?’

‘Of ze zijn getest. Dat staat namelijk niet op het doosje.’

‘Getest? Hoezo getest?’

‘Nou ja, of ze stevig zijn, wat voor watten er worden gebruikt, de lengte, of je ze kunt wassen voor hergebruik…’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden.

‘Hergebruik? Dat zeker niet meneer, ze zijn wel stevig en aan beide uiteinden voorzien van een wattentip. Je kunt ze dus wel aan twee uiteinden gebruiken. Maar hergebruik…

Waarom zou u ze willen hergebruiken?’, vroeg ze terwijl ik net verder wilde lopen.

‘Ze zijn bedoeld voor het schoonmaken van de oren van mijn schoonmoeder. En dat gaat zonder hergebruik een doosje of tien kosten. En dat wordt te duur.’

Bart

Vakantie

Vakantie 

‘We moeten binnenkort ook weer eens aan de caravan gaan denken’, merkte Truus op. Ze bladerde tijdens ons tien uur koffiemomentje door een recent ontvangen kampeergids.’

‘Hoezo moet ik daar aan denken? Hij staat toch in de stalling?’

‘Jawel, maar hij moet er ook een keertje weer uit. Vakantie!’ Ze wees naar de voor haar liggende gids.

‘Truus, ik bel over een maandje of drie  met de stalling, haal hem op, zet hem op de oprit, geef jou de sleutels en dan hoor ik wel wanneer we vertrekken.’ 

‘O? En wie maakt hem dan schoon? Wie pakt hem in? Al enig idee?’

‘Dat doe jij toch altijd? Ik rij hem ook al naar de camping! Enig idee hoe zwaar dat is?’

‘O ja? Zwaar? Dan doen we het dit jaar anders: jij maakt hem schoon, sjouwt de spullen erin en ik rij hem dan wel naar de camping. 

Ik moest enorm zuchten.

‘Wat zucht je nou?’, vroeg ze. ‘Schat, dat duurt zoals gezegd nog zeker drie maanden. Als ik de komende drie maanden constant over de caravan moet nadenken, kun je mij wegbrengen.’ 

‘Mooi Bart, als het dan naar Zuid Frankrijk is, dan heb ik daar geen enkel probleem mee.’

Bart

Thuiskomst

Thuiskomst

‘Karin en Sjaak zijn ook weer thuis’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik meende even dat ik het niet goed had gehoord. ‘Wil je dat nog één keer herhalen?’, vroeg ik om op zeker te gaan. 

‘Ja, hallo, je hoorde mij echt wel, Bart. Ze zijn vanochtend met de Schipholtaxi thuis gebracht.’ Toch goed gehoord.

‘Hoe was het met de chauffeur van de taxi?’

‘Niet zo flauw Bart. Ze zijn weer thuis.’

‘Krijg je een jet-leg als je uit Australië komt vliegen?’, wilde ik weten.

‘Hoezo? Ik heb geen idee.’

‘Dan hoop ik dat ze nog drie maanden nodig heeft om bij te komen en ze al die tijd binnen moet blijven.’

‘Man, zit toch niet altijd zo te zaniken. Ze zijn op vakantie geweest. Verder niks. Als wij thuiskomen van vakantie, dan vindt de buurt dat toch ook altijd leuk?’

‘O ja, dat is ook zo. Dan hangen ze slingers op, organiseren ze een lampionoptocht, barbecue, komt er een muziekkorps voorbij.’ 

Ik keek haar aan.

‘Dat bedoel ik.’

‘Wat bedoel je Truus?’

‘Ik bedoel dat ze nu waarschijnlijk in bed liggen, dus heb je alle tijd om een leuk  welkomsfeest te organiseren.’

Bart

Kaasboer

‘Hé Bart, heb jij de kaasboer toevallig gezien?’, vroeg mevrouw Peters van even verderop. Ik stond toevallig net buiten mijzelf af te vragen wat ik buiten moest doen.

‘Ja, vorige week woensdag, in de stad. Hij zat daar samen met de kaasboerin op een terras.’

‘Dat bedoel ik niet. Of hij hier in de straat is geweest vanmorgen.’

‘Ik heb hem niet gezien. Maar hoezo? Wordt hij vermist?’

‘Vermist? Nee, hij komt elke zaterdag, maar tot nu toe heb ik hem nog niet gezien.’

‘Hm, ik sta hier al vanaf zeven uur vanochtend. Hij zou mij opgevallen moeten zijn, toch?’

‘Vanaf zeven uur vanochtend? Wat moet jij om zeven uur al buiten?’

‘Ik geniet altijd van de opkomende zon. Is zo geweldig om te ervaren!’

‘Maar het is inmiddels half elf. Sta je hier nog!’

‘Dat klopt, hij hangt nog steeds achter de wolken, dus nog even wachten.’

'Zou er soms iets met de kaasboer aan de hand zijn?', vroeg ze.

'Dat denk ik wel', veronderstelde ik.

'wat dan?'

'Ik denk dat hij op dezelfde zon staat te wachten.'

Bart

Haiiii

Haiiii

‘Haiiiiii’, riep ze vanachter de receptie-desk.

‘Haiiiiii’, riep ik terwijl ik de showroom binnenstapte.

Ik echode de “Haiii” omdat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan deze overdreven manier van  begroeting. Onze buuf had in het begin van haar “onze buuf-zijn” ook deze gewoonte. Maar dan met een dubbele. “Haihai”. 

Maar goed, deze “Haiiii” kwam dus uit de mond van de receptioniste van onze garage. Ik was daar op advies van Truus die van mening was dat de afstandsbediening van onze auto niet goed meer afstandsbediende.

Ik legde “haiii” uit waarvoor ik kwam en overhandigde haar de sleutel waarna ze mij eerst vroeg of onze auto nog beviel en daarna wees op een nieuw model. O ja, en ik mocht ook wel even in snoepwinkel kijken. “Kijk maar eens en je mag er ook wel even inzitten.’

Uiteraard neem je als notoire snoepkont de uitnodiging aan en waant jezelf in de achtste hemel, voor zover die bestaat….

‘We hebben een mailtje van de garage’, meldde Truus na mijn terugkeer op aarde. 

‘Dat zal best. Ik denk de offerte van het nieuwe model.’

‘Het nieuwe model? Weet je wat die kost?’, riep ze geschrokken.

‘Ja, kleine anderhalve ton, maar daar gaat het niet om. De mail kan weg.’

‘Waarom heb je dan om een offerte gevraagd?’

‘Ach, een kleine massage doet wonderen: de batterij werd zo gratis vervangen.’

Bart

Nieuwe bril

Nieuwe bril

‘Hé Bart, nieuwe bril?’, vroeg ze. De “ze” betrof een buurtgenote van verderop. Ik kende haar van de zeldzame keren dat ik bij de rummikup-avond aanwezig was. Niet mijn favoriete bezigheid maar soms moet je wat.

‘Klopt Dollie, vind je hem leuk?’

‘Hij maakt je streng’, vond ze.

‘Kijk, missie geslaagd’, lachte ik.

‘En je bent helemaal niet streng’, vond ze.

‘Vandaar deze bril, Dollie. Kan ik de buurt streng toespreken.’

‘Nou, daar zitten we echt op te wachten.’

‘Vind Truus hem niet té?’

‘Jawel, maar ook zij moet af en toe streng worden toegesproken.’

‘Ik hoor het al wel weer, met jou kun je geen serieus gesprek voeren.’

‘Zijn het ook meekleurende glazen?’

‘Hoe bedoel je meekleurend?’

‘Dat ze donker worden als de zon schijnt.’

‘O dat. Nee, niet met de zon maar ze worden wel donker als ik ‘s middags op de bank een tukkie wil doen.’

Bart

Lijmen

Lijmen

‘Wat ben je aan het doen?’, vroeg ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje aanschoof. Voor haar lagen twee losse dingetjes die gelet op de ook aanwezige tube lijm ongetwijfeld aan elkaar geplakt moesten worden.

‘Ze zijn los en horen aan elkaar.’

‘Waarom vraag je het mij niet?’, vroeg ik verbaasd.

Ze keek alleen maar op. Maar met een alles zeggende blik.

‘Oké, maar het kan ook met een schroefje. Boor je een gaatje. Schroefjes liggen in het magazijn.’

‘Ik lijm het vast. Kan ook een nieuwe kopen, maar dat is onzin, plakken kan ook.’

Ze draaide de tube los maar hoe ze ook kneep…

‘Je hebt de laatste keer de tube niet goed gesloten’, zei ze. ‘Opgedroogd.’ 

Ik kreeg de tube toegeworpen. 

‘Geef maar hier, boor ik wel een gaatje. Schroef erdoor en klaar.’ 

Ik pakte de twee delen, floot het deuntje van de broertjes Bever en verdween in de schuur…

‘Ja, dat moeten ze zijn’, bevestigde ik wat later tijdens een telefoongesprek met de leverancier.

‘O? Die zijn niet meer te krijgen? Uit het assortiment? En wat nu?’

‘Wat zegt u? Lijmen? Niet schroeven? Nee, inderdaad. Ze zijn erg teer. Oké, gaan we proberen.’

‘Wie had je aan de telefoon?’, vroeg ze.

‘O, niks bijzonders. Even wat nagevraagd.’

‘En hoe staat het nu met die plaatjes?’

‘Plaatjes? O, die. Het zijn er nu vier. Haal wel even een tube lijm. Maak ik er weer twee van.’

Bart

een taartje

Een taartje

Truus moest op uitnodiging naar een verjaardagsfeestje van een tante wat geen tante is maar door Truus zo wordt genoemd. En dus schuif je, solidair tot op het huwelijkse bot, met frisse tegenzin ook maar aan. 

Plaats van de verjaring: een plaatselijk zaaltje. Duur van het feest: veel te lang.

En daar zit je dan. Aan een tafeltje met voor je een schaaltje nootjes. Ter informatie: ik heb een aangeboren pesthekel aan nootjes.

‘Neem een paar nootjes’, stelde Truus voor terwijl ze zelf met een lepeltje twee exemplaren oplepelde en in haar mond stak.

‘Nootjes zijn voor apen. Dan blijven ze op apen lijken.’

‘O, dank je.’

‘Wilt u een taartje, meneer?’, vroeg de ober mij.

‘Ik denk niet dat mijn man die lust’, reageerde Truus snel voordat ik kon reageren. Ik was met stomheid geslagen en de ober inmiddels drie tafels verder.

‘Wat zeg jij nou?’, riep ik vol ongeloof. 

‘Jij wilt toch niet op een aap lijken?’

‘Hoezo niet op een aap lijken?’ Ik was nu echt pissig en probeerde de aandacht van de ober te vangen.

‘Ja, op een aap. Er zaten namelijk nootjes op het taartje.’

Bart

Problemen

Problemen 

‘Mogguh Agnes’, wenste ik onze buuf toe toen ze de voordeur uitstuiterde.

‘Ook goedemorgen Bart. Lekker geslapen?’

‘Haha, ja hoor. Maar vanwaar deze plotselinge belangstelling rond mijn nachtrust?’

‘Haha, ik heb namelijk een probleempje met mijn wekker. Eigenlijk twee probleempjes.’

‘Zo, en is nu je volgende vraag natuurlijk of ik ze voor je op kan lossen?’

‘Ik denk dat je één van de twee wel gaat redden’, lachte ze.

‘Wat mankeert er aan je wekker?’

‘Hij is heel lastig in te stellen. Hij ging midden in de nacht af. Probleem met het instellen. Hij komt trouwens uit het kerstpakket van mijn werkgever.’

‘O, je bedoelt de gemeente. Die hebben ze vast met een bedoeling in het kerstpakket gestopt’, lachte ik.

‘Ja, met dat ding word je echt wel wakker, vandaar mijn vraag over jullie nachtrust.’

‘Ik wil er wel even naar kijken. Ik lees handleidingen altijd minutieus door. Daar komen we vast wel uit.’

‘O, fijn Bart. Misschien dat je vanavond even kan kijken? Ik moet nu werken.’

‘Oké, misschien kan ik je dan ook nog van je tweede probleempje afhelpen’, bood ik aan.

‘Dat lijkt mij stug, Bart.’

‘O, daag me niet uit!’

‘Dat doe ik ook niet want dat betreft mijn vriendje.’

‘Heeft hij ook een probleem met zijn wekker?’

‘Nee, een probleem met de mijne. Hij heeft hem verkeerd ingesteld. Ik heb hem er vannacht uitgeschopt.’

Bart

Reclame

Reclame

‘Hé, waarom zap je nou weg?’, vroeg Truus toen ik vol enthousiasme de TV op een andere zender duwde. ‘Ik wil kijken!’

‘Ik ook, maar niet naar de K reclame. Ik hoor vijftig keer op een dag dat kind roepen “ik heb ook vakantie”, krijg zeker zoveel die zielige hond van de dierenbescherming op mijn netvlies gedrukt en dan heb ik het nog niet eens over dat klote pensioenpotje wat ze maar niet gevuld krijgen. Ben er helemaal klaar mee.’

‘Geef mij de afstandsbediening eens!’, riep ze nijdig.

‘Eerst moet die reclame voorbij zijn.’ 

Ze stond op, graaide hem voor mijn neus van tafel en zette hem weer op haar zender.

‘Kijk, dit bedoel ik nou. Weer dat kind met die zakkenvullende papa.’

‘Dat heet reclame, Bart. En met de opbrengst van die reclame betalen ze de programma’s op TV.’

‘Nou, en wat voor een programma’s’, mopperde ik mij al ergerend door. 

‘Je moet eens wat minder mopperen’, vond ze. ‘Jij hebt toch ook enthousiast naar De slimste Mens gekeken?’

‘O, en nu moet ik dat reclame-kind en die vader dankbaar zijn omdat ze dat programma mogelijk hebben gemaakt? Bovendien is het gestopt.’

‘Het is niet gestopt. Philip en Maarten zijn gestopt. Herman neemt het nu over.’

‘En wie gaat nu de tegenhangende  mopperkont worden?’

‘Weten ze nog niet. Misschien iets voor jou?’

Bart

Die Carla

Die Carla

‘Ik zag vanmorgen Carla van de Porsche voorbij lopen’, vertelde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. Nou ja, tien uur… het was al half elf voordat we aan de koffie zaten. Dat kwam omdat Truus ruzie had met de wasmachine.

‘Wat was er met die Carla?’

‘Waarom zeg je altijd “die Carla”?’, vroeg ik.

‘Omdat ik het een afstandelijk tiep vind. Loopt altijd te flirten, sleept van alles haar slaapkamer binnen en rijdt met een auto die ze zich na haar scheiding als afkoop heeft toegeëigend.’

‘Hm, ik mag haar wel. Ze is altijd vriendelijk en behulpzaam.’

‘Jaja, behulpzaam. Vraag maar eens aan Karin Krul hoe behulpzaam ze is. Die woont ernaast.’

‘Schat, wil je het in mijn bijzijn niet meer over Karin Krul hebben?’

‘Nou, daar heb ik het liever over dan over Carla.’

‘DIE Carla. Je vergeet “die”.’

‘Maar je had het over dat wulpse ding. Wat was er mee aan de hand? Extreem korte rok? Opgeleukte boezem? Nieuwe vriend?’ Ze keek me wat vervelend aan.’

‘Ik denk dat ik mijn opmerking terug trek’, zei ik.

‘Kom op Bart, wat was er met haar aan de hand?’

‘Niks bijzonders Truus. Ze heeft alleen maar haar lippen op laten spuiten.’

Bart

Een stamboom

Een stamboom

‘Ik zag gisteren Dorien in de winkel’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dorien? Wie is Dorien?’, vroeg ik. Ik had geen idee. Ja, ergens diep in mijn geheugen voelde ik wat gerommel. Maar dat voel ik wel vaker. Dus dat zegt niet zoveel.

‘Ach, die ken je wel. Ze heeft een tijdje terug Mama geholpen.’

‘Je moeder geholpen? Waarmee?’

‘Met handwerken. Ze wilde indertijd onze stamboom borduren. Jij hebt toen internet nog afgezocht. Om haar en dus ook mijn familiegeschiedenis boven water te krijgen. Weet je dat niet meer?’

‘Vaag. Bleef ik toen niet ergens bij jouw overgrootvader steken?’

‘Ja, dat geloof ik wel.’

‘Kijk, de mist trekt weer wat op. Maar Dorien zegt mij nog niks.’

‘Dorien zat op het handwerkclubje waar Mama toen ook lid van was. Zij was de handwerkjuf.’

‘Hm, ik heb die stamboom nooit gezien.’

‘Hij is nooit afgemaakt want het clubje is vroegtijdig opgeheven.’

‘Laat me raden, door toedoen van je moeder?’

‘Waarom nou weer door Mama?’

‘Nou ja, ik kan me zo voorstellen dat de stamboom van schrik in een vroegtijdige herfst terecht is gekomen en er uiteindelijk geen blad meer aan de boom hing.’

Bart

 

De winkelhaak

 De winkelhaak.

'Truusje, ik weet niet of je het kan, maar er zit een gaatje in mijn trui. Die moet gemaakt.' Ik showde iets wat op een winkelhaakje leek.

'Ach nee hè. Een gat in je trui. Ik zeg zo vaak dat je niet met die trui in de garage moet prutsen. Kijk nou. Die is niet meer te maken. Man,man,man, kan dus rechtstreeks in de vuilnisbak. En je hebt hem verdorie nog geen twee maanden. En hij was nog hardstikke duur ook. Ik snap dat echt niet hoor. Kun je niet nadenken of zo? Als je gaat sleutelen dan trek je toch iets ouds aan? Er hangt een gloednieuwe overal in de schuur. Maar dat is natuurlijk weer teveel werk. Hier valt niet tegenaan te werken. Vorige maand had je nog een olievlek in je broek. Ik begrijp het niet. Echt niet! Ik zou zeggen trek hem uit en gooi maar in de kliko. Boven in de kast ligt die rode. Die is wel wat vaal maar heel. En wat moet ik doen om te verkomen dat ook die trui in de kliko verdwijnt? De garage op slot doen en de sleutel in mijn zak steken zodat ik zeker weet dat je alleen met oude kleren gaat prutsen? Nou, zeg eens?'

Ik keek haar glimlachend aan. 

'De oplossing is simpel, schatje. Als jij voortaan de deur van de vaatwasser goed dichtdrukt, dan kan ik er met mijn trui niet meer achter blijven haken.'

Bart

Grapje

Grapje

‘Wat vind je ervan?’, vroeg Truus terwijl ze een zelfgebreide trui showde.

‘Is dat dat ding wat weken in de steigers heeft gestaan?’, vroeg ik als grapje.

Fout.

‘Steigers?’ Ik hoorde aan haar stem dat mijn grapje in haar ogen geen grapje was.

‘Ja, je was toch met van die ijzeren stangetjes  aan het werk?’ 

Weer fout.

‘Ik bedoel de trui die je aan het breien was?’, haastte ik mij te verbeteren.

‘Ja, die’, riep ze nijdig en liep naar de gang.

‘Ik moet nog punten geven!’

‘Ik heb van jou geen punten nodig!’

‘Waar ga je heen dan?’, vroeg ik vanuit de verdediging.

‘Naar Annie van der Heuvel. Daar krijg ik tenminste fatsoenlijk antwoord.’

‘Schatje, wacht nou even’, riep ik nog. Te laat. De voordeur klapte dicht.

Had ik weer. Een vrouw met lange tenen. 

De voordeurbel ging. Joop van der Heuvel.

‘Hé Joop, kom je doen?’

‘Jouw Truus staat bij ons een trui te showen. Ik moest van Annie mijn mening geven.’

‘Jij ook al? Wat heb je gezegd?’

‘Pffft, waarom denk je dat ik hier aanbel?’

Bart

De vergunning

De vergunning 

‘Hé meneer Bart, dat is lang geleden!’ Ik draaide mij om en ontdekte mevrouw Stoffers van nummer dertien.

‘Dat zou kunnen. Van welke datum dateert uw herinnering?’

‘Dat weet ik niet zo precies hoor. Ik bedoel dat ik je de laatste tijd niet heb zien vegen.’ 

‘Ah, dat bedoelt u. Dat heeft zo zijn reden.’

Ze keek me verwachtingsvol aan.

‘De vergunning kwam niet af. Eind November aangevraagd en net gisteren pas gekregen.’

‘Vergunning?’

‘Jazeker. Die moet je tegenwoordig als professional hebben.’

‘Hahaha, jaja, een vergunning. Je weet het leuk te vertellen Bartje, maar daar trap ik niet in.’ 

‘Morgen mevrouw Stoffers’, hoorde ik Truus achter mij. ‘Morgen Truus. Alles goed?’

‘Ja hoor. Ik heb u al een tijdje niet gezien! Ziek geweest?’

‘Nee, dat niet. Nee ik mocht niet naar buiten.’

‘Mocht niet? Van uw man of zo?’

‘Nee, niet vanmijn man. Nee, van de gemeente. Ik had geen wandelvergunning.’

‘Geen wandelvergunning?’

‘Nee, ik heb er maanden op moeten wachten. Maar jouw Bart weet precies hoe dat met de vergunningen werkt. Succes Bart!’

Lachend liep ze verder.

Bart

Leeftijd

Leeftijd

‘De Boerstoelen zijn ook al in de zeventig’, hoorde ik Annie van der Heuvel opmerken. Ze zat mijn tien uur koffiemomentje te vergriepen door net op dat tijdstip aan de deur te bedelen om een kopje suiker. En mijn Truus zou mijn Truus niet zijn als ze Annie niet binnen zou vragen om een koffietje mee te drinken. 

‘Vind Bart dat niet erg?’, hoorde ik haar in de gang vragen. En toen de reactie van Truus: ‘Bart heeft daar niks van te vinden.’ Voorlopige conclusie: deze Bart moet alles maar goedvinden.

‘Ja, ik denk zo midden zeventig’, antwoordde Truus.

‘Ik denk dat zij iets ouder is als hij. Hij is denk ik op weg richting vijfenzeventig?’

‘Ja, dat denk ik ook. Dan moet zij zo rond de zevenenzeventig zijn?’

‘Ja, we worden allemaal ouder, Truus’, zuchtte ze. Ik ben ook al achtenzestig.’

‘Pas achtenzestig Annie?’, sneerde ik. ‘Dacht dat je…’

‘Bart! Hou je mond’, riep Truus. ‘Ik weet al wat hij wil zeggen.’

‘Jaja, dat ik er veel ouder uitzie.’

‘Maar jij schiet ook al aardig op, Bart.’

‘Ik? Hoezo opschieten? Moet ik ergens naartoe?’

‘Nee, ik bedoel qua leeftijd. Jij wordt dit jaar toch éénenzeventig?’

‘Eenenzeventig? Hoe kom je daar nou bij. ‘Ik was vorig jaar nog negenenzestig!’

‘Mijn Joop wordt volgende week zeventig en dat wordt toch ook wel een oude man!’

‘Ook een oude man? Zeventig?’

‘Ja, vroeger wilde hij op zondagavond na studio sport zelf nog een derde helft spelen. Maar tegenwoordig valt hij na het fluitsignaal als een blok in slaap.’

Bart

Haast

Haast

‘Goh, u bent er al vroeg bij’, stelde het meisje van het brood lachend vast terwijl ze vluchtig naar de klok keek. 

‘Klopt, ik kom uit voorzorg vroeg.’

‘Uit voorzorg? We hebben brood in overvloed.’

 Ze spreidde haar armen richting een enorme stapel bakken.

‘Dat is mooi. Wil jij dan twee bruin voor mij snijden?’ Ik lanceerde iets wat vanaf een afstand op een enorme prettige glimlach moest lijken. Hij kwam aan.

‘Voor zo’n vriendelijke klant kan ik zo’n verzoek natuurlijk niet weigeren’, lachte ze leuk. 

‘En dat allemaal op dit vroege uur.’

Ze haalde het brood door de machine en stak het vervolgens in een plastic zak. Stickertje erop en klaar.

‘Fijne dag nog’, lachte ze.

‘Jij ook.’ Ik keek vluchtig op mijn horloge en liep nu snel richting kassa.

‘Hé Bart, man, wat ben je gehaast.’ Carla van de Porsche. 

‘Hoi Carla, ja, ik moet vaart maken.’

‘Oké, dan vertel ik het niet.’ 

‘Ik hield in. 

‘Even snel dan. Heb je een nieuwe auto? Vriend?’ Ik wachtte vol ongeduld.

‘Nee, gaat over dat mens van Krul.’

‘Dat bedoel ik’, zei ik. ‘Ik wil door de kassa zijn voordat zij aanschuift.’

‘Dan kan ik je gerust stellen. Ze is gisteren voor vier weken naar haar kleindochter in Australië vertrokken.’

Bart

Het torentje

Het torentje 

‘Zeg schat, luister eens’, begon Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Meestal betekent zo’n vraag van haar de voorbode van een naderende ramp. 

‘Ik luister’, antwoordde ik niet erg enthousiast.

‘Dat kleine Eiffeltorentje op het tafeltje, kan dat niet een keer weg?’

‘Mijn torentje? Ik vraag toch ook niet of je je moeder naar Siberië kan verbannen.’ Hoe verzint ze het!

‘Joh, dat ding valt steeds om als ik hem afstof.’

‘Dan doe je dat niet. Ze stoffen dat ding in Parijs toch ook niet af? Ik heb hem ooit van mijn vader gekregen toen hij van een zakenreis terugkwam uit Parijs.’

‘Jaja, dat verhaal ken ik nu wel een keer’, hoorde ik haar zuchten. ‘Je had om een trapauto gevraagd maar die paste niet in zijn koffer. Toen kreeg je dat klote torentje.’

‘Juist. En wees maar blij dat ik een torentje heb gekregen.’

‘Blij? Waarom zou ik blij moeten zijn?’

‘Omdat je anders elke dag een trapauto had moeten afstoffen.’

Bart

Ene Riet

Ene Riet

‘Goh Bart, dat is lang geleden’, blaatte ze. De “ze” was een oud schoolvriendinnetje die ik bij toeval tegen het lijf liep. Ze woont in een ander dorp en daar moest ik van Truus een boodschapje halen. Zeg maar “een dingetje”.

‘Inderdaad lang geleden’, beaamde ik. Ik moest echt graven in mijn geheugen. En aangezien mijn schep vanwege mijn aantal opgebouwde jaarringen wat bot is geworden duurde het even.

‘Rita was het toch?’

‘Nee, Riet. Riet Beugels. Van de Mezenlaan.’

‘O ja, dat klopt ook. Riet.’

‘Juist. Ik herkende jou meteen. Je bent geen steek veranderd, Bart.’

‘Ik herkende jou anders niet hoor. Maar het is ook al zo lang geleden!’ 

‘Ja, ik denk zo’n kleine vijftig, zestig jaar’, bepte ze. ‘We waren zo rond de veertien.’

‘Dat zou goed kunnen, Riet.’

‘Ik kan me zelfs nog je verjaardagsfeestje herinneren, Bart. Daar was ik ook.’

In één keer schoot mijn schep door mijn geheugen en liep vast bij mijn veertiende verjaardagsfeest. Ik zag Riet met een beugeltje, die hopeloos verliefd om mijn nek hing. 

‘Je bent uiteindelijk toch met die Truus getrouwd?’

‘Ja, hebben inmiddels kleinkinderen. Jij ook?’

‘Nee, nooit getrouwd.’ Terwijl ze me doordringend aankeek slaakte ze een diepe zucht.

‘Tja’, zei ik.

‘Tja’, zei Riet. 

‘Leuk je weer gezien te hebben Bart’, zei ze.

‘Ja, het ga je goed Riet.’

Ik draaide mij om en ging verder met mijn leven. 

Bart

Blauwe maandag

Blauwe maandag

‘Wat sta jij te staren?’, vroeg Truus. Ik stond voor het raam en keek naar de lucht.

‘O, ik ben iets te vroeg voor ons tien uur koffiemomentje. En toen dacht ik, laat ik eens even kijken hoe het ervoor staat.’

‘Wat ervoor staat?’, vroeg ze terwijl ze de kopjes op tafel zette. ‘Koffie.’

‘Ze hebben het over blauwe maandag. Dat zou het nu moeten zijn, maar ik kan niks ontdekken.’

‘Nou ja, het weer is wel deprimerend’, vond ze.

‘Ach, het zal. Maar ik voel me toppie. Even gezellig met mijn echtgenote aan tafel een koekje soppen. Wat wil een mens nog meer?’

‘Over koekjes gesproken. Was het gisteravond al blauwe maandag?’

‘Eén koekje, Truus. Heb je ze geteld of zo?’

‘Ik ben met een koekjesmonster getrouwd, snap je?’

‘Ik heb het gevoel dat we een lekker dagje gaan meemaken, schatje’, zei ik terwijl ik zacht in haar hand kneep. ‘Niks “blue monday”. 

En weet je, Truus. We gaan straks lekker de tafel dekken, gezellig lunchen en vanmiddag kunnen we misschien wel een leuke film kijken. Is deze deprimerende dag zo voorbij.’

‘Lunchen is prima, maar film kijken gaat niet lukken.’

‘Hoezo? Moet je wat?’, vroeg ik. 

‘Ja, Mama komt vanmiddag.’

Bart

Pijnlijke teen

Pijnlijke teen

‘Kun jij eens naar mijn teen kijken?’, vroeg ik. 

‘Teen?’

‘Ja, die onderaan mijn voet bengelen.’

‘Wat is daar dan mee?’

‘Kan ik niet zien.’

‘Hoezo niet zien?’

‘Omdat ik er één meter zevenentachtig vanaf zit.’

‘Kun je niet op je knieën?’

‘Nee Truus, dat weet jij ook wel.’

‘Ik snap niet dat je niet naar een sportschool gaat.’

‘Hebben die verstand van tenen?’

‘Nee van stijfheid. Man, je bent als een plank. Welke teen is het?’

‘Derde van links.’

‘Welke voet?’

‘Links, zeg ik toch?’

‘Nee, dat zei je niet.’

‘Ik zei derde van links.’

‘Bart, nog even en je zoekt het maar uit.’

‘Derde teen links.’

‘Truus, nu doet je het weer verkeerd.’

‘Wat doe ik nu nog verkeerd? Ik tel nu toch aan je linkervoet?’

‘Jawel, maar je telt vanaf rechts… ik zei links.’

Bart

Guusje

Guusje

‘Ik kreeg net een Appje van Guusje’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Guusje? Oude vlam?’

‘Nee, Guusje Veenstra.’

‘Is dat dan een gedoofde vlam?’

‘Nee joh, Guusje zat vroeger bij mij op muziekles.’

‘Muziekles? Jij?’

‘Ja, ik kwam haar vorig jaar tegen op de braderie. Sindsdien hebben we contact. Guusje is een hele leuke meid!’

‘En wat moet je nu met Guusje?’

‘Ik? Niks! Hoezo?’

‘Omdat ze appte.’

‘Ze komt vanmiddag gezellig een theetje doen.’

‘O, is dat gezellig.’

‘Ach ja joh, even wat oude koeien uit de sloot trekken.’

‘Muziekles? Wat voor een muziekles? Toch geen accordeon hoop ik?’

‘Nee joh, ben je gek. Nee dat was niks voor ons.’

‘Oké, gelukkig. Moet er toch niet aan denken dat jullie hier accordeon gaan spelen.’

‘Ach nee Bart. Nee, we leerden blokfluit spelen. En nog even een verrassing: ze neemt er vanmiddag twee mee.’

Bart

Een visje

Een visje

‘De visboer staat vandaag bij de Super’, las Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje voor uit het plaatselijke krantje. 

‘Staat er een rode gevarendriehoek omheen?’, vroeg ik. Ze ging onverstoorbaar verder.

‘Hm… een lekkerbekje, het water loopt me in mijn mond’, 

‘Heb je niks aan, Truus. Je mond is voor een aquarium te groot. Bovendien is die vis al gestorven.’

‘Je bent alweer vroeg op dreef’, hoorde ik haar zuchten.

‘Schat, ik ben Hagenees en ben vaak bij de Scheveningse visafslag geweest. Ik hoef nooit meer vis. Alleen al die lucht. Brrrr.’

‘Bij de Super staat géén visafslag maar een kraampje. Dus, ik geloof toch dat ik zo even op de fiets spring.’

‘Moet je doen, Truus. Neem ook een pakje brood mee voor onderweg. En doe er een teentje knoflook tussen.’

‘Hoezo een pakje brood? Ik ben zo terug.’

‘Echt niet. Het kost je namelijk zeker twee uur fietsen om van die vislucht af te komen.’

Bart

Een papje

Een papje

‘Ik heb vandaag enorm zin in bloemkool met een papje’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘We eten Hollandse boontjes vandaag’, klonk het vanaf de andere kant van de tafel.

‘Boontjes? In deze tijd?’

‘Ja, en ik heb ze al in huis.’

‘Zonder overleg?’

‘Ja, moet ik eerst alles overleggen? Zelf kook je niet dus…’

‘Ik zit aan de consumentenkant, Truus. En deze consument wil graag bloemkool met een papje.’

‘Wat heb je toch met dat papje?’

‘Dat doet mij denken aan vroeger. Mijn moeder was de koningin van de papjes. Zoals zij dat kon…’

‘Schat, ik snap echt niet wat zo’n papje toevoegt. De smaak van de bloemkool vervlakt.’ Ze trok een vies gezicht.

‘Een papje maakt het af. De kers op de taart, snap je?’

‘Met boontjes heb je geen papje nodig.’

‘Truus, besef je wel dat die zogenaamde boontjes van jou ergens uit Afrika komen? En dat er helemaal niks Hollands aan is?’

‘Appie is Hollands en die verkoopt ze. En bovendien, bloemkool is net zo Afrikaans als die boontjes.’

‘Dat zal best, maar het papje komt toch echt uit de Hollandse keuken.’

Bart

Schoenen

Schoenen

‘Zo, de boel aan het opruimen?’, lachte Annie van der Heuvel toen ze langsliep. Ik was druk doende boven de papierbak een schoenendoos te ontleden.

‘Ja, je moet wat, Annie.’ 

‘Heb je nieuwe schoenen gekocht?’

‘Nee, Truus. De mijne doen het nog prima. Al jaren!’

‘Hahaha, ons bunt zunig!’, grapte ze. ‘Ben jij meegeweest?’ Er klonk enige verbazing in haar stem.

‘Ja, dat moet wel Annie. Er moet toch iemand de financiën bewaken!’ Ik lanceerde een knipoog.

‘Gezellig. Ik neem mijn Joop ook altijd mee. Die heeft een onmannelijke smaak.’

‘Ik ben jaloers op jou!’, hoorde ik de stem van Truus achter mij. ‘Morgen Annie!’

‘Morgen Truus. Nieuwe schoenen?’

‘Ja, ik zal ze zo even showen.’

‘Ik begreep uit Bart zijn opmerkingen dat ze duur waren?’

‘Ach, wat heet duur. Ik doe er jaren mee.’ 

‘Jaja, ik zal er eens een jaartal in tatoeëren’, lachte ik.

‘Weet je, ik heb altijd kwaliteits-schoenen nodig. Ik heb nu eenmaal moeilijke voeten.’

‘Dat klopt helemaal’, beaamde ik.

‘Wat klopt er “helemaal”?’

‘Dat je voeten moeilijk zijn. Zelfs ik kan er geen fatsoenlijk gesprek mee voeren.’

Bart

Snijwerk

Snijwerk

‘Kijk eens schat’, riep ik niet zonder trots. Ik had mij over laten halen om wat snijwerk in de keuken te verrichten en had behoefte  aan een tussentijdse evaluatie. 

Ze wierp een vluchtige blik over de restanten van wat ooit op de helft van een groene paprika had geleken en ik meende iets van een hoofdschudding te zien.

'En?, vroeg ik nieuwsgierig.

‘Ik zei nog, reepjes.’

‘Dit zijn toch reepjes?’

‘Nee Bart, dit zijn blokjes. Bovendien zie ik nog pitjes.’

‘Dat kunnen geen pitjes zijn’, zei ik terwijl ik met het mesje een wit dingetje wegduwde.

‘Het zijn stukje nagels’, constateerde ze. Meteen afspoelen.’

‘En wat nu?’

‘Begin maar opnieuw. Lange reepjes, dus geen blokjes.’

‘Hoe doe je dat dan?’

Ik hoorde een zucht.

‘Mesje van boven naar beneden bewegen. En niet te dik. Op een pizza horen smalle reepjes.’

‘Trouwens, Truusje. Nog even een technisch vraagje: Moet het per se een groene paprika zijn?’

‘Maakt niet veel uit. Ze smaken hetzelfde.’

‘O, gelukkig.’

Ze keek me vragend aan. ‘Hoezo?’

‘Omdat ik zojuist ook een rood reepje vel heb meegenomen.’

Bart

Cadeau

Cadeautje

‘Moggu buuf’, wenste ik mijn buurvrouw toe toen ze haar woning uit kwam stuiteren. Ik was net bezig afval te scheiden bij de kliko’s. Dat kwam omdat Truus per ongeluk, nou ja, dat was haar verklaring, plastic in de papierbak had gegooid.

‘Morgen Bart. Alles wel?’

‘Nou, nu even niet, maar straks wel weer. Staat de gemeente weer aan?’, vroeg ik. Ze werkt daar.

‘Ja, vergadering. Gaat toevallig ook over afval. Groenverwerking.’

‘O, kijk. Misschien kun je nog eens voorzichtig informeren hoe het met onze opgehaalde kerstboom gaat. We maken ons zorgen.’

‘Hahaha, nou Bart, die ligt vermoedelijk klaar bij de verbrandingsoven.’

‘Dat meen je niet.’

‘Ach ja, volgens mij worden ze gecremeerd. Maar ik wil het wel even voor je navragen!’

‘Als je dat zou willen doen? Wij waren echt gek met ons boompje.’

‘Had hem in de tuin gezet!’

‘Nee, dat wilde Truus niet.’

‘Maar als je heel even wacht, dan pak ik een potje uit de garage.’ 

‘Wat moet ik met een potje?’

‘Voor de as. Truus is binnenkort jarig. Krijgt ze als aandenken voor die veel te vroeg gestorven boom.’

Bart

Een bakje

Een bakje

‘Ik mis een paar bakjes’, constateerde ik vanuit de keuken. 

‘Bakjes?’, vroeg Truus.

‘Ja, van die witte. Van Hop Sing!’

‘Chinees?’

‘Nee Russisch. Waar zijn die gebleven?’

‘Liggen die er niet meer?’

‘Ja hoor, nog driehonderd. Waarom denk je dat ik het vraag?’

‘Ik heb geen idee, Bart. Ik heb ze niet gehad.’

Typisch weer zo’n vrouwenopmerking. 

‘Het gaat niet over de schuldvraag. Ik stel alleen vast dat ze zijn vertrokken.’

‘En dan wil jij weten waar ze naartoe zijn?’

‘Ja, zoiets.’

‘Is je moeder hier geweest?’

‘Mijn moeder? Wat moet die met bakjes?’

‘Misschien voor haar kunstgebit?’

‘Haar kunstgebit in een Chinees bakje?’

‘Ja, is dat raar dan?’

‘Lijkt me wel’, vond Truus.

‘Mij niet. Ze had laatst mijn foto in een gouden lijstje op het dressoir gezet. Dus ik kijk echt nergens meer van op.’

Bart

Kokend

Kokend

‘Tjonge jonge, wat een drukte', stelde ik in het openbaar vast nadat ik de wachtkamer van de bloedafname was binnen gelopen. 'Wie was de laatste?'

Er werd een vinger zichtbaar die toebehoorde aan een enorm chagrijnig kijkende dame van ongeveer zestig natte moesons. 

'Als het nog gaat lukken vandaag', spetterde ze. 

'En anders wordt het morgen', stookte ik het vuurtje nog wat op.

'Het is een grof schandaal dat ze zo weinig medewerkers inzetten. Er is er maar één aan het werk.'

'Ze hebben te weinig personeel', merkte ik zo uit de losse pols op.

'Dan moeten ze er meer aannemen.'

'Het vak is niet zo populair meer.'

'En hoe komt dat dan?', vroeg ze met enig sarcasme in haar stem.

'Door ongeduldige patiënten zoals u', liet ik mij ontvallen.

'Jajaja, ze moeten meer betalen. Dan komen ze wel.' ze tikte met haar nagels ongeduldig op de tafel 

'Het is hier altijd hetzelfde liedje. Wachten wachten en nog eens wachten.’

‘Geduld is een schone zaak.’ Nog een blokje hout op haar vuurtje. 

Door mijn ooghoeken zag ik inmiddels een witte jas de wachtruimte naderen.

‘Mijn bloed kookt’, riep ze nijdig. 

‘Dan kunt u beter nog even wachten. Aan kokend bloed hebben ze niks.’ Ik stond op en liep lachend de witte jas tegemoet.

Bart

Een voornemen

Een voornemen 

‘Ik heb wat last van mijn voet’, klaagde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘O, heb je weer wat?’

‘Hoezo “heb je weer wat”?’, vroeg ik als door een wesp met botte angel gestoken.

‘Je zou vandaag de garage opruimen. Je eerste goede voornemen voor het nieuwe jaar.’

‘Ja, dat kan ook vanmiddag. Of anders morgen?’

‘Morgen hebben we de kleinkinderen .’

‘Overmorgen?’

‘Boodschappendag met lunch bij mijn moeder. Hoor jij ook bij.’

‘Dan zou ik zeggen donderdag of vrijdag?’

‘Dan zou je gaan werken. Dat heb je toegezegd.’

‘Ik weet niet of mijn voet het dan alweer doet. Hij doet echt pijn.’

‘O, vast wel. Ik voorzie tegen die tijd een wonderbaarlijke genezing.’

‘Tja, en het weekend wordt ook niks. Dan heb jij altijd van alles op je lijstje staan.’ Ik stak mijn tong uit.

‘Wacht, ik pak de agenda er wel even bij.’ Ze stond op. 

‘Hoezo de agenda?’

‘Hm, dan noteer ik hem vast als voornemen voor 2026.’

Bart

Afscheid

Afscheid

‘Nog de beste wensen’, riep een voorbijgangster. Ik stond net innig afscheid te nemen van de kerstboom.

‘Nog bedankt hè! Je was fantastisch’, riep ik. De voorbijgangster hield haar pas in. 

‘Staat Truus daar ook?’, vroeg ze terwijl ze om mij heen probeerde te kijken.

‘Truus?’

‘Ja, je sprak toch tegen Truus?’

‘Nee joh. Ik nam afscheid van onze boom.’

‘Jij bent ook hartstikke gek’, lachte ze.

‘Wie? Ik?’

‘Ja, wie praat er in hemelsnaam met een kerstboom?’

‘Ik. Het was een geweldige boom en voordat hij het gemeentelijke crematorium in verdwijnt, bedank ik hem.’

‘Jij bent toch Bart? De man van Truus?’

‘Jazeker. En we hebben samen al bijna vijftig kerstbomen versleten.’

‘Al bijna vijftig?’

‘Ja, en er komen er nog wel wat bij denk ik.’

‘Denk ik? Twijfel je?’

‘Ja, wel een beetje.’

‘Gaat het niet goed tussen jullie?’

‘Met onze relatie wel. Alleen zit Truus nu bij de dokter, dus…’

‘Bij de dokter?’

‘Ja ze heeft de kerstboom een afscheidskus willen geven. Maar daar was hij niet van gediend. Hij heeft haar stevig in haar lip geprikt.’

Bart

De oplossing

De oplossing 

‘Wat zit je te gniffelen?’, vroeg Truus tijdens ons ontbijt-en-lees-de-krant uurtje.

‘O, een discussie over hoe het nu verder moet met vuurwerk.’

‘Hoeven we helemaal niet over te discussiëren. Afschaffen die handel.’

‘Lost niks op, Truus. Het zit in onze cultuur.’

‘Hoezo in “onze” cultuur. In ieder geval niet in de mijne!’ Ze keek streng.

‘Ik bedoel in ons aller cultuur. De mensheid. Daar maak jij ook deel van uit.’

‘En heeft onze doctorandus daar ook een verklaring voor?’

‘Jazeker, het is een vorm van aandachttrekkerij. Ze komen aandacht tekort en proberen zich hiermee te manifesteren.’

‘Ik noem het meer dom bezig zijn.’

‘Vroeger, toen ik nog thuis woonde, hadden we een buurman en die deed daar ook aan mee. Voor mij nog steeds het ultieme voorbeeld van mijn gelijk.’

‘Hm, heeft hij als aandachtstrekker vrijwillig zijn vingers eraf geknald?’

‘Nee, sterker nog, hij stak helemaal geen vuurwerk af. Misschien is zijn manier wel een oplossing voor het probleem.’

‘Kijk, nog een doctorandus. Hoe pakte hij het dan aan?’

‘Op oudejaarsavond kwam hij met een cowboyhoed op zijn kop en met een klappertjespistool in zijn hand naar buiten en riep dan keihard PangPang. Je wil niet weten hoeveel aandacht hij kreeg.’

Bart

Kerstboom-inzameling

Kerstboom-inzameling 

‘Bart, weet jij wanneer de gemeente kerstbomen komt ophalen?’, vroeg Karin Krul toen ze mij in de Super bij de zelfscan zag staan.

‘Hoezo vraag je dat aan mij?’, vroeg ik met enige afgrijzen.

‘Omdat jij doorgaans goed bent geïnformeerd. Het stond namelijk niet in het huis-aan-huis blaadje.’

‘Ze komen morgenochtend. Je moet met je boom tussen zeven en acht aan de weg staan.’

‘Moet ik er zelf ook staan?’

‘Ja, nieuwe milieuregels. Je moet een afstandsverklaring tekenen.’

‘Dat meen je niet. Wie zei dat?’

‘Ik hoorde het van Agnes, onze buuf. Die werkt bij de gemeente. Ze vertelde het in vertrouwen dus geen ruchtbaarheid aangeven.’

‘Waarom mag niemand dat weten dan?’

‘Het is een proef. En je kent de gemeente. Die zijn niet zo van de informatie.’

‘Nou, bedankt voor de melding’, zei ze terwijl ze haar duim opstak.’

‘Is goed hoor, maar mondje dicht!’

Toen ik wat later Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op de hoogte bracht, schudde ze afkeurend haar hoofd. ‘Wat wil je hier nou mee bereiken?’, vroeg ze zich af.

‘Hm, bewijzen dat het een onbetrouwbare kletskous is.’

‘Het hoe wil je dat dan bewijzen?’, vroeg ze vol ongeloof.

‘Door morgenvroeg even uit het raam te kijken. Wedden dat de halve buurt om zeven uur buiten staat met in de ene hand de kerstboom en in de andere een pen om de afstandsverklaring te ondertekenen.’

Bart

Oude wond

Oude wond

‘Morgen Bart, nog de beste wensen.’

‘Morgen Annie, had ik jou nog niet gehad?’

‘Hoezo gehad?’, vroeg ze. Ik meende iets van strijdvaardigheid in haar stem te horen.

‘Ik bedoel gelukkig nieuwjaar wensen.’

‘Nee, blijkbaar niet.’

‘Jullie hebben trouwens wel wat gemist hoor.’

‘Iets gemist?’

‘Ja, ons. Wij zijn tijdens de jaarwisseling altijd heel gezellig.’

‘Wij zijn tijdens de jaarwisseling helemaal niet buiten geweest’, vervolgde ze.

‘Bang voor vuurwerk?’

‘Joop is bang. Hij heeft als kind zijn vingers aan sterretjes bezeerd. Voor hem geen vuurwerk meer!’

‘Ja, daar kan je je inderdaad lelijk aan branden. Ze zeiden vroeger altijd dat een sterretje koudvuur was’, herinnerde ik mij.

‘O, maar hij heeft zich niet verbrand hoor!’

‘Kijk, dus geen litteken opgelopen?’

‘Ja, dat juist wel!’

‘Hoe dan?’

‘Hij probeerde het pakje met een schaar te openen, en toen schoot hij uit.’

Bart

Een wortel

Een wortel

‘Zo, volgens mij hebben we de hele buurt gehad’, zuchtte ik terwijl ik de voordeur achter mij dicht klapte.

‘Ja, ik miste alleen Karin Krul vanavond’, merkte Truus op.

‘Die mis ik niet, die kan ik zelfs niet genoeg missen.’

‘Kom op Bart, die hoor je ook een gelukkig nieuwjaar te wensen.’

‘Ze was er niet. Ik denk dat ze vanuit haar slaapkamerraam de boel in de gaten heeft gehouden.’

‘Wat zou ze in de gaten moeten houden?’

‘Nou ja, wie er allemaal worden gekust en wie niet. Daar laat ze dan een statistische berekening op los. Zo telt ze op, deelt het door het aantal straatkeien om er vervolgens een wortel uit te trekken.’

‘Gaat het wel goed met je?’, vroeg Truus bezorgd. 

‘Ja, hoezo?’

‘Je zwamt nog net zo erg als vorig jaar.’

‘Truus, zo is ze. Vervolgens gaat ze als ze bij de Super aan de kassa zit, de klanten voorspellen wie er komend jaar in de buurt gaat scheiden, trouwen of wie er bij wie op koffie gaat.’

‘Verder nog iets?’, vroeg ze.

‘Nee, ik vond het welletjes voor deze avond.’

‘Gelukkig, want volgens mij moet er bij jou ook ergens een wortel uitgetrokken zijn.’

Bart

Wachttijd

Wachttijd

‘Nou, daar zitten we dan’, zuchtte ik. We zaten in het ziekenhuis waar ik voor twee afzonderlijke gesprekjes was uitgenodigd. Op zich geen probleem ware het niet dat er twee uur wachttijd zat tussen gesprekje één en gesprekje twee. 

‘Ja, hou je nou maar rustig want mopperen helpt niet. Bovendien ben je met pensioen dus tijd zat!’

‘Daar gaat het niet om, Truus. Ik baal gewoon van dat zinloos wachten.’

‘Je zit naast mij, dus hoezo zinloos?’ 

Ik keek haar aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Nou ja, we hebben nu gewoon even tijd voor onszelf. Voor een goed gesprek.’

‘Hm, een goed gesprek. Wat eten we vanavond?’

‘Duurt zo wel heel erg lang’, stelde ik na vijf minuten vast. ‘En let op, loopt het spreekuur ook nog uit….’

Ik stond op, ging wat over de reling hangen en had zicht over de hal beneden ons.

‘Verrek, er staat hier beneden een piano in de hal. Wat leuk!’, riep ik enthousiast.

‘Daar kunnen bezoekers vrij op spelen’, wist Truus.

‘Kijk, ik zie mogelijkheden’, lachte ik.

‘Wat dan? Ga jij spelen? Man, je bent totaal a-muzikaal. Je weet niet eens hoe je die toetsen moet indrukken.’

‘Dat bedoel ik’, lachte ik. ‘Laat mij twee minuten spelen. Dan ben ik meteen aan de beurt.’

Bart

Zoektocht

Zoektocht

Soms krijg je de vraag voorgeschoteld waar “iets” in de loop de jaren toch gebleven is. Meestal laat ik de vraag even doodbloeden waarna hij vanzelf in de vergetelheid raakt. 

Dit keer lukte dat niet en bleef Truus doorzeuren. Het ging over een vaasje wat ze ooit van mijn schoonmoeder had gekregen.

Toen ik wat later dus tevergeefs over de zolder kroop, ontdekte ik wel een verloren gewaande doos met mijn ooit tot favoriet verklaarde spel Stratego. 

‘Niet gevonden zeker?’, vroeg Truus waarop ik de doos op tafel legde. ‘Nee, maar wel dit spel.’

‘Heb je wel goed gezocht?’

‘Ja hoor, heel goed zelfs. Kijk, dit speelde ik vroeger’, lachte ik trots. 

‘Stratego? Waar gaat dat over?’

‘O, dat is voor mensen met strategisch inzicht. Een spel waarin je bij je tegenstander op zoek moet naar zijn vlag en die moet veroveren.’

‘Zoeken?’, vroeg ze.

‘Ja, en die vlag staat dan vaak strategisch omgeven door bommen zodat het allemaal niet zo gemakkelijk is, Truus. Je hebt daar wel doorzettingsvermogen voor nodig.’

‘Zeker vaak verloren’, sneerde ze.

‘Verloren? Hoezo verloren? Ik heb vaak gewonnen.’

‘Dat lijkt me sterk, strateeg. Je kan wel de vlag van je tegenstander vinden, maar een simpel vaasje van mijn moeder lukt je niet.’

Bart

Zaklamp

Zaklamp

‘En Bart, ga je ook vuurwerk afsteken?’, hoorde ik een bekende stem vragen.

Een stem waar ik altijd de rillingen van krijg en automatisch het slechtste in mij naar boven haalt.

‘Wat is er, Karin?’ vroeg ik zo kort mogelijk af.

‘Of je worst lust’, lachte ze.

‘Jawel, maar niet van de Super, ik ga liever naar de Appie.’

‘Zijn ze daar goedkoper?’

‘Nee, maar daar kan ik probleemloos afrekenen.’

‘Dat kan bij ons ook hoor. Wij hebben ook een zelfscan.’

‘Ja, heb ik gemerkt. Je kunt onmogelijk ongezien dat zelfscan-laantje inschuiven.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Jullie van de kassa kunnen elke klant in de gaten houden. En er zijn caissières…

‘Wist je trouwens al dat ik vanaf januari vijf dagen per week bij de super achter de kassa zit?’, vroeg ze.

‘Was het op het nieuws?’ Gebrek aan personeel?’

‘Nee joh, het wordt er steeds drukker. En aangezien ik een ervaren caissière ben… Die moet je tegenwoordig met een zaklamp zoeken.’

‘Verkopen ze geen batterijen bij jouw Super?’

‘Jawel? Hoezo?’

‘Omdat de batterij van die zaklamp wel heel snel leeg geweest moet zijn.’

Bart

Een noodpakket

Een noodpakket 

‘Ik sprak net buuf Agnes’, meldde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘O? Had je nog iets met haar te bespreken dan?’

‘O, wat klink je weer ambtelijk. Alsof je altijd iets te bespreken moet hebben.’

‘Ja, jij begint erover’, ketste ze terug.

‘Ging over het noodpakket. Voor als de Russen binnen vallen. Zij werkt bij de gemeente, dus zou je zeggen dat ze er alles over weet.’

‘En?’

‘Not, ze weet er weinig van.’

‘Wat weet ze niet?’

‘Pffft, het domme ding wist niet eens wat een knijpkat was.’

‘Een knijpkat? Wat is dat dan?’

‘Truus, dit meen je toch niet serieus?’

‘Ik heb ook geen idee.’

‘Dat is een zaklantaarn die je, door er in te knijpen, licht geeft. Er zit een soort dynamo in.’

‘O? Nooit van gehoord.’

‘Nee, Agnes dus ook niet. Ze heeft geen kat, zei ze. Ze heeft een poes. En volgens haar kun je daar in knijpen tot je een ons weegt, maar die geeft echt geen licht.’

Bart

Vuurwerk

Vuurwerk

‘Heb je mijn vuurwerk al gezien, Opa?’, vroeg mijn kleinzoon terwijl hij een bestellijst op internet liet zien. 

‘Zo, ga je dat allemaal kopen?’

‘Nee, niet alles. Weet je hoe duur dat is?’, vroeg hij terwijl hij mij verwachtingsvol aankeek.

‘Wat kost dat dan?’

‘Als je alles wil kopen dan ben je misschien wel duizend euries kwijt.’

‘Dat klopt’, beaamde ik.

‘Heeft u het al geteld dan?’

‘Nee, je zei dat je het dan kwijt bent. En dat klopt want je laat het ontploffen, toch?’

‘Ja, daar koop je het toch voor?’

‘Vuurwerk is heel gevaarlijk’, probeerde mijn aanwezige schoonmoeder nog een goedkope duit in het zakje je mikken.

‘Valt best mee Oma. Dit is heel veilig vuurwerk’, wist hij met zekerheid te melden.

‘Hoezo veilig? Er gebeuren zoveel ongelukken mee.’

Ik lanceerde maar een troostende knipoog in zijn richting. Hij snapte het.

‘Weet u Oma, ik ga er altijd heel ver vanaf staan. Dan gebeurt er niks.’

‘Ik snap niet dat je vader en moeder dat goed vinden.’

‘Die zijn een stuk jonger’, liet ik mij ontvallen.

‘Ik vind het onverantwoord. Je moet het toch ook aansteken?’

‘Klopt Oma, maar ook dat gebeurt tegenwoordig heel veilig’, probeerde hij haar te overtuigen.

‘Onzin, vuur is vuur.’

‘Nee hoor’, bemoeide ik mij ermee. ‘Dat aansteken gaat met een App op de telefoon.’

‘Een App op de telefoon? Heb ik die ook?’

‘Dat denk ik wel’, jokte ik. Ze opende met een ruk haar tasje, griste haar telefoon en smeet hem voor mij op tafel.

‘Wil je dat levensgevaarlijke ding er dan nu meteen afhalen?’

Bart

Kees

Kees

‘Was een lekker kerstontbijtje, schat’, zuchtte ik tevreden nadat ik het laatste croissantje had laten verdwijnen.

‘Kan ik zien’, lachte Truus. ‘Je trui is één en al kruimel.’ 

‘Valt mee’, zei ik terwijl ik de kruimels wegveegde.

‘Ja, nu ligt het op de grond. Lekker dan.’

‘Ach, stofzuigertje er overheen en klaar is Kees.’ Ik snapte het probleem niet zo.

‘Klaar is Bart en voordat je het bent vergeten: ik ben Truus.’

‘Ik heb geen idee hoe dat ding werkt.’ We hadden pas een nieuwe.

‘Ding uit de standaard, knop indrukken en gaan met de banaan. Elke sukkel kan dat dus ook die zogenaamde Kees van jou.’

‘Eerst nog een bak koffie, Truus.’

‘Ja, lekker. Moet je eerst kijken of er nog genoeg water in het reservoirtje zit.’

‘Wie, ik?’

‘Ja, jij wil toch koffie?’

‘Jij toch ook? Ik zit hier met die kruimels. Dat zei je zelf.’

‘Hallo, ik heb het ontbijt ook al verzorgd. Misschien dat je het Kees kan vragen?’, lachte ze.

‘Kees?’

‘Ja, als hij klaar is met zuigen.’

Bart

Gezwijmel

Gezwijmel…

In deze periode van het jaar zwijmel ik altijd terug naar de tijden van weleer. Naar de tijden dat ik in mijn mooiste kleding werd gehesen, mijn haren in de brylcreme werd gezet, schoenen werden gepoetst, kortom: klaar werd gemaakt om de eerste en als toetje de tweede kerstdag te gaan beleven.

Al zwijmelend zie ik mijn vader op eerste kerstdag voor de kolenkachel aan sigaret trekken. Aan een Miss Blanche, zijn favoriet uit het gele doosje, waarvan de opstijgende rook zich geruisloos mixt met de aroma van de pas gevulde dampende kolenhaard…

Moeder brengt op zulke dagen het grootste deel van haar dagtijd door in de keuken en samen met mijn broer spelen we een spelletje “pesten”.

Klokslag twaalf staat mijn vader op en loopt naar de keuken om mijn moeder uit te leggen dat het tijd wordt voor een lunch. Zij gehoorzaamd zoals het trouwboekje voorschrijft, opent de oven om er vervolgens vier pasteibakjes in te plaatsen. Mijn vader opent geheel volgens traditie de blikjes ragout waarna hij ons opdraagt de tafel te dekken.

Er wordt aan tafel niet gebeden. Het ontbreekt ons aan voldoende kerkelijke overtuiging. Bovendien vloekt mijn vader teveel om dit überhaupt met een gebed goed te kunnen maken.

Nadat de pasteitjes zijn verdwenen, verdwijnt ook mijn vader. Onder een dekentje op de bank. Moeder spoedt zich naar de keuken om de bordjes af te wassen en de kip alvast voor te bereiden voor zijn avontuur. Ze duwt een kluit boter in zijn kont en dekt hem af met de theedoek.

Ondertussen tikt de staartklok langs het tijdpad en zijn mijn broer en ik uit pure verveling weer aan het pesten geslagen. Nu de variant zonder kaarten.

Rond drie uur gaat de televisie aan waarna er na een incubatietijd van ruim vijf minuten een dame verschijnt. Ze kondigt de aanvang van het traditionele kerstcircus aan waarna iedereen met open mond de verrichtingen gade slaat.

Nadat de laatste salto is uitgevoerd, stapt moeder naar de keuken om de kip te braden, aardappels te bakken en het kropje sla te wassen. Mijn vader steekt nog maar eens een sigaret op en wij dekken de tafel. 

Na het eten mogen wij nog een uurtje opblijven waarna wij rond acht naar bed worden gestuurd. 

Als ik later die avond wat kersterige geluiden uit de aanpalende slaapkamer van onze ouders hoor, weet ik dat ook deze kerst weer op traditionele wijze wordt afgesloten…. 

Allemaal een fijne kerstherinnering gewenscht.

Bart

Slijtage

Slijtage

‘Morgen Bart,’

‘Morgen mevrouw Derksen.’

‘Mevrouw zit thuis. Trees loopt hier’, lachte ze.

‘Woont ze bij jullie in?’

‘Wie?’

‘Mevrouw. Dat zeg je net!’

‘Grapjas.’

‘Aan het vegen?’

‘Nou, eigenlijk ben ik bezig met de jaarlijkse controle.’

‘Controle? Waarvan?’

‘Van de tegels. Op slijtplekken.’

‘Vanwege het veelvuldig vegen?’

‘Nee, vanwege oneigenlijk gebruik.’

‘Oneigenlijk gebruik?’

‘Ja, Truus gebruikt hem oneigenlijk.’

‘Zwam niet. Hoezo “oneigenlijk”.’

‘Dat betekent zoveel als dat ze hem illegaal gebruikt. Er is zelfs sprake van misbruik!’

‘Wat doet ze dan?’

‘Ze gebruikt hem als landingsbaan.’

‘Hoe dan? landingsbaan?’

‘Ja, ze komt dan aangefietst, rijdt hier in volle vaart de oprit op en remt schurend met haar schoenzool over de tegels.’

‘O? Heeft ze geen normale remmen?’

‘Jawel, maar die gebruikt ze niet.’

‘Niet?’

‘Nee. Enig idee hoeveel nieuwe remblokjes tegenwoordig kosten?’

Bart

De kerststol

De kerststol

‘Goedemorgen meneer, waar kan ik u mee helpen?’, vroeg de Super informatiebalie medewerkster vriendelijk.’

‘Ook goedemorgen, ik heb een klacht. Kan ik daarvoor bij u terecht?’

‘Jazeker, daar ben ik voor.’

‘Kijk, hebben jullie zoveel klachten dat er een speciale klachtenbehandelaar is aangesteld?’

‘Nee hoor, ik ben er ook voor andere vragen. Maar u heeft een klacht?’

‘Ja, gaat over de kerststol die vorige week in de aanbieding was.’

‘U bedoelt onze kanjerstol?’

‘Sifan Hassan is inderdaad een kanjer.’

‘Sifan Hassan? Ik begrijp u niet? Dat is toch die sportvrouw?’

‘Klopt inderdaad. Mijn Truus en ik hebben haar naam verbonden aan deze stol. De zogenaamde Sifan kerststol.’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden. Ik deponeerde daarop de stol op de balie.

‘Meneer, ik snap er niets meer van. U heeft een klacht? Wat is er nou precies aan de hand?’

‘Kijk mevrouw, onze Sifan is een marathonloopster.’

‘Klopt, ze heeft goud gewonnen met de Olympische spelen. Is wel een hele eer hoor dat u onze stol naar haar heeft vernoemd.’ Ze lachte kuiltjes in haar wangen. 

‘Dat zien mijn Truus en ik toch iets anders.’

‘Hoe ziet u dat dan?’

‘Dat zal ik even uitleggen. Onze Sifan staat symbool voor de kwaliteit van uw kerststol.’

‘De kwaliteit?’

 ‘Ja, de kwaliteit. Je moet namelijk een hele marathon afleggen om van de ene rozijn naar de andere te komen. En je moet het traject nog snel afleggen ook, anders is die stol van u inmiddels veranderd in een brok beton.’

Bart

Lenen

Lenen

‘Hoi Bart, mag mijn Joop even jouw hamer lenen?’, vroeg Annie van der Heuvel. Ze stond aan de voordeur.

‘Ja hoor, dat mag. Stuur hem zo maar langs.’

Ik wilde de deur dichtgooien maar dat vond ze niet goed. 

‘Je kunt hem mij toch meegeven?’

‘Dat zou kunnen. Maar je vroeg of Joop hem mocht lenen.’

‘Ja? Dat vroeg ik.’

‘Kijk Annie, hier gaat het dus fout. Je vraagt of Joop hem mag lenen en wil hem zelf meenemen. Zo krijg je verwarring. Hoe moet ik nu nog controleren of hij zijn bestemming bereikt en ook weer terugkomt?’

‘Man, zwam toch niet zo. Joop moet een spijker in de muur timmeren. Hij heeft de plek uitgemeten en staat nu die spijker met het puntje op zijn plek te houden. Dus alsjeblieft, geef me nou die hamer maar mee, dan kan Joop verder.’

‘Zo werkt het niet Annie. Ik heb er ervaring mee.’

‘Hij heeft er ervaring mee. Nou laat maar, ik vraag het wel aan Agnes. Die is zo te zien thuis.’

Ik keek uit de deuropening.

‘Klopt. Maar ik denk dat zij hetzelfde probleem heeft als jouw Joop.’

‘Als mijn Joop?’

‘Ja. Ze had volgens haar vriendje ook iets met een puntje, een spijker en een muur. Maar volgens mij staat ze er nog, ik heb de hamer nooit meer teruggezien.’

Bart

Stress

 Stress

'Morgen meneer Bart, ook al in de stress?', vroeg een buurtgenootje die ik tegenkwam bij de zuivel koeling in de Appie.

'Stress?', vroeg ik.

'Ja, vanwege de kerst?'

'Nee hoor. Truus heeft alles onder controle. Die is met Pasen al begonnen met hamsteren. Ze hoeft nu alleen nog maar wat boodschappen te halen ter vervanging van het spul wat inmiddels over de datum is.'

'Kerstboodschappen met Pasen?', vroeg ze vol ongeloof.

'Ja, dat is heel handig. Scheelt enorm met kerst. Dus nee, wij hebben geen kerststress.'

'Bart, je meent dit toch niet serieus?'

'Hallo Suus, zie ik eruit alsof ik iemand zou willen belazeren? Moi?'

'Ik geloof er geen snars van.'

'Dat hoeft ook niet. Hoe gaat het trouwens met jouw Arend? Weer opgeknapt?'

'Ja hoor, die doet het weer.' 

Ze keek onderhand vol interesse naar mijn volle kar.

'Wat kijk je?'

'Je hebt wel een afgeladen kar. Ik zie zelfs een kerststol!'

'Ja, klopt. Deze boodschappen zijn namelijk voor Pasen.'

'En die kerststol dan?'

'O, die? Die is alvast voor Pinksteren.'

Bart

Kritisch

Kritisch 

Volgens mijn Truus ben ik tegenwoordig “vaak” te kritisch. 

Ik meld dit vanwege de discussie rond de felrode laarsjes die mevrouw Boerstoel die ochtend droeg. Ze liet haar hondje uit en ik stelde de normale vraag wat het hondje, wat zich op haar baasjes laarsjes-hoogte bewoog, nou van haar laarsjes zou vinden. Ik adviseerde zelfs nog een zonnebrilletje voor het beestje opdat zijn oogjes niet zouden beschadigen. 

Vraag: wat is daar mis mee?

Truus had daar wel een mening over en die stak ze niet onder onze stoelen of bankstel…

‘Je moet eens ophouden om overal kritiek op te leveren’, riep ze nadat ik tijdens ons tien uur koffiemomentje over mijn ontmoeting had gerept. ‘Je hebt werkelijk overal commentaar op. Of het nou Agnes is, Annie van der Heuvel, Karin Krul, Hans Vruggink…’

‘Je vergeet Carla van de Porsche’, hielp ik haar ter ondersteuning.

‘Ja, die… mijn moeder, noem maar op. Je moet daar eens mee stoppen.’

‘Ik ventileer gewoon mijn mening, schatje.’

‘Hou die dan voor jezelf. Ik wil het niet meer horen. Bovendien schaam ik mij dood als ik weer eens iemand tegen kom waar jij tegen hebt lopen zwammen.’

‘Over wie heb je het dan?’, vroeg ik vol onschuld.

‘Mevrouw Hutjes? Van de slagerij? Gaat er al een belletje rinkelen?’

‘Mevrouw Hutjes is scheel. Die kijkt met links naar rechts en met rechts naar links.’

‘Verder niks gebeurd daar?’, zeurde ze door.

‘Je bedoelt met dat schijfje worst?’

‘Ja? Dat bedoel ik?’

‘Ze vroeg of hij een schijfje worst lustte en keek mij daarbij aan. En toen moest dat knulletje naast mij huilen. Maar op slager Hutjes had ik verder geen commentaar hoor. De worst was heerlijk.’

Bart

Zaad

Zaad

‘Dus jullie hebben er een kleindochter bij’, hoorde ik Truus beppen. Gefeliciteerd! En hoe heet ze?’

‘Ze heet Annelies. Vernoemd naar haar oma’s. Naar mij, Annie, en naar Lies, haar schoonmoeder.’ 

‘En jij moest voorop?’, bemoeide ik mij met het blabla-koffietafelgesprek tussen Annie en Truus.

‘Hoe bedoel je, Bart?’

‘Nou ja, ze had ook Liesannie genoemd kunnen worden, toch?’

‘Bart, ga even vegen of zo’, stelde Truus voor.

‘En ze ruikt zo lekker’, ging Annie verder. ‘Echt zo’n babygeur.’

‘Die van ons stonken naar poep’, kon ik mij herinneren.

‘Laat hem maar zwammen hoor, Annie.’ 

‘Jullie hebben toch twee meiden?’, vroeg ik om maar iets positiefs in te brengen.

‘Ja, eigenlijk wilden we nog een derde maar dat lukte niet. Lag trouwens aan Joop.’

‘Viel hij steeds in slaap?’

‘Ik hoor de bezem om aandacht gillen’, onderbrak Truus.

‘Nee, iets met zijn zaad.’

‘Konden ze niet zwemmen?’

‘Jawel hoor. Diploma A en B.’

‘Kijk, daar heb je het probleem al. Diploma B is met kleren aan. Dan wordt het ook niks.’

‘Heeft hij soms traag zaad?’, vroeg Truus.

‘Nee, niet traag maar tragisch. Het bleek zo dood als een pier.’

Bart

Streng

Streng

Ze viel mij op op het moment dat wij de ontbijtzaal betraden en ik ons kamernummer kenbaar moest maken. ‘Zimmer elfhunderdsieben’, meldde ik waarop de dame in kwestie een pen pakte en ons nummer op een klembord geklemd papier doorkraste. 

Ze knikte dat ze het eens was met onze komst waarop wij plaats mochten nemen.

‘Beetje arrogant type’, vond mijn Truus.

‘Hm, valt mee’, vond ik hardop.

‘Omdat ze blond is?’

‘Omdat ze niet arrogant is. Ze is streng. Niet arrogant.’

‘Bart, hou toch op. Zie haar nou staan in die strakke leren broek.’

‘Ik denk dat die leren broek in haar kerstpakket zat.’

‘In haar kerstpakket? Hoe kom je dáár nou bij.’

‘Vindt haar baas prettig, denk ik.’

‘Nou, als dat die oude vent achter haar moet zijn…’

‘Truus, ik vind haar een keurige statige dame die de ontbijtzaal-regie volledig in handen heeft.’

‘O mijn God, Bart, heb je haar laarzen al gezien? Vreselijk!’

‘Ze rijdt ook paard’, veronderstelde ik.

‘Paard? Ik krijg steeds meer het idee dat ze naast haar werk ook nog de strenge meesteres uithangt. Er ontbreekt alleen nog een zweep.’

‘Die krijgt ze ook nog van haar baas.’

‘Krijgt ze nog?’

‘Ja, in haar kerstpakket van volgend jaar.’

Bart

De schoonmaak

De schoonmaak.

December is voor mij de maand waarin mijn hersens steevast smeken om een algemene opschoonactie. Het heeft wat weg van een verlangen naar een algehele reset, maar een reset gaat meer in de richting van het totaal legen van een geheugen. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Nee, het gaat specifiek om dingetjes die niet zo heel erg belangrijk zijn, maar desondanks een goed functioneren van mijn hersens in de weg zitten. Rijst de vraag welke dingetjes dat dan precies zijn.

Als je het Truus vraagt, kan ze er zo driehonderd opdreunen. Maar ik hoef het Truus niet te vragen, ik ken ze zelf veel te goed.

Vaak gaat het dan om kromme opvattingen, rare uitspraken en meer. Dingen waar ik zelf in principe wel achter sta, maar mijn hersens moeite mee hebben. 

Omdat ik het niet te hoog wil laten oplopen, een jaartje verzamelen is genoeg, neem ik de maand December om de boel op te schonen. En daar is de kerstperiode bij uitstek voor geschikt.

Uiteraard heb ik er wat attributen bij nodig. En dan niet de mij zo bekende bezem of een stoffertje. Nee, een kaars, een soft muziekje, kerstboom, doosje tissues en wat zachte lampjes zijn meer dan voldoende. 

En hoe gaat dat dan? Wel….. ik schraap mijn keel, neem een slokje water… en…

‘Beste buurtgenoten. Van alles wat ik afgelopen jaar over jullie heb geschreven heb ik nul spijt. En tot slot een woordje richting mijn schoonmoeder: Mam, je bent echt mijn favoriete schoonmoeder. Ik hoop dat ik komend jaar in woord weer dankbaar gebruik van je kan maken.’ 

Zo, mijn hersens zijn weer schoon.

Bart

Spek

Spek

‘Dus als ik het goed heb begrepen, dan wordt de rummikub uitgesteld vanwege de buurtkerstborrel’, vatte Truus samen. Ze zat met Annie van der Heuvel aan de eetkamertafel. Ik lag diep weggedoken op de bank. Buiten zicht.

‘Juist, Truus. Zeg Bart, als jij dan…’ 

Ik wist het, ik kon het op afstand ruiken. Die buurttrut kwam niet voor niks. Ik moest hoe dan ook met de “gezelligheid” worden meegesleurd en het liefst met een rugzak vol bijkomende klusjes. 

‘Ik ben dan op vakantie’, blaatte ik vanuit het controlecentrum. Ze reageerde niet.

‘Als jij dan samen met Joop de drankinkoop regelt…’

‘Kan Joop dat niet alleen dan?’

‘Bart, je moet mijn Joop nooit alleen met drank bezig laten zijn. Ken je dat? “De kat op het spek binden”?’

‘Dus omdat je de kat geen spek gunt, moet ik aan de bak. Dierenbeul!’ Ik vond dat ik er ook iets over mocht roepen.

‘En hoe gaat het dan met de financiën?’, vroeg Truus. ‘Met het halen van de drank, bedoel ik’

‘O, geen punt Carla gaat ook mee.’

‘Carla?’

‘Ja, van de Porsche. Dat is toch de penningmeester?’

Ah, Carla, misschien wordt het dan toch gezellig, bedacht ik mij.

‘Dan is het te hopen dat ze voldoende spek aan boord heeft’, lachte Truus. 

‘Die vat ik niet’, riep Annie. 

‘Nou ja, daar moeten dan wel twee katers op worden vastgeknoopt.’

Bart

Het cadeau

Het cadeau

‘Help even Bart’, klonk de noodkreet van Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Moet je plassen?’

‘Ik ben bezig met een lijstje voor kerst.’

‘Ja? En? Je hebt hulp nodig?’

‘Ja, verzin eens iets voor Mama. Iets leuks.’

‘Hoe leuk moet het worden?’ Ik probeerde niet te enthousiast te klinken, want ik zag een overvloed aan mogelijkheden.

‘En geen flauwe dingen zoals vuurwerk, lullige columns of iets dergelijks.’

Mijn enthousiasme slonk abrupt met dik negentig procent.

‘Iets met bloemen of zo?’, hoorde ik de overkant voorstellen.

‘Distels zijn er niet in de winter, Truus.’

‘Vervelende vent! Je regelt maar iets.’ 

Ze klonk boos en dan is het oppassen geblazen.

Ik besloot even goed na te denken. Een kerstcadeautje voor mijn schoonmoeder. Een vakantie naar Timboektoe was niet haalbaar, dat kon ook van mijn “overvloedslijstje” af. Tja…

‘Heb je al iets?’, vroeg Truus bij de tweede bak koffie.

‘Ja, ik dacht zelf aan iets van een tijdelijk gebiedsverbod, maar dat krijgen we op deze korte termijn niet meer voor elkaar.’

‘Ik zou niet weten waarom niet’, riep Truus nèt iets te enthousiast.

‘Is dat een goed idee dan?’, vroeg ik verbaasd.

‘Ja hoor, daar is ze vast heel blij mee. Kan ze lekker rustig met haar dochter kerst vieren.’

Bart

Ziekte

Ziekte 

‘Je kunt nu bij de Super ook bij de zelfscan afrekenen’, vertelde Truus als aanvulling op de opdrachten die ik moest gaan vervullen.

‘O? Dat is mooi. Vandaag zit die van Krul aan de kassa en die kan ik dan mooi ontlopen’, stelde ik tot mijn tevredenheid vast. 

‘Als je maar snel met de boodschappen terugkomt want ik heb ze nodig.’

Zo liep ik door de Super, werkte voortvarend mijn lijstje af, legde onderweg nog een buurtgenootje uit dat ik geen tijd had voor ouwewijvenpraat, lachte één keer op zijn smerigst lnaar dat ding van Krul achter de kassa en schoot toen het zelfscanlaantje in.

‘Fijn dat er nu een zelfscan is, hé?’, hoorde ik Krul op afstand roepen. Ik ging er niet op in. Ik pakte het pak zelfrijzende bakmeel en probeerde het te scannen. Geen reactie van het apparaat. Poging twee gaf ook geen resultaat.

‘Lukt het niet?’, gilde Krul. ‘Moet ik helpen?’

Voordat ik nee kon roepen stond ze al naast me.

‘Ik had Annie van der Heuvel hier ook al staan. Het is net of de hele buurt plotseling aan de  zelfscan moet’, zeurde ze. Tja dat snapte ik wel.

‘Kijk Bart, je moet eerst hierop duwen.’ Ze tikte op het scherm. Er gebeurde niets. Bij haar tweede poging verscheen de boodschap ‘Storing. Vraag om hulp.’

‘Kijk, dat heb je met dit soort nieuwe apparaten. Je kunt beter bij mij aan de kassa afrekenen.’

‘Hoezo?’, vroeg ik.

‘Nou ja, hij staat er net en heeft nog veel last van kinderziektes.’

‘Nou Karin, ik weet niet of je al eens goed om je heen hebt gekeken?’

‘Wat dan?’

‘Er valt in de hele Super geen kind te bekennen dus zo ziek zal hij echt niet zijn.’ 

Bart

De check

De check

‘Goh Carla, wat kijk je vrolijk’, merkte ik op toen ik haar bij de Appie tegen het lijf liep. Nou ja, niet letterlijk natuurlijk. Ik kwam haar tegen. Zij kwam de drankengang van de tegenovergestelde richting binnengewandeld.  Ik liep er al en was op zoek naar een fles zoete witte wijn voor mijn schoonmoeder. Voor een aanstaand gezellig avondje.

‘Ha die Bart. Ja, ik heb vandaag de jaarlijkse bodycheck ondergaan en ben blijkbaar erg gezond.’

‘Fijn, was die check bij de huisarts?’

‘Ja. Ik ben even goed nagekeken. Bloed was goed, bloeddruk geweldig en mijn longen zijn nog als nieuw’, lachte ze. 

‘Heb jij ook al eens zo’n check gehad?’, vroeg ze.

‘Ja, altijd rond mijn verjaardag.’

‘En, jij ook gezond bevonden?’

‘Ja hoor, maar wat zei je? Hebben ze je longen ook nagekeken?’

‘Ja, ik heb altijd gerookt. Dus was een extra check wel op zijn plaats.’

‘Heb jij ook gerookt?’

‘Ja, schaamhaar van de Weduwe. Zware shag’, verbeterde ik. 

‘O, ik dacht al’, lachte ze. ‘Ook een extra check gehad?’

‘Neu, dat was niet nodig.’

‘O? Moesten ze je longinhoud dan niet meten?’

‘Nee, die is al jaren bekend.’

‘O? Hoe dan? Hebben ze in het verleden al eens een meting gedaan?’

‘Ja, en die was volgens de kraamhulp  bovengemiddeld. Mijn vader heeft het resultaat indertijd op mijn geboortekaartje laten drukken.’

Bart

Het goede doel

Het goede doel

‘Goh, die ballen gehakt hebben het geweldig naar hun zin’, stelde ik tot mijn tevredenheid vast. Ik stond bij het fornuis en keek in de braadpan.

‘Je blijft eraf!’, klonk de kamer.

‘Ik doe niks!’

‘Juist. Daarom. Ik ken jou. Snel een bal wegkanen en dan met een tronie vól onschuld weglopen.’

‘Nou ja, meestal biecht ik het op.’

‘Heb ik niks aan, Bart. Tegen de tijd van de biecht ligt hij al in de pot.’

‘Waarom draai je voortaan niet een paar reserveballen?’, bedacht ik mij hardop.

‘Waarvoor? Voor als de originele gejat worden?’, veronderstelde ze.

‘Ja, er wordt tegenwoordig veel gestolen. Kijk alleen maar eens naar “opsporing verzocht”. Eén en al zware criminaliteit.’

‘Misschien moet je voordat de verleiding te groot wordt, mijn keuken maar verlaten.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Zoals ik het zeg: opzouten en een beetje snel!’

‘En hoe gaat het dan verder met de ballen?’

‘Die gaan naar een goed doel!’ Ze stak haar tong uit.

‘Gelukkig’, zuchtte ik.

‘Hoezo prijs je je gelukkig, Bartje?’

‘Het goede doel hier in huis ben ik.’

Bart

Een lesje

Een lesje

‘Wat heb je een mooi kerstboompje in de tuin’, merkte de passerende mevrouw Stroesman op. Ik stond net buiten te vegen. 

Even voor de leg-uit: Mevrouw Stroesman valt onder de categorie “buurtgenoten” en heeft “iets” met alles wat met de kerst te maken heeft. Truus noemt het passie, ik een afwijking.

‘Dat is geen kerstboompje hoor, mevrouw Stroesman.’

‘Dat is het wel, Bart. Leer mij hoe een kerstboom eruit ziet.’

‘Daar ben ik nu mee bezig.’

‘Les één: een kerstboom is een versierde naaldboom.’

‘Ja, en?’

‘Hij is niet versierd.’

‘Beetje flauw, meneer Bart. Je kunt hem versieren, toch?’

‘Les twee: een kerstboom hoort naar een kerstboom te ruiken.’

‘Ruikt hij niet?’

‘Jawel, hij ruikt naar de pis van de kat van buuf Agnes. 

‘Gadsieeee, wat vies!’

‘En tot slot les drie: een kerstboom, het woord zegt het al, is bedoeld voor de kerst’, onderwees ik verder.

‘Het is toch bijna kerst?’

‘Dat wel, maar deze door u bezongen “kerstboom” staat er met Pasen nóg.’

Bart

Een project

Een project. 

‘Eh, we moeten het ook nog over de kerstboom hebben’, merkte Truus op tijdens ons tien uur koffie momentje. Het was onderwerp nummer drie wat ter sprake kwam. We hadden het al over het weer gehad en daarna over mijn schoonmoeder. Dus, eigenlijk niet zo’n geweldig moment om met mij over een boom te beginnen.

‘Ik wil dit jaar niet zo’n grote.’

‘Hoezo moet er een boom komen?’, vroeg ik.

‘Bart, beginnen we weer? Het is elk jaar hetzelfde geleuter.’

‘Truus, eerste kerstdag zijn we bij de kinderen, tweede kerstdag bij Dick en Sophie, de dagen ervoor zijn we druk met druk zijn en na de kerst hebben we tijd voor onszelf nodig. Dus…’

‘Ik wil hem op het tafeltje zetten. Dus die plant moet verkassen en die luidsprekers van jou verhuizen we naar achter de bank.’ Ze keek alsof ze in twee seconden alle wereldproblemen had opgelost.

‘Mijn luidsprekers gaan niet achter de bank!’, riep ik met een lading vol opgelopen frustraties. 

‘Ik zou niet weten waarom dat niet kan! Ik heb ruimte nodig.’

‘Ruimte? Waarvoor?’

‘Mama heeft nog een antieke kerststal op zolder gevonden. Daar heb ik nog een actieve herinnering aan. Die wil ik daar dus neerzetten.’

‘wacht even. Dat gaat niet gebeuren, Truus. Echt niet!’ 

Dit was voor mij de limiet.’

‘Ik zou niet weten waarom niet!’

‘Dat leg ik je wel even uit. Hoezo herinnering? Circus Toni Boltini is al jaren failliet en met zo’n kerststal krijg ik je moeder erbij.’

‘Mama?’

‘Ja, als ster van Bethlehem. Nou, die is bij mij al lang geleden gedoofd!’

Bart

Suiker

Suiker

‘Morgen Bart, wat een pokke weer hè?’ Ik keek van onder mijn capuchon op en ontdekte een buurtgenoot die zich beschermde met een plu.

‘Morgen Annie, ja echt rotweer. Ben jij bij de super geweest?’

‘Ja, de boodschappen komen niet vanzelf’, lachte ze. De regen drupte van haar paraplu op de straat.

‘Moet jij ook boodschappen doen?’

‘Ja, wij moeten ook.’

‘’Stoer hoor, zo in de regen.’

‘Ja wij doen dit vanwege het project “wij zijn niet van suiker”’

‘Zo? Een project?’

‘Ja, wij zijn vanuit de gemeente gevraagd om mee te doen.’

‘O? En wat behelst dat dan?’

‘Hm, we moeten veel in de regen lopen en daarna een vragenlijst invullen.’

‘Nooit van gehoord.’

‘Nee, wij ook niet. Agnes kwam ermee. Zij werkt bij de gemeente.’

‘Bijzonder. Maar je hebt het over “wij”?’

‘Ja, Truus doet ook mee.’

‘Maar vandaag dan niet’, stelde ze vast.

‘Jawel hoor, zij is ook mee.’

‘Waar is ze dan?’

‘Ze ligt een eindje verder in de berm.’

‘Truus? In de berm?’ 

‘Ja, ze bleek toch van suiker te zijn en is gesmolten.’

Bart

Gevalletje “Op”

Gevalletje “op”

Kan het zijn dat het beschuit op is?’, vroeg ik onderaan de trap naar boven waar mijn Truus doende was zich op te leuken.

‘Hebben we niet meer dan?’ Typisch de reactie van een vrouw. Jij vraagt of het misschien “op” is, krijg je als antwoord een wedervraag “hebben we niet meer dan”?’ Zo vermoeiend!

‘O jawel hoor. We hebben nog achtentwintig rollen op voorraad’, riep ik terug.

‘Waarom vraag je het dan?’

‘Omdat ik negenentwintig rollen nodig heb voor het ontbijt!’

‘Nare vent!’

‘Waarom denk je dat ik het vraag?’, riep ik geïrriteerd.

‘Omdat je weer eens iets iets niet kunt vinden!’

‘Het ligt niet in de kast.’

‘Dat moet! Ik heb vorige week nog twee rollen gekocht.’

‘Waar heb je die dan gelaten?’

‘In de klerenkast op zolder! Bart, denk even na. Waar zouden ze kunnen liggen?’ 

‘Ja, in de kast in de keuken.’

‘Precies. Waarom vraag je het dan?’

‘Omdat daar niks ligt!’, riep ik trapopwaarts.’

‘Oké, dan zijn ze naar alle waarschijnlijkheid toch op.’

Bart

Examen

Examen

‘Wanneer is het examen?’, vroeg ik aan de dame die al een poosje met haar bovenlichaam in de geopende koeling hing en blijkbaar een geschikt yoghurtje zocht. Ze boog terug, strekte haar rug en keek mij vragend aan. ‘Examen? Wie, ik?’

‘Ja, u hangt nu al dik vijf minuten tussen de toetjes dus moet u ze nu zo langzamerhand wel in uw hoofd hebben gestampt.’

‘Waar bemoeit u zich mee!’, riep ze nijdig.

‘Ik bemoei me nergens mee, maar ik wil ook een keer.’

‘Wat wilt u?’

‘Ik wil de inhoud van de koeling ook bestuderen. En het liefst vandaag nog.’ 

Ze schudde haar hoofd. ‘Dan heeft u pech.’

‘Pech? Hoezo pech?’, vroeg ik nijdig.

‘Het examen was een uurtje geleden. Ik ben examinator en kijk ze nu allemaal na.’

Bart

De Bevers

De Bevers

‘Ik denk dat de Bevers gaan verhuizen’, hoorde ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje blaten. Ik hing aan mijn tablet een wordfeudje te leggen.

‘Kijk, dat is mooi. Ze veroorzaakten alleen maar schade. Die horen hier ook niet thuis.’

‘Hoezo horen ze hier niet? Het is een alleraardigst stel.’

‘Jaja. Bomen vernielen, in de rivieren kloten, Truus: één en al ellende. Nee, goed dat ze worden verplaatst.’

‘Gaat het wel goed met je?’

‘Hoezo? Wat is dat nou weer voor een rare vraag?’

‘Ik heb het over Liesje en Anton Bever.’

‘Dat is bijzonder: Bevers met een voornaam. Dat hoor je tegenwoordig niet veel meer.’

‘Man, wat zwam je toch allemaal?’

‘Hoezo zwammen? ik kan me allleen de broertjes Bever herinneren. Ed en Willem, maar die waren nep.’

Bart

Chagrijnig

Chagrijnig

‘Ik weet niet wat er met mijn moeder aan de hand is: ze keek gisteren zo chagrijnig’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Ik zie geen verschil’, antwoordde ik.

‘Verschil met wat?’

‘Met vijftig jaar geleden.’ 

‘Praat toch niet altijd zo negatief over Mama.’

‘Ik ben niet negatief. Ik hou mij aan de feiten.’

‘Zou ze soms wat mankeren?’

‘Dat vraag ik mij al die vijftig jaren al af.’ 

‘Dat ze ons dat niet wil vertellen.’

‘Als je moeder wat mankeert, dan heb je binnen vijf minuten een belletje of een Appje.’

‘Waar is trouwens mijn mobiel?’, vroeg ze.

‘Zal wel in je tas zitten.’

Ze stond op om even later met het apparaat terug te keren.

‘En?’, vroeg ik quasi nieuwsgierig.

‘Wat “en”?’

‘Heeft ze geappt?’

‘Ach ja, ik ben haar vergeten te vragen voor vijf december’, riep ze terwijl ze druk aan het typen was.

‘Wat typ je nou?’

‘Dat ze welkom is, natuurlijk. Ik dacht al, er moest iets aan de hand zijn.’

‘Moeten we dat niet eerst overleggen?’

‘Overleggen? Hoezo?’

‘Nou ja, wat heb je liever: Een chagrijnige moeder of een chagrijnige vent in huis.’

Bart

5 December

5 December

‘Hé Bart, mag ik jou wat vragen?’, vroeg mevrouw Boerstoel die ik bij de Super tegen het lijf liep. ‘Ik wilde eigenlijk even bij jullie aanbellen maar nu ik je tegenkom kan het natuurlijk ook nu.’

‘Brandt los, Ruth’, nodigde ik haar uit terwijl ik op mijn horloge keek. 

‘Heb je haast?’, vroeg ze. ‘Dan laat maar hoor.’

‘Nee hoor, maar het is half tien en Karin Krul zit vanaf tien uur achter de kassa.’

‘Ahhh, ik snap hem al.’ Ze gaf een knipoog.

‘Maar stel je vraag’, nodigde ik haar uit.

‘We zitten met een probleempje, Bart. Onze kleinkinderen komen op 5 december sinterklaas vieren en we hadden daarvoor de Sint uitgenodigd. Maar die belde af. Zijn vrouw ken je wel. Dat is Roos van de straat hierachter. Ze is hoogzwanger en kan elk moment bevallen.’

‘Weet de Paus daarvan?’, lachte ik.

‘Geen idee, maar we zitten nu zonder. En we kunnen niet zo snel een ander krijgen.’

‘En nu wil je vragen of ik voor Sint wil spelen?’

‘Nou nee, dat lijkt me geen optie. Jij bent niet bepaald de persoon die wij als Sint voor ons zien.’

‘O? Ik heb anders jarenlang voor Sint gespeeld. Zelfs op scholen.’

‘Klopt, onze zoon heeft jou meegemaakt. Hij heeft het er nóg over. Vandaar.’

‘Maar wat is nu concreet de vraag?’, vroeg ik.

‘Tja, wil jij als de vliezen breken, de zwangere een lift naar het ziekenhuis geven? Dan kan de Sint gewoon komen.’

Bart

De belofte

De belofte

‘Heb jij nog aan Agnes gedacht?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Ik denk constant aan Agnes. Het is een leuke dame, dus waarom niet?’

‘Dat bedoel ik niet. Ze heeft je gevraagd of je misschien een keer haar plafond zou willen sauzen. En aangezien je ja hebt gezegd, moet je er wel een keer mee aan de gang.’

Had ik weer. Het was een vraag van een half jaar geleden op een verjaardag waar ik weinig meer van weet. Het was toen erg gezellig.

‘Belofte maakt schuld’, wreef Truus er nog even fijntjes in.

‘Ze heeft nu een Pim’, bedacht ik mij hardop.

‘Pim is onhandig. Die kan niks met een kwast.’

‘Nou, daar denkt onze Ag vast anders over’

‘Misschien moet je even een afspraak maken?’

‘Om een klus te doen waar ik helemaal geen zin in heb? Volgens mij is ze het vergeten en dat wil ik graag zo houden.’ 

Gewoon tactisch je mond houden Bartje…

‘Maar waarom begin je hierover?’, vroeg ik.

‘Omdat ze gisteren hier met wat kleurenstaaltjes aan de deur stond. Ze vroeg om mijn advies.’

‘En toen?’

‘Ze vertelde dat ze een schildersbedrijf ging inhuren.’

‘Ah, kijk, opgelost’, lachte ik opgelucht.

‘Inderdaad opgelost. Ik heb haar nog even aan jullie afspraak helpen herinneren.’

‘Truus, waarom heb je dat in Godsnaam gedaan?’ 

‘Omdat ze het blijkbaar ook vergeten was.’

Bart

Avondje uit

Avondje uit

‘Ik ga vanavond naar de stad’, meldde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Naar de stad? Jij?’

‘Ja, Joop Heuvel vroeg of ik meeging. Hij durft niet alleen.’

‘Joop mág niet alleen’, riep ze streng.

‘Waarom zou hij niet mogen?’

‘Omdat Joop geen maat kent.’

‘Dat klopt, hij heeft weinig maten. Daarom mag ik mee.’

‘Ik bedoel drank. Hij zuipt. En als hij dronken is, weet hij niet meer waar hij woont en dat hij getrouwd is.’

‘O, maar Annie zal hem daar bij thuiskomst ongetwijfeld aan helpen herinneren.’

‘En hoe moet dat dan met jou?’

‘Met mij? Ik ben volstrekt monogaam schat.’

‘Dat is je geraden ook. Nee, ik bedoel omdat we geen hond meer hebben.’

‘Geen hond meer. Leg even uit wat dát er mee te maken heeft.’

‘Alles. Toen je de vorige keer thuiskwam stond Bobby aan mijn bedkant te klagen en te jammeren.’

‘Heb ik geen actieve herinnering aan.’ 

‘Dat klopt. Jij hebt dat ook niet meer meegemaakt. Je lag toen al opgerold te snurken in Bobby’s mand.’

Bart