Discussie

Discussie 

‘Goh, Annie, wat kijk jij triest’, merkte ik op toen ze langs onze oprit liep. Ik stond net een paardebloem af te borstelen.

‘Ach ja, discussie met Joop. Word je niet goed van’, mopperde ze.

‘Discussie over het eten?’, vroeg ik.

‘Nee, over zijn kleding. Hij weigert een korte broek te dragen.’

‘O? Bang dat hij het koud krijgt?’

‘Nee, hij vindt dat hij lelijke benen heeft. Dat heeft hij ook, maar daarom hoef je ze niet te verstoppen? Doe jij toch ook niet Bart?’

‘Ik? O, bedankt Annie. Maar ik heb volgens Carla, die van de Porsche, woestaantrekkelijke benen.’

‘Jaja, als je het zelf maar gelooft!’

‘Maar dat jullie over zo’n onderwerp discussie hebben!’, vond ik.

‘Ja, dat krijg je dan toch? Als je zo eigenwijs bent..’

‘Maar jullie hebben toch ook wel eens een discussie?’

‘Wie, wij?’

‘Ja, jij bent toch ook niet altijd gemakkelijk? Tenminste volgens Truus…’

‘Volgens Truus? Hoezo?’

‘Nou ja, dat vertelt ze wel eens.’

Nou Annie, ik ga je meteen uit de droom helpen: Wij hebben geen discussie, maar meer een “ik weet het beter dan jij” overleg. En dat klopt ook precies.'

Kaas

Kaas

‘Hé, is de kaas op?, hoorde ik Truus vanuit de keuken met enige verbazing in haar stem vragen.

‘Als er niks meer is, dan is het op.’

‘Vreemd, ik zou toch zweren dat er gisteren nog een stukje in de kaasbak lag.’ 

Ik kreeg het gevoel dat er doordringend naar mij werd gekeken.

‘Gisteren?’

‘Ja, gisteren. Direct na onze lunch heb ik de bak met dat resterende stukje in de koelkast gelegd.’

‘Kan de koelkastdeur ook van binnen uit open, denk je?’

‘Wat is dat nou voor een vraag!’

‘Ik bedoel, stel dat je in de koelkast zit, kun je er dan ook uit?’

‘Bart, sorry hoor. Wat moet ik hiermee? Heb je je pillen wel ingenomen?’

‘Jazeker. Hoezo?’

‘Omdat je zo raar zwetst.’

‘Zwetsen? Omdat ik vraag of de koelkastdeur van binnenuit open kan?’

‘Bart, even voor de duidelijkheid: de kaas kan niet uit eigen beweging de koelkastdeur openen.’

‘Oké, dan is het probleem opgelost.’

‘Wat nou opgelost?’

‘Lijkt me simpel. Dan moet hij van iemand hulp hebben gehad.’

Bart

Knutselen

Knutselen

‘En Bart, nog iets voor Moederdag gekocht?’, vroeg Annie toen ik haar bij de super tegen het lijf liep.

‘Nee, Truus is mijn moeder niet.’

‘Ik bedoel voor je schoonmoeder?’

‘O, die. Nee, niks gekocht. Ik maak altijd zelf dingetjes. Is leuker!’

‘Jij, knutselen?’

‘O ja hoor, je hebt geen idee wat je allemaal met wasknijpers kan doen.’

‘Wasknijpers?’

‘Ja, wasknijpers. En dan bij voorkeur Holleders. Bajeskwaliteit!’

‘En wat knutsel je dan?’

‘O, van alles. Papierbinders, schilderijtjes, kapstokjes…’

‘Zo, dat wist ik niet. Hoor ik Truus nooit over!’

‘Het is één van mijn verborgen talenten. Ik heb er nog meer, maar dat blijft tussen Truus en mij.’

‘O, die heeft mijn Joop ook. Of eh… had ie. Maar je weet maar nooit met Moederdag. Dan word je verwend, toch?’

‘Maar wat heb je voor je schoonmoeder geknutseld?’

‘O, niet veel bijzonders hoor. Ik had vorige week ruzie met haar dus…’

‘Dus krijgt ze niet veel’, lachte ze.

‘Klopt, maar we gaan ook niet met lege handen.’

‘Kijk, dat is dan weer leuk. Ruzies moet je meteen goedmaken.’

‘Klopt Annie, daarom heb ik extra mijn best gedaan. Ik heb van wasknijpers een galgje gemaakt. Voor op het dressoir. Als aandenken.’

Bart

Lusje

Lusje

‘Truus, het lusje van de theedoek is stuk!’

‘Heb je er weer te hard aan getrokken?’

‘Weer?’

‘Ja, die van de handdoek was laatst ook geknapt!’

‘Dit lusje is van de theedoek, niet van de  handdoek!’

‘Een lusje is een lusje. Jij rukt ze altijd van het haakje. Heb ik al zo vaak gezegd!’

‘Kan ik mij niet herinneren, schat. Maar wat moet ik nu?’

‘In de linker keukenla ligt een knijpertje met een lusje. LINKER la!’, hoorde ik haar herhalen.

‘Ligt hij niet.’

‘Ligt hij wel!’

‘Oké, ligt hij wel.’

‘Heb je hem nou?’

‘Nee, maar dat is niet erg.’

‘Hoezo niet erg?’

‘Omdat ik al een andere oplossing heb.’

‘Verdorie Bart, je hebt de theedoek toch niet zo op het haakje gedrukt?’

‘Je bedoelt door de stof?’

‘Nee, natuurlijk niet. Waar zie je me voor aan?’

‘Nou, daarom dus. Hoe heb je het dan opgelost?’

‘Hm, simpel. Nieuwe theedoek gepakt. Daar zit wel een lusje aan.’

Bart

De mouw

De mouw

‘Wat heb jij Karin Krul nu weer op de mouw gespeld’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Niks. Ze had geen mouwen. Ze liep in een topje met twee bandjes’, verklaarde ik vol onschuld. ‘Bovendien had ik geen spelden bij me. Is trouwens wel een goed idee, Truus.’

‘Lieve schat, ze vertelt iedereen dat wij op vakantie gaan naar je neef in Canada.’

‘O, dat. Was zo maar een opmerking. Ze was weer aan het opscheppen over haar zus. Die woont blijkbaar in Zwitserland, is een steenrijke Zwitser getrouwd en hebben een bungalow in de bergen met een zogenaamde “Tiefgarage”.’

‘’Tiefgarage? Wat is een Tiefgarage?’

‘Een garage onder de woning. Dat heet daar zo.’

‘Oké, en toen dacht jij: Laat ik ook eens uitpakken met mijn niet bestaande neef uit Canada.’

‘Zoiets. Als hij zou hebben bestaan had hij vast ook een Tiefgarage gehad. Maar dan véél groter.’ 

‘Man man man, je bent weer lekker bezig. En wat ga je haar nu straks uitleggen?’

‘Wat uitleggen? Dat neef Theo is verhuisd is naar Siberië?’

‘Nee, dat je het verhaaltje hebt verzonnen. En leg haar dan meteen even uit dat ze dus niet meer onze plantjes water hoeft te geven.’

Bart

Dag van de Arbeid

Dag van de Arbeid 

‘Hoor toch eens’, merkte Truus op terwijl ze naar de radio luisterde. ‘Het is weer ene lange file richting kust.’

‘Ja, ik denk dat Pruisen plat ligt. En doorgaans betekent dat een lange rij richting kust.’ Ik ben Hagenees en ken de oerdriften van onze oosterburen.

‘Is het weer een speciale vrije dag of zo?’, vroeg ik mij af. Jij misschien iets van gehoord, Truus?’

‘Dag van de arbeid, schat. Eén mei. Hebben ze vrij.’ Ze wees naar achteren, richting oost.

‘Ah, kijk. Raar toch?’

‘Hoezo raar? Die mensen vieren feest.’

‘Onzin. Elke dag van het jaar is er wel iets.’

‘Zoals?’

‘Nou ja, dag van het brood: eten we extra brood. Dag van de muziek: luisteren we extra naar muziek. Dag van de bloemen, geven we bloemen…’ 

‘Wacht even Bart. Dag van de bloemen? Die is de dag na ons trouwen toch afgeschaft?’

‘Dag van de liefde, word de liefde extra bedre…’

‘De dag van de liefde is tegenwoordig het jaar van de liefde, Bart. En dan bovendien alleen alleen nog in schrikkeljaren.’

Ik vond dat ik erom moest lachen.

‘Hoor dan, twintig kilometer file’, riep ze.

‘Ik zei al dat ik het een raar fenomeen vind’, herhaalde ik mijn stelling.

‘Wat is er raar aan?’

‘Nou ja, op de dag van de arbeid zou je toch op zijn minst verwachten dat iedereen extra hard gaat werken?’

‘Dat gaan ze ook doen!’, wist Truus. ‘Daarom rijden ze richting kust. Weet je wel hoe zwaar het is om een kuil te graven?’

Bart

Logee (3)

‘Goh, wat gaat uw hond 

Een vreemd voorstel

Een vreemd voorstel

‘Hoi Bart’, begon ze toen ik de voordeur opendeed. Voor mij stond wulpse Carla-van-de-Porsche met in haar hand een kopje. 

‘Mogguh Carla, ben je aan het collecteren voor de konijnen-fokvereniging?’

‘Ach nee, Truus thuis?’, lachte ze vanwege mijn opmerking.

‘Nee,Truus is dagje uit met haar moeder. Ze zijn naar de keukenhof.’

‘O? Leuk, en jij mocht niet mee?’

‘Nee, de bloemen moeten het nog een paar weekjes volhouden.’

‘Maar vanwaar je bezoekje?’

‘O, niks bijzonders, ik heb geen suiker in huis. Heb jij nog wat? De rest van de buurt kon niks missen.’

‘Ik denk het wel. Wat voor suiker?’

‘Gewoon, witte suiker. Kristalsuiker.’

‘Toe maar, ook nog van kristal. Weet je wat kristallen qua prijs tegenwoordig doen?’

‘Geen idee, maar ik wil er wel voor betalen!’, zei ze vriendelijk.

‘Heb je centjes bij je?’, lachte ik.

‘Nee, maar ik kan het ook op een andere manier betalen!’, grinnikte ze. ‘Truus is toch niet thuis!’

Ik kreeg het wat benauwd en keek haar verbaasd aan. ‘Op een andere manier?’, herhaalde ik.

‘Ja, geef ik je de sleutel van de Porsche. Mag je een uurtje rondrijden!’

Bart

Onduidelijk

Onduidelijk 

‘Goh, wat is het toch lekker weer’, merkte Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op. Ze keek onderhand naar buiten waar de zon al goed zijn best deed. 

‘Jaha, het is echt lekker weer’, beaamde ik. ‘Ik ga zometeen ook weer lekker buitenspelen.’

‘Laat me raden, je gaat vegen?’

‘Nee, ik ga een eind op de motor rijden. Kreeg al een appje van Rob.’

‘Rob? Wie is Rob?’, vroeg ze.

‘Broer van Frits.’

‘En wie is Frits? En zeg nu niet de broer van Rob want dat weet ik al.’

‘Tja, hoe leg ik dat uit….’

‘Eh… ken jij Annie van de hoefsmid? Van de Lindelaan?’

‘Kan ik me niet zo voor de geest halen. Zat er een hoefsmid aan de Lindelaan?’

‘Nee, hij woonde daar. Het bedrijf zat aan de industrielaan.’

‘Ik ken wel een Annie’, zei ze.

‘Ja, Annie van de Heuvel, drie deuren verder. Dat is ze niet.’

‘Maar wat is er met die Annie?’

‘Dat is het nichtje van Rob. Haar vader en de vader van Frits waren broers. Dat jij dat niet weet!’

‘Annie, was dat niet dat meisje met die lange haren?’, vroeg ze.

‘Zou kunnen.’

‘Hoezo zou kunnen? Dat weet je dan toch?’

‘Ze kan toch ook hebben laten afknippen?’ ‘Waarom zou ze het “hebben laten afknippen”?’

‘Nou ja, lijkt met logisch. Haar tante, de zus van haar moeder, was kapster.’ 

Bart

Een stang

Een stang

Ik heb sinds kort een nieuwe fiets. Truus vond dat mijn oude karretje niet langer voor mij geschikt was. Hij had namelijk nog een stang. Zo’n buis tussen zadel en stuur waarmee je mannelijke mannelijkheid nog eens extra wordt benadrukt. Dat was volgens Truus niet meer nodig. “Je hebt je inmiddels wel een keer bewezen”, zei ze ten overstaan van de fietshandelaar tegen mij. Tja, en daar sta je dan. Je wil een stang maar je krijgt geen stang.  

‘Je kunt je been niet hoog genoeg meer tillen’, klonk het. ‘Om er overheen te zwaaien!’

Nou, dat zouden we nog wel even zien. 

‘Mag ik even?’, vroeg ik terwijl ik een “herenfiets” bij de horens pakte. 

‘Jawel, maar dit is een één-en-zestig centimeter. Die is te ho…’

Zoals gezegd rijd ik op een nieuwe fiets. Een échte damesfiets. Zó handig! Er gaat een wereld voor mij open. Ik ben nu ook begonnen met zittend plassen. Volgens Truus hoef ik niks meer te bewijzen, dus…

Bart

Ouder worden

Ouder worden

Ik heb vanochtend tijdens ons tien uur koffiemomentje van Truus te horen gekregen dat ook wij steeds ouder en slapper worden. 

De aanleiding was een speculaasje wat zich onder een berg kaakjes bevond en eerst zichtbaar werd nadat ik wat ongenuanceerd door de trommel rammelde op zoek naar een bokkepootje. 

Het speculaasje was volgens Truus verouderd en niet-te-eten slap. 

Tja. En dan volgt zo’n opmerking over “wij”.

Ondanks dat ik ooit slechts twee gaten in mijn keel telde, dus vergissen bijna tot de onmogelijkheden hoort, schoot deze opmerking toch nog in de verkeerde. Je moet mij niet uitleggen dat ik steeds ouder word. Ik weet dat namelijk zelf ook wel. En ik vind dat niet erg. Tenminste zolang het zich in stilte voltrekt.

Mijn schoonmoeder heeft er ook altijd een handje van. Zeuren over haar leeftijd en dat ze met haar dikke tachtig wel over de helft is. Ik weet nooit zo goed hoe ik daar in het openbaar iets over moet blaten. Alles wat je zegt valt verkeerd.

Tja, blijft die “Truus”-opmerking toch nog in je verkeerde keelgat hangen. Ik besloot daarop over te gaan tot actie en stak het speculaasje enthousiast in mijn mond.

‘Wat doe je nu?’, riep Truus verbijsterd.

‘Lieve schat, ondanks zijn hoge leeftijd is de smaak nog geweldig. Gewoon een keer proberen.’

Bart

Koningsdag

Koningsdag

Onze koninklijke puntmuts heeft het dit jaar behaagt om een voorschot op zijn verjaardag te nemen en dat te vieren in Doetinchem. Samen met zijn gevolg, bestaande uit vrouw, deel van zijn kinderschare, broer, schoonzus en overig zoals de club van oom Pieter en tante Margriet uit Apeldoorn. Wij, Truus en ik, gaan niet. 

O ja, ik heb nog voorzichtig overwogen om de twaalf kilometers naar Doetinchem per fiets af te leggen, maar omdat ik dan erg vroeg uit de veren moet, heb ik besloten het spektakel thuis op het scherm te volgen. Truus vindt het wel jammer. Ze had het graag van dichtbij meegemaakt. Vooral ook omdat ze graag het outfitje van Max “in het echt” wil bewonderen. Maar ja, het trouwboekje is in deze onverbiddelijk: de man is de baas. En dus blijven we thuis.

‘Gaan jullie zaterdag nog naar Doetinchem?’, vroeg Agnes toen ik bezig was onze oprit “Koningsdag-klaar” te maken.

‘Nee, we vinden het tijdstip ongunstig. We moeten op de fiets en dat gaat ten koste van mijn nachtrust.’

‘Je kijkt er wel erg blij bij’, lachte ze.

‘Wie kijkt er blij?’, vroeg Truus. Ze kwam met een pedaalemmertje naar buiten.

‘O, Bart vertelde net dat jullie zaterdag niet naar de Koning gaan.’

‘Klopt. Helaas, ik had zo graag gewild…  Jij wel?’

‘Ja, ik heb van de gemeente een speciale parkeerticket.’

Ik voelde een oneerbaar voorstel aankomen.

‘Jullie mogen wel met mij meerijden!’

Zo jammer dit..

Bart

De logee (2)

De logee(2)

We hebben dus een logee. Een Labrador die van verwaandheid bijna naast zijn poten loopt. Maar wel lief. Hij komt steeds bij mij en legt dan zijn kop op mijn been. Klaar om geaaid te worden. Truus deed dat vroeger ook, maar in tegenstelling tot deze Labrador zeurde ze dan niet om een koekje. 

Koekjes, dat is voor dit exemplaar het meest belangrijke onderdeel van zijn bestaan. En aan teefjes snuffelen. Maar wat hij zelf blijkbaar is vergeten, is dat hij enige tijd geleden bij de dierenarts is geweest voor een ingrijpende behandeling. Gevolg: hij is er wat slomer van geworden. En hij kan weliswaar nog wel indruk bij de dames maken, maar daar houdt het dan ook meteen mee op. O ja, slapen. Dat is naast zijn koekjesobsessie eveneens een hobby. En dat voert hij met een enorm fanatisme uit. Om hem zijn hobby ongestoord te kunnen laten uitvoeren, hebben wij zijn mand onder de trap in de hal gelegd. Ligt hij lekker rustig en ook niet in de weg. Maar dat fanatisme…

Het was halverwege de nacht, op het moment dat je er normaal gesproken nog eens even lekker voor gaat liggen, dat ik Truus er noodgedwongen op attent maakte dat er een enorm snurkend kabaal uit haar hoofd kwam. Ze werd wakker, maar het kabaal hield aan. Sterker nog: behalve de snurkende hond beneden aan de trap, had ik nu ook nog een mopperende vrouw naast mij in bed. 

Bart

De collega

De collega

‘Bij Burgers zoeken ze een collega-bakker’, las Truus hardop voor uit de krant.

‘O? Is hij er vandoor? Gevlucht?’, vroeg ik.

‘Gevlucht? Hoezo gevlucht?’

‘Omdat ze hem zoeken. Dat zeg je net. Staat er ook een naam bij?’

‘Wat zwam je nou allemaal. Ze zoeken een collega.’

‘Lieve schat, iemand is een collega als hij er werkt. Als hij er niet werkt, is hij ook geen collega. Dat moet hij dan nog worden. En dat wordt hij pas zodra hij is aangenomen. Dus, nogmaals: staat er ook bij of hij is verdwenen of misschien gevlucht?’

‘Bart, ik word simpel van jou. Vergeet maar dat ik het je heb voorgelezen.’

‘Of zoeken ze soms een nieuwe bakker! Dat kan namelijk wel. Maar een nieuwe bakker is geen collega, dus dat is onzin. Vreemd verhaal. Ik heb trouwens niks gehoord over een verdwijning. Jij?’ 

Ze keek op. 

‘Nog niet’, zei ze met een gevaarlijk lage stem.

‘Nog niet?’

‘Nee, maar als je zo doorgaat dan kon dat wel eens snel gebeuren.’

Bart

Ene Anton

Ene Anton

‘Hoi Bart, alles goed?’ De altijd weer wulpse Carla-van-de-Porsche passeerde onze oprit terwijl ik daar net stond te vegen.

‘Ja hoor, nul fout’, grapte ik.

‘Lekker weer hè?’

Ik vond dat ook en zei het.

‘Ga je nog iets leuks doen met de Paas?’, vroeg ze belangstellend.

‘Ik denk het niet. Truus haar moeder komt namelijk ontbijten. Ga jij wel iets doen?’, vroeg ik.

‘Ja, ik ga met de club op pad. Samen met mijn nieuwe vriend.’

‘Ah, kijk. Een nieuwe vriend.’

‘Hoor ik enige verbazing?’, lachte ze.

‘Nou ja, ik heb Karin Krul nog niet gesproken, anders had ik het geweten.’

‘Dat denk ik ook. Het is namelijk een volle neef van Karin. Hij heet Anton en rijdt ook Porsche.’

‘Lijkt hij op Karin?’

‘Nee, het is een heerlijke stoere kerel.’

‘Dat zal, maar ik bedoel qua roddel?’

‘Anton? Welnee. Trouwens, ik had de indruk dat hij jou wel kende.’

‘Mij? Hoezo mij?’

‘Nou, hij wist te vertellen dat je onlangs drie dozen eieren bij de Super had gekocht. Eet jouw schoonmoeder zoveel eieren?’

Bart

Een naam

Een naam

‘Ans en Hardy gaan met Pasen met hun camper naar de Ardennen’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dat meen je. Ik had ze graag met Pasen een eitje geserveerd’, reageerde ik opzettelijk cynisch. Ik heb namelijk niks met die lui. Kakkers tot diep in de pot.

‘Dat slaat nergens op’, mopperde Truus.

‘Truus het zijn van die overdreven kakkers. Eigenlijk heet hij Harry, maar omdat er duizend Harrie’s in een dozijn gaan, noemt hij zich “Hardy”.’

‘Hij heet officieel ook Hardy. Maar toen hij klein was noemden ze hem Harrie.’

‘Hoe kom je aan die wijsheid?’, vroeg ik.

‘Dat vertelde zijn vrouw tijdens de Rummikub. zat jij nota bene bij!’

‘Ik weet van niks.’

‘Jij weet nooit iets. En of hij nou Harrie of Hardy heet, hij blijft dezelfde.’

‘Dezelfde arrogante bal, bedoel je.’ 

‘Jij heet toch officieel ook anders?’, ging ze verder.

‘Ik heet Bart en ik blijf Bart.’

‘Niet waar, jij heet Barteld. Staat in de papieren die ik erbij kreeg’, lachte ze. ‘Waarom gebruik je die naam niet?’ 

‘Omdat ik geen camper heb en getrouwd ben met een Truus.’

Bart

Wijs kind

Wijs kind

‘Onze kleinzoon komt vanmiddag’, meldde Truus tijdens ons 10 uur koffiemomentje. 

‘O? Leuk’, reageerde ik blij. Ik vind het altijd heerlijk als hij komt. Een lekker jong wat al zo wijs kan praten.

‘Moet hij niet naar school?’

‘Nee, ze hebben studiedag. En Lies moet werken dus…’

‘Dus mogen we lekker oppassen’, lachte ik.

‘Oma, mag ik bij jou slapen?’

‘Nee, nu niet’, lachte Truus. ‘Jij moet morgen naar school. Misschien ander keertje!’ Ze streek hem door zijn krullen.

‘Zullen wij samen de oprit vegen?’, stelde ik voor.

‘Ik veeg!’, riep hij terwijl hij al naar de voordeur rende.

‘Je moet altijd eerst kijken waar je veegt’, legde ik uit. ‘Opa begint altijd vooraan.’

‘Mama veegt nooit’, vertelde hij. ‘Mijn Papa doet dat.’

‘O? Heeft Mama daar geen zin in?’

‘Nee, en Papa zegt dan dat Mama het ook moet leren.’

‘Zo moeilijk is het niet. En wat zegt Mama dan?’, viste ik.

‘Mama zegt dat ze kookt en de was moet schoonmaken.’

‘Ja, Mama’s zijn altijd druk hè? Kijk manneke, nu heb je een bergje en dat vegen we op met een stoffer en blik.’ Ik wees naar het bergje.

‘Mama zegt dan tegen Papa dat hij het zelf moet doen. En dat Papa luie is.’

‘Je bedoelt lui. Dat hij het niet wil.’

‘Ja, en Mama zegt dat hij heel veel op jou lijkt, Opa.’

Bart

Een bezem

Een bezem

Ik ondervind dagelijks dat de bezemstelen van tegenwoordig niet meer aan mijn hoge kwaliteitseisen voldoen. Ze zijn slap, vaak van plastic en zeker niet meer beleunbaar. Onlangs heb ik uit pure frustratie weer een nieuwe gekocht maar ook die voldeed niet. 

Dit exemplaar was van een soort kunsthout: glad en bikkelhard. Zelfs zo hard dat ik op de plek waar je zo’n borstel normaal gesproken verankerd, er geen spijker in kreeg.

Na twee veegstreken lag hij er dan ook al af en bevond de steel zich vervolgens in stukken in onze 240 liter kliko.

'Misschien ligt het aan jou!’, klonk de oplossing van Truus. Alsof ik niet met een bezem om zou kunnen gaan. Valt mij wel eens op dat vrouwen altijd als eerste voor dit soort enthousiaste aanmoedigingen kiezen.

‘Hoezo aan mij?’

‘Je bent te ongeduldig. Valt mij wel vaker op.’ 

‘Dat slaat nergens op, Truus. Ik ben één en al geduld.’

‘Oké, als dat zo is dan vraag ik mij af waarom je niet gewoon met een stoffer en blik aan de gang gaat. Duurt iets langer, maar scheelt een hoop geld en mij een enorme bak gezeur.’

Bart

Aanbieding

Aanbieding

'Mag ik twee gesneden bruin van je?’, vroeg ik aan het meisje achter het brood.

‘Twee?’, vroeg ze vriendelijk. ‘Drie zijn in de aanbieding.’ Ze keek mij verwachtingsvol aan.

‘O, en wat scheelt het dan?’

‘Dat weet ik niet. Maar de chef zei vanmorgen dat ik dat moest zeggen.’

‘Tegen mij?’ 

‘Ja, tegen de klanten.’

‘O, kijk. Maar je weet niet hoeveel korting de klant krijgt?’

‘Nee, helaas. Dat moet u even bij de kassa vragen.’

‘Daar zit vandaag toch Karin Krul?’, vroeg ik op gedempte toon.

‘Ja’, antwoordde ze eveneens gedempt.

‘Kan ik het ook bij de zelfscan vragen?’

‘Nee, de zelfscan kan niet praten.’

‘En de chef?’

‘Die is er niet.’

‘Stond het in de folder?’

‘Dat denk ik wel.’

‘Heb jij een folder?’

‘Nee, niet zo voor het grijpen.’

‘Scheelt het veel, denk je?'

Ze keek bedenkelijk.

'Dat denk ik niet. Vorige week was er ook al een aanbieding. Dus...'

'O? Ook drie voor twee?'

'Nee, toen was het andersom. Twee voor de prijs van drie. Dus zoveel kan het nooit schelen.'

Bart

Een lichtje

Een lichtje

‘Die van Bakker gaan op vakantie naar Portugal’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Wij niet’, antwoordde ik. 

‘Wie zijn dat trouwens, “die van Bakker”?’

‘Annelies Bakker met haar man. Wonen hier pal achter, Bart. Al jaren!’

‘Joh! Wist ik niet. Kan me ze ook niet zo voor de geest halen. Alhoewel, is zij blond?’, gokte ik. ‘En heeft hij soms zo’n grote zuipneus?’

‘Zij is grijs en hij een klein tenger mannetje.’

‘Maar wel met een grote neus? En loopt zij niet altijd met van die rode laarsjes?’

‘Hoe moet ik dat weten?’, vroeg ze met een blik van “waar gaat dit over”.

‘Nou ja, je weet ook dat ze naar Portugal gaan. Je hebt ze dus blijkbaar gesproken’, concludeerde ik. 

‘Maar wat heeft dat met rode laarsjes te maken? Of met een zuipneus?’

‘Voor mij voor de herkenning. Dan weet ik wie ze zijn, over wie je het hebt.’

‘Nou, even voor jouw duidelijkheid: het zijn die mensen die zich altijd bont en blauw ergeren aan die zwamverhalen van jou. Gaat er dan nu eindelijk een lichtje branden ?’

Bart

Vrijwillig

Vrijwillig

‘Sofie van de Berg komt koffie drinken’, merkte Truus op. Het was de tweede opmerking, naast een “morgen schat”, die ik na het ontwaken tot mij kreeg. Ik zat verdorie nog op de rand van het bed. 

‘Moet dat nu?’, vroeg ik niet blij.

‘Hoe bedoel je? Je wist het toch?’

‘Joh, ik ontwaak net uit een heerlijke droom, kom jij met die trol op de proppen.’

‘Sofie is een aardig mens en doet met haar vrijwilligerswerk goed werk.’

‘Ze poetst toch de kegels van de kegelbaan?’,herinnderde ik mij vaag.

‘Ze is secretaris van de kegelclub, Bart. En ze verzorgt beesten bij de kinderboerderij.’

‘Wat komt ze eigenlijk doen?’

‘Koffie drinken.’

‘Dat zal, maar er moet toch iets van een “waarom” achter zitten? Ze komt nooit!’

‘Ze heeft mij vorige week gebeld met de vraag of ik ook wat vrijwilligerswerk bij de kinderboerderij wil doen.’

‘Jij, bij de kinderboerderij? Je weet niks van beesten. Ja, van de muizen van je moeder, maar verder.’

‘Dat denk je, Bartje’, hoorde ik haar zeggen. Dat “Bartje zei al genoeg.

‘Ik heb jarenlang ervaring met een snurkend  varken naast mij, dus moet het met die paar kippen echt wel lukken.’

Bart

Lesje

Lesje

‘Ik zag het al’, reageerde ik toen Annie Heuvel mij “in haar voorbij gaan” attent maakte op een paardenbloem die zich tussen de keien een weg naar boven worstelde.

‘O, ik dacht dat je hem vergeten was.’

‘Nee joh, maar hij doet zo zijn best, dat ik hem nog wat uitstel gun.’

‘Zou ik niet doen, Bart. Straks is hij uitgebloeid en dan vliegen zijn zaadjes overal in het rond.’

‘O, maar zover is het nog lang niet. Eerst mogen we nog genieten van zijn opkomst en straks natuurlijk van de bloei van deze fantastische plant.’

Ze keek me aan met een blik van “meent hij dit nou of…”. Ik besloot nog wat extra gas te geven.

‘Er worden hem zelfs medicinale krachten toegedicht. De melk in zijn stam helpt bij stoelgangproblemen. Dus…’

‘Moet je dat drinken dan?’, vroeg ze.

‘Nee, stengeltje plukken en dan uitdrukken boven een boterham. Paar drupjes maar. Daarna kun je gewoon hagelslag strooien of pindakaas smeren.’

‘Je zwamt Bart. Ik heb er nog nooit van gehoord.’

‘Dat komt omdat jullie geen krant hebben. Daar staan zulke wetenswaardigheden beschreven.’

‘Verder nog iets over de paardenbloem? Of ben je klaar.’ Ze maakte aanstalten om door te lopen.

‘De voortplanting is ook bijzonder’, ging ik verder. ‘Als hij is uitgebloeid, zeg maar op leeftijd is, dan zendt hij zijn zaadjes de wereld in.’

‘Ja, dat weet ik. Maar is dat zo bijzonder dan?’

‘Nou ja, met alle respect Annie, ik zie dat jouw Joop nog niet zo snel voor elkaar krijgen.’

Bart

Bart

Inkopen

Inkopen

‘Ik ga vanmiddag met Annie naar de stad’, merkte Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op.

‘Op de fiets?’, vroeg ik.

‘Nee, met de auto. We gaan zomerkleding kopen.’

‘En dat kan niet op een fiets?’

‘Hallo, jij pakt de auto nog als je naar het toilet moet’, riep ze ietwat geïrriteerd. 

‘Met zomerkleding suggereer je luchtigheid. En dat past bij het huidige weer. Dus…’

‘Dus niks. We hebben beide kleding nodig en aangezien zowel jij als Joop van Annie een pesthekel hebben aan shoppen, gaan wij samen.’

‘En waarom niet met de auto van Annie?’

‘Die is te klein.’

‘Oké, dus daarmee suggereer je dat er veel gekocht gaat worden?’

‘Ach nee joh, grapje. Nee, hun auto loopt niet zo goed. Straks staan we onderweg…’

‘Ik vind het een non-reden.’ 

‘Dat mag’, zei ze lachend. ‘Maar ik neem hem toch mee.’

‘Nou ja, dan kan ik dus…’

‘O, wacht even. Jij had hem ook nodig. Nu valt het kwartje’, lachte ze.

‘Kijk, beter laat dan nooit.’

‘En voor wat voor een belangrijke onderneming had jij hem nodig?’, vroeg ze.

‘Ik moet straks heel nodig naar het toilet.’

Bart

Klok verzetten

Klok verzetten

‘Je moet vandaag Mama even helpen’, droeg Truus mij tijdens het tien uur koffiemomentje op.

‘Wat moet ik?’

‘Mama even helpen.’

‘Waarmee?’

‘De klok verzetten. Het is zomertijd. Hij moet een uur vooruit.’

‘Kan ze dat zelf niet? Ze is volgens jou nog zo goed bij de tijd.’ 

Ik had vandaag helemaal geen zin in mijn schoonmoeder. Ik wilde een motorritje rijden. Ik zei het. 

‘Schat, ik wil vandaag een tochtje op de motor maken. Kan haar buurman niet even helpen?’

‘Nee, heeft ze ruzie mee.’

‘Ruzie? Wat heeft ze nu weer uitgespookt?’

‘Waarom denk jij altijd weer dat het aan haar ligt?’

‘Omdat ik haar ken. Ze is altijd wat moeilijk in de omgang.’

‘Bart, het ligt aan de bullebak van een buurman. Dat is zo’n klager. Ze had laatst koud de radio aangezet, stond hij alweer voor de deur om over de herrie te klagen.’

‘Kan ik me iets bij voorstellen. Als je de hele dag Mieke Telkamp aan moet horen, dan was ik er ook wel een keer klaar mee.’

‘Is het één klok of het hele carillion?’

‘Nee, die staande klok.’

‘Met die bimbam kerkklok?’

‘Ze heeft maar één staande klok, Bart.’

‘Dat ga ik met zo’n gevoelige buurman niet doen. Als dat ding één keer slaat, staat die weer aan de deur. En dan is er geen ontsnappen meer aan.’

Bart

Een regenkapje

Het regenkapje

'Hoi, ik heb een vraagje’, kondigde ik na binnenkomst mijn bezoekje aan. Ik had voor deze prangende vraag gekozen voor de plaatselijke “winkel van Sinkel” in de hoop dat ze er antwoord op zouden kunnen geven.

‘Stel hem maar’, nodigde de vriendelijk ogende  verkoopster mij uit. Ik schatte haar zo rond de zestig en die leeftijd zou mijn vraag wel eens positief kunnen beïnvloeden. 

Naast haar stond een jong geitje wat net voor het eerst in de wei liep. Daar had ik mijn vraag ook aan kunnen stellen, maar dan had ik als antwoord ongetwijfeld de wedervraag gekregen van “wat bedoelt u?”.

‘Mijn Truus zoekt een regenkapje. U kent ze vast wel. Zo’n doorzichtig plastic, harmonica gevouwen, ding met aan het uiteinde touwtjes. Trek je aan de touwtjes, dan vouwt hij weer op. Ach u kent ze wel.'

Ze keek me verbaasd aan. 'harmonica gevouwen?' 

'Ja, als je dan aan de touwtjes trekt, dan schiet hij weer in elkaar en kun je hem oprollen.'

'Meneer, ik heb echt geen idee.'

' Gezien uw leeftijd zou u ze haast moet kennen. Zo oud zijn ze al wel!'

Mij bekroop het gevoel dat ik toch iets verkeerds had gezegd want de vriendelijkheid verdween en maakte plaats voor een naderende donderbui. Het geitje verdween in de stal om even later terug te keren met een plastic hoesje wat ze voor mij op de toonbank deponeerde.

'Nou kijk, dat bedoel ik dus', riep ik blij. 

'Ohhh maat deze ken ik wel', merkte ze op. U bracht mij op een dwaalspoor. Ze zijn namelijk meer van uw leeftijd. Ik schat toch gauw zo'n dikke zeventig?'

Bart

Betrapt

Betrapt

‘Morgen Bart, lekker weertje hé?’ 

Tot mij sprak ene Karin Krul, buurtroddelaarster. Ze was waarschijnlijk onderweg naar haar werk. Tenminste, dat kon je veronderstellen want ze droeg het bedrijfsoutfitje van de Super. 

‘Moet ik even over nadenken, Karin. Succes vandaag.’ 

Ik wilde me omdraaien maar daar stak ze een stokje voor. Ze moest haar naam nog eer aandoen. 

‘Hebben jullie nog een beetje kunnen slapen vannacht?’, vroeg ze.

‘Ja hoor.’ Ik stelde met opzet niet de “hoezo” vraag, maar daar redde ik het niet mee.

‘Hans Vruggink had een enorme ruzie met zijn echtgenote. Rietje heeft hem betrapt.’

‘Ja, dat is vervelend’, reageerde ik lauwtjes en maakte opnieuw aanstalten het getroffen gebied te verlaten.

‘Weet je waarmee?’

‘Geen idee, Karin.’

‘Nou, wat denk je?’ 

‘Dat zeg ik toch: Geen idee.’

‘Kom op Bart, je hebt best wel een idee’, lachte ze. ‘Roep dan iets!’

Ik was er klaar mee en besloot omwille van mijn rust maar een naam te roepen.

‘Mevrouw Boerstoel?’

‘Bart, foei! Mevrouw Boerstoel is in de zeventig!’

‘Nou ja, de rest van de buurt heeft hij volgens jou al een keer gehad, dus..’

‘Hoe kom je erbij dat hij met een vrouw was?’

‘Ja, jij komt toch met de roddel dat hij is betrapt?’

‘Bart, Rietje is morgen jarig en Hans heeft vannacht uit de koelkast een stuk taart gejat.’

Bart

Een nieuwe fiets

Een nieuwe fiets

‘Mijn fiets is aan vervanging toe’, stelde ik vast. Ik lag op mijn knieën voor de kettingkast omdat volgens mij de ketting ergens tegenaan tikte.

‘Kun je het niet maken dan?’, vroeg Truus. ‘Je hebt vroeger toch bij een fietsenmaker gewerkt?’

‘Jazeker, maar toen waren de kettingen nog echte kettingen. Die van tegenwoordig zijn net touwtjes.’

‘Mijn ketting is geen touwtje’, merkte ze droogjes op.

‘Jij hebt geen ketting maar een riem.’

‘Maar die is niet slap.’

‘En wat nu?’, vroeg ze.

‘Ik denk dat ik hem in moet ruilen. Gewoon een nieuwe fiets.’ Ik keek op.

‘Alleen omdat de ketting slap is? Kom op Bart, die fiets is verder nog prima toch?’

‘Jouw “prima” is een heel andere "prima" dan mijn “prima”. De ketting is versleten, de bandjes zijn op en het zadel is ook niet meer wat het ooit geweest is… Bovendien wil ik overstappen op elektrisch.’

‘O kijk, nu begin ik het te snappen.’

‘Wat begin je te snappen?’

‘Je kunt mij niet meer bijhouden.’

‘Wat bedoel je?’ Ik begreep het niet.

‘Volgens mij is niet alleenheerser ketting slap geworden…’

Bart

Ene Vermeer

Ene Vermeer

‘Morgen Bart’, wenste de nieuwe vriend van buuf Agnes mij toe. Hij kwam de voordeur uit terwijl ik net door de onze naar binnen wilde lopen. Truus had mij namelijk geroepen dat het tien uur koffiemomentje aanstaande was.

Ik had het knulletje pas geleden voor het eerst ontmoet. Tijdens het verjaardagsfeestje van Agnes. Hij zat toen naast mij. Ik vond het een weinig inspirerend type. Niet erg snugger. Beetje een sukkel. Niet echt een tiep voor Agnes. Maar hij had ongetwijfeld kwaliteiten, anders was ze er vast niet aan begonnen.

‘Mogguh’, antwoordde ik. ‘Ik ben je naam kwijt, hoe was het ook alweer?’ 

‘Robert. Robert Vermeer.’

‘Familie van?’, vroeg ik doelend op de beroemde oude meester.

‘Wat bedoel je?’

‘Vermeer. De schilder!’ 

‘Nee, mijn ouders hadden geen schildersbedrijf. Ik ben van Vermeer, de bakker aan de dorpsstraat.’

Tja, ik bedoel maar.

Bart

Telefoontje

‘Je moeder heeft gebeld’, meldde ik tijdens de aanvang van ons tien uur koffie momentje. 

‘Wanneer?’

‘O, vorige maand ergens geloof ik. Of je haar terug wil bellen. Was haast bij.'

'Bart, even serieus, belde ze net?’

‘Ja, toen je aan het douchen was. Ik wilde je niet storen.’

‘Wat had ze dan?’

‘O, geen idee.’

‘Dat vraag je dan toch?’

‘Truus, als ik je moeder vraag wat er is, dan kan ik wel een blocnote vol schrijven.’

‘Klonk ze paniekerig?’

‘Je moeder klinkt altijd paniekerig.'

‘En waar is mijn telefoon?’

‘Waar je hem voor het laatst hebt gebruikt, Truus.'

'Waar dan?'

'Geen idee schat..'

'Belde Mama niet naar mijn telefoon,  dan?'

'Nee, naar de mijne.'

'Dat is raar. Ze belt altijd naar mij.'

'Waarom is dat raar?'

'Dat leg ik je net uit. Vind jij dat niet raar dan?'

'Nee, het lijkt me logisch, als je jouw telefoon niet kunt vinden.'

Bart

Voetjes

Voetjes

‘Wat sta je te kijken?’, vroeg Truus. Ik stond midden in de kamer en keek naar mijn voeten.

‘O, niks bijzonders. Ik kijk naar mijn voeten.’

‘Is daar iets mee?’, vroeg ze.

‘Nee, ik verbaas me erover dat ze al ruim zeventig jaar zonder zeuren hun werk doen.’

‘Heb je vanochtend je pillen wel ingenomen, Bart?’

‘Kijk Truusje, ze kunnen linksaf, rechtsaf, rechtdoor…. Echt geweldige dingetjes.’

‘Redden ze het ook nog naar de keuken?’

‘Naar de keuken? Wat denk je zelf! Als het moet, lopen deze voeten de nijmeegse vierdaagse.’

‘Dat ga je niet redden.’

‘Hoezo niet?’

‘Daar ben je in jouw tempo ruim veertig jaar mee bezig. Ben je honderdentien.’

‘Deze voetjes hebben zelfs ook nog voor goud gedanst. Kun je nagaan!!’

‘Nou, inderdaad. Dankzij die geweldige voetjes van jou loop ik al jaren met platte tenen!’

Bart

Alaaf

Alaaf

‘Heb jij vannacht Agnes ook nog gehoord?’, vroeg ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Niet gehoord. Is ze weer thuis dan? Ze was toch carnaval vieren?’

‘Ja, in Toeterdonk of zoiets. Ik hoorde lawaai vanuit haar slaapkamer. En je moeder werd er ook onrustig van.’

‘Mijn moeder?’ 

‘Ja, in het fotolijstje aan de muur.’

‘Dan zal ze weer thuis zijn. Koekje?’ Ze hield de trommel voor mijn neus.

‘Volgens mij was ze niet alleen.’

‘Dan waren ze met zijn tweeën. Wat moet ik met die informatie, Bart. Het zijn toch haar zaken!’

‘Dat zal, maar ik wil er geen last van hebben.’

‘Man, hoezo last? Ik hoor nooit iets. Ik denk zelfs dat ze meer last van ons heeft dan andersom.’

‘Ik denk dat ze iemand in Toeterdonk aan de haak heeft geslagen. Zo’n carnavaller.’

‘Nou ja zeg, denk je nou werkelijk dat ze iemand uit Den Bosch hiermee naartoe neemt?’ 

‘Waarom niet, Truus. Hoe dan ook, het was er één uit de carnavalshoek.’

‘En hoe weet meneer dat?’, vroeg ze geïrriteerd.

‘Meneer weet dat omdat er van die typische carnavals geluiden door de muur dreunden.’

‘Hoe klonk dat dan?’

‘Nou, net op het moment dat het gebit van je moeder uit haar mond dreigde te rammelen, klonk er drie keer een luid alaaf gevolgd door een enorme zucht met daarna een diepe stilte.’

Bart

De appelmoes

‘Wat een toestand gisteravond, hè Bart?’, hoorde ik Karin Krul bij de Super vanachter de kassa in mijn richting roepen. Ik stond daar met een bloemkooltje in mijn mandje.

‘Nou, dat was wat!’, antwoordde ik. Geen idee waar het over ging.

‘Ik denk dat het nu definitief over is. Ik sprak net Annie van der Heuvel, die kwam trouwens ook een bloemkooltje halen, en die was dezelfde mening toegedaan.’

‘Mooi Karin. Bloemkolen zijn toch in de aanbieding?’

‘Joop van Annie heeft een hekel aan bloemkool’, ging ze onverstoorbaar verder. ‘Maar hij, Joop, moest maar eten wat de pot schaft. Het schijnt dat hij vroeger heel erg verwend is geweest’, zei op een vertrouwelijk toontje.

‘Door Annie?’, vroeg ik quasi belangstellend terwijl ik het kooltje uit het mandje haalde en op de band rolde. 

‘Nee, thuis. Hij kreeg er altijd appelmoes bij.’ 

‘Krijg jij er ook appelmoes bij?’, vroeg ze terwijl ze het kooltje in de kassa bliepte. 

‘Nee, ik word op een andere manier verwend’, mompelde ik. Vreselijk mens die Karin. 

‘Hoe dan ook: hij heeft zijn koffers gepakt en is kwaad vertrokken’, roddelde Karin verder. 

‘Over wie heb je het eigenlijk?’, vroeg ik.

‘Over Andries, het neukertje van Carla, van de Porsche. Vraag me niet waarom, Bart, maar ze hadden ruzie.’

‘Ze aten vast ook bloemkool’, veronderstelde ik.

‘Nou daar krijg je echt geen ruzie van!’, vond ze.

‘Echt wel, hij lust het natuurlijk alleen met appelmoes, en dat had ze waarschijnlijk niet in huis.’

Bart

Een boekenplank

Een boekenplank

‘Heb jij nog iets met Joop afgesproken?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Joop Heuvel? Nee, niks. Moest dat dan?’

‘Moest dat dan’, herhaalde Truus terwijl ik haar veelbetekenend met haar hoofd zag schudden. ‘Ja, dat moest.’

‘Hoezo dan? Ik kan me niks voor de geest halen.’

‘Nou, dat zou zo maar kunnen, want soms ben je zelf al een geest. Waar hebben we het gisteren nou over gehad?’

‘Nou, niet over geesten’, zei ik.

‘Bart, je zou Joop helpen met het ophangen van een boekenplank. Of ben je vergeten dat Annie hier gisteren was?’ 

Ze was echt pissig.

‘O, bedoel je dat! Een boekenplank. Nee, nog niet.’

‘En dat zou je doen!’

‘Ach ja joh, even geen tijd gehad.’

‘Geen tijd gehad? Je zit de hele dag die tablet van je te vingeren. Hoezo geen tijd?’

‘Truusje, ik regel zaken met mijn tablet. En dan is er meer één conclusie mogelijk: deze man is druk!’

‘Kom op Bart, loop er even naartoe!’

‘Ik snap niet waar Joop in hemelsnaam een boekenplank voor nodig heeft’, mopperde ik.

‘Ja, wat denk je? Waar zou je een boekenplank voor nodig hebben?’

‘Ja, voor boeken. Maar het enige boek wat hij heeft is het trouwboekje. En daar heb je een nachtkastje voor nodig. Géén boekenplank.’

Bart

De drempel

De drempel

‘Ik sprak net Carla’, zei ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. ‘O? Sprak jij haar of zij jou?’

‘Maakt dat verschil?’

‘Jazeker, als zij jou spreekt dan heeft ze iets nodig. Als het andersom is, dan is ze -of met haar Porsche bezig -of heeft ze een spannend outfitje aan. Dus…’

Ze keek me met enige strengheid aan.

‘Er komen waarschijnlijk geen verkeersdrempels in de straat’, ging ik verder.

‘Oké, en van wie heb je dat gehoord?’

‘Ja, wie heb ik nou net gesproken?’

‘Carla?’ 

‘Ja, dat vertelde ik toch! Haar auto ligt te laag op de weg. Kan niet over de drempels.’

‘En waar heeft ze die wijsheid vandaan?’

‘Van de gemeenteraad. En die nemen dat besluit, Truus.’

‘Wat heeft ze met de gemeenteraad? Heeft ze daar een vriendje? Of is de complete raad op nachtelijke audiëntie geweest.’

‘Geen idee. Dat heeft ze niet verteld. Dat is vertrouwelijke informatie.’

‘Jaja, vertrouwelijk.’

‘Maar goed, ik had dus toch gelijk’, wreef ze met haar verbale schuurpapiertje. ‘Jij hebt haar gesproken en het ging over haar Porsche.’

‘Nou, niet helemaal hoor, Truusje. Ze had ook haar spannende outfitje aan.’

Bart

De schone slaapster

De schone slaapster

‘Ga je nog naar de carnaval?’, vroeg buuf Agnes. Ik was vanwege het lekkere weer de oprit aan het vegen en zij verliet net op dat moment haar huis.

‘Kijk eens goed? Zie je mij carnaval vieren?’

‘Nee je bent nu aan het vegen. Maar komend weekend?’

‘Ik zal nooit carnaval vieren. Ik ben Hagenees en die zijn verstandig.’

‘Ik ben een Brabo en niet verstandig. Maar Hagenezen kunnen er ook wat van hoor. Kijk maar eens naar het Kabinet! 

‘Ja, die Faber kan zo met de optocht mee!’, lachte ik.

‘Ik ga het weekend naar Oeteldonk’, lachte ze.

‘Kijk, dat bedoel ik. Oeteldonk. Wat moet ik me in hemelsnaam bij een Oeteldonk voorstellen? Is dat je nieuwe vriend?’

‘Nee dat is de carnavalsnaam van ‘s-Hertogenbosch. Ik logeer daar bij mijn ouders.’

‘Tjonge jonge, Oeteldonk. Hoe verzinnen ze het! En ga je ook verkleed?’

‘Ja, natuurlijk. Ik ga als de schone slaapster.’

‘Ha kijk, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.’

‘Iets bij voorstellen?’, lachte ze.

‘Ja, je werkt toch bij de gemeente?’

Bart

Vandalisme

Vandalisme

‘Ik krijg zo langzamerhand een sik van dat bericht over Amalia’, zuchtte ik terwijl er op het scherm voor de zoveelste keer aandacht werd geschonken aan haar eerste optreden.

‘Ach ja, de eerste keer is toch ook hartstikke belangrijk!’, riep Truus vanuit de keuken. 

‘Hou toch op. Toen wij de eerste keer spannende dingen deden kwam dat toch ook niet op TV?’

‘Bart, Amalia wordt straks onze nieuwe Koningin. De mensen vinden het leuk om haar nu al bezig te zien.’

‘Ik vind het helemaal niks. Hier, kijk dan. De vijf uursshow. Ze hebben zelfs die Blauw-Bloed Bes uitgenodigd om over haar kleding te zwammen. Wat een overdreven geleuter.’

‘Joh, ga even lekker buiten spelen, chagrijn!’

‘Ik vind het pure propaganda.’

‘Propaganda?’

‘Ja, voor decadentie en vandalisme. Ze smijt zomaar een peperdure fles champagne tegen een hagelnieuwe schuit.’

‘Man, hou toch op. Zo gaat dat.’

‘Jaja, zo gaat dat. Moet ik eens proberen. Een fles champagne kapot gooien tegen die nieuwe Porsche van Carla hier uit de straat.’

‘Nou ja Bart, dan haal je in ieder geval ook het 

Nieuws!’

Bart

Ongewenst bezoek.

Ongewenst bezoek

Had ik weer. Wilde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje nét een zelfgebakken plakje cake in mijn mond duwen, ging de voordeurbel.

‘Doe jij even open?’, vroeg Truus.

‘Waarom? Ik heb toch niet gevraagd of ze aan willen bellen?’

‘Doe niet zo flauw. Loop even!’

‘Truus, ik heb nu de keus tussen een plak cake of de deur openen. Ik kies voor de cake.’

Ze stond zuchtend op en verdween mopperend in de hal.

‘Morgen Bart’, hoorde ik nu een stem. Ik draaide mij geschrokken om: Krul, Karin Krul met een fotoalbum in haar hand.

‘Karin komt even vakantiefoto’s van Australië laten zien!’

‘Mooi!’, riep ik terwijl ik het laatste stuk cake in mijn mond duwde. ‘Ik ben weg!’

‘Hoezo? Wat moet je dan?’, vroeg Truus.

‘Schat, ik heb de keus om een klusje bij je moeder te doen of foto’s te bekijken. Ik kies voor het minst erge!’ Ik lachte er een beetje bij.

‘Wil jij ze dan niet zien, Bart?’, vroeg Karin ietwat teleurgesteld.

‘Nee hoor. Niet nodig. Ik ga namelijk voor de gesproken versie van het album.’

‘Gesproken versie?’, vroeg ze.

‘Ja, die zit drie dagen in de week achter de kassa bij de Super!’

Bart

Gezond

Gezond

‘Misschien moet je even naar de dokter’, vond Truus nadat ik wederom een klaagzang had geuit rond de toestand van het inwendige middengedeelte van mijn lichaam. Ergens tussen hoofd en onderstel.

‘Je loopt de hele week al te klagen. Dus doe vooral mij een lol en maak een afspraak.’ Ze klonk streng. 

‘Ik kan niks bijzonders ontdekken ’, stelde de arts vast nadat hij mij zo ongeveer binnenstebuiten had gekeerd. ‘Heeft u zelf nog een idee?’ 

Ik vertelde dat ik dat niet had. 

‘Tja, dan wordt het lastig.’

‘Heeft u in het verleden al eens vaker zulke klachten gehad?’

‘Ja, wel eens’, zei ik na enig nadenken.

‘Lang geleden?’

‘Ja, op veertien augustus tweeduizend-vier.’ 

‘Zo, dat heeft wel impact gehad’, vond hij.

‘Hoezo impact?’

‘Omdat u die datum nog zo precies weet.’

‘Ja, klopt. Dat was de dag na mijn vijftigste verjaardag. Ik had toen een enorme kater.’

‘O? En is dat nu niet het geval geweest?’

‘Dat denk ik niet, dokter.’

‘Oké, en waaruit blijkt dat?’

‘Het is nu geen veertien augustus en bovendien leef ik heel gezond.’ 

‘En wat noemt u gezond?’, vroeg hij met een lach.

‘Tja, ik rook niet, ik drink niet en ik beweeg niet.’

‘Dan leeft u inderdaad heel gezond.’

Bart

Een tiep

Een Tiep

Had ik weer: zit je een keer in de trein, neemt er op de lege plek tegenover je een dame plaats. En dan niet zo maar één.. Nee, het betrof in mijn beleving zo’n actie-tiep die je op het nieuws wel eens op de A12 uit hun plaat ziet gaan. En in dit specifieke geval dan een afgemonteerd exemplaar met een gebreide vijfentachtig kleurentrui, pofbroek en een rugtas van een zelfgekweekte maïskolf. Zoiets. 

Terwijl ik haar zo observeerde zag ik haar met haar behoorlijk stevige achterwerk wel ergens ter hoogte van het Haagse Malieveld op het asfalt zitten.

Ze keek met een enorme ernst de wereld in en was ongetwijfeld bezig met het bedenken van acties tegen fossiele brandspullen. 

Plots trok ze haar rugding op schoot, poerde wat binnen de ingewanden en rukte een boekje-met-potlood tevoorschijn. 

Ze keek nog even vluchtig naar het plafond, toen naar mij, slaakte een zucht en schreef wat op. 

De attributen keerden daarna terug in de maiskolf, die met een paar sluittouwtjes werd dichtgetrokken en ze schoof hem terug naast zich op de bank. 

Vervolgens plaatste ze de punten van haar ellebogen op haar knieën en plaatste haar handen onder haar hoofd. Niet lang, want nadat ze met haar asfaltwals op het bankje heen en weer had geschoven, stond ze op, greep de maïskolf en haastte zich de wereld in. Ik bleef achter met de voor mij prangende vraag: waar heb ik nou in Godsnaam naar zitten kijken.

Bart

Een nieuwe trui

Een nieuwe trui.

‘Ik vind het niks’, zei ik toen ik de trui paste.

‘Niks? Wat vind je niks?’, vroeg Truus.

‘De verkoopster!’, antwoordde ik. ‘Wat denk je nou wat ik bedoel!’

‘Nou ja, ik vind die verkoopster ook niks.’

‘Truus, ik wil geen trui met horizontale banen.’

‘Verticale banen vind je ook niks, dus?’

‘Wat dus?’

‘Dus wordt het geen trui.’

‘Er zijn toch ook nog andere truien?’, zei ik.

‘Nee, die zijn er niet!’, bitste ze.

‘Hoezo niet? Truien zat!’

‘Lieve schat. Truien zat? Let goed op: meneer wil geen strepen, geen stippen. Effen truien vind hij saai, een V-hals staat te ouderlijk, een ronde hals is te benauwend. Wol kriebelt, katoen kreukt teveel, rood, blauw groen en zwart zijn niet “jouw kleuren”. 

Dan hebben we het nog niet over slobbertruien gehad, truien met een rits, een kraag, truien met een boord…  Die vindt meneer  allemaal niks. Dus, hoezo truien zat?’

Ik keek haar aan, vervolgens wanhopig om mij heen en ontdekte toen een gele trui. Hij lag moederziel alleen op een plank.

‘Die lijkt me wel wat!’, riep ik blij.

Ze keek me hoofdschuddend aan. ‘Geel? Sorry Bart. Die vind ik helemaal niks.’

‘Helemaal niks, Truus? Jij hebt toch ook werkelijk altijd wat te zeuren.’

Bart

Over de grens

Over de grens

‘Wij doen tegenwoordig de boodschappen in Duitsland’, vertelde Annie van der Heuvel tijdens haar verstoring van mijn tien uur koffiemomentje. Ze kwam voor een ei, maar bleef op uitnodiging van Truus plakken. En, ze “bliefte” geen koffie maar een kopje thee. Pfffft…

Vervolgens ontwikkelde het gesprek zich in de richting van de dure boodschappen. Typisch Annie. Klagen, klagen en nog eens klagen.

‘Weet je Truus, bijna alles is daar goedkoper. De frisdrank, bier, wijn…’

‘Ik nuttig geen van allen’, zei ik.

‘O, maar er zijn nog veel meer winstpakkers hoor. En Joop pakt na afloop nog een tankbeurtje mee.’

‘Ik heb al eens een vergelijking gezien in de krant. Gemiddeld maakt het weinig uit. Ja, die beurt van Joop. Verder niet.’ 

‘Toch vind ik dat wij ook eens moeten gaan Bart!’, vond Truus.

Mijn koffie werd op slag koud. ‘Ik naar Pruisen? Ben je gek geworden?’

‘En weet je wat er heel erg goedkoop is?’, zeurde ze verder.

‘Zangzaad?’, vroeg ik.

‘Nee, hondenvoer. Echt stukken goedkoper.’

‘Bart, wij gaan zaterdag naar Duitsland!’, hoorde ik Truus enthousiast roepen.

‘Nou, zaterdag wordt niks’, reageerde ik.

‘O, heb je weer wat?’

‘Nou ja, ik moet toch eerst een hond kopen.’

Bart

De rollator

De rollator

‘Oma Roos heeft een nieuwe rollator’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Een hele nieuwe?’

‘Ja, de oude was op, versleten.’

‘Versleten? Hoe kan dat nou? Zo’n ding verslijt je toch niet?’

‘O, jawel hoor. Bandjes waren op, remmen versleten, roest…’

‘Wat is het bouwjaar?’

‘Bouwjaar? Weet ik veel.’

‘En vlieguren? Enig idee hoeveel?’

‘Nee, maar ze gebruikt hem best veel.’

‘Heeft ze hem ingeruild of zo?’

‘Nee, dat kon niet. Nee, hij gaat naar de kringloop.’

‘Is hij al weg?’, vroeg ik.

‘Hoezo? Waarom vraag je dat?’

‘Ik wil hem wel hebben.’

‘Bart, je gaat toch niet achter een rollator lopen?’

‘Dat sluit ik niet uit. Ik ga binnenkort een weekendje skiën!’

Bart

Terug

Terug

‘Ha die Bart’, hoorde ik een bekende stem achter mij. Karin Krul, buurtroddelaarster, stond in mijn nek te spetteren. Ik had speciaal nog een dagje gewacht alvorens de Super, waar zij achter de kassa zit, te bezoeken. Ze werkt nooit op woensdag, maar helaas. 

‘Je werkt toch nooit op woensdag?’, vroeg ik.

‘Ach ja, griepgolfje. Nu mag ik extra werken. Is ook wel nodig, dat reisje naar Australië heeft er flink ingehakt.’ 

Ach Jezus, dat was waar ook. Australië. Ze waren naar Australië geweest. 

‘En nu kom je hier de kassa plunderen?, vroeg ik tactisch als ik ben. ‘Zal je baas blij mee zijn.’

‘Ach nee, gekkie. Moet je niet vragen of we het leuk hebben gehad?’

‘O, dat weet ik al. De piloot belde onderweg. Je hebt kangoeroe’s gezien en je had ruzie met je schoonzoon? Of was het je schoondochter.’

‘Welnee. Ik kom binnenkort wel bakkie doen. Leg ik het uit.’

‘Ik hoorde trouwens dat die van Tuinstra tijdens onze vakantie hebben besloten om te gaan scheiden? Heb jij daar nog iets van gehoord?’

‘Nee, niet veel. Alleen dat ze speciaal hebben gewacht totdat jij op vakantie was. Ze wilden het namelijk liever zelf vertellen.’

Bart

Wattenstaafjes

Wattenstaafjes 

‘Morgen mevrouw, even een vraag: werkt u hier?’

‘Jazeker, en al vijfentwintig jaar.’

‘Kijk, dan moet u er ook verstand van hebben’, klonk mijn voorlopige conclusie.

‘En waar moet ik verstand van hebben?’, vroeg ze vriendelijk. Ze trok wel een voorbehoud-rimpeltje op haar voorhoofd.’

‘Wattenstaafjes’, zei ik.

‘O, die liggen in het schap links in de volgende gang.’

‘Dat klopt, maar dat wil ik niet vragen.’

‘O? Wat wilt u weten over onze wattenstaafjes?’

‘Of ze zijn getest. Dat staat namelijk niet op het doosje.’

‘Getest? Hoezo getest?’

‘Nou ja, of ze stevig zijn, wat voor watten er worden gebruikt, de lengte, of je ze kunt wassen voor hergebruik…’

Ze keek me aan alsof ze water zag branden.

‘Hergebruik? Dat zeker niet meneer, ze zijn wel stevig en aan beide uiteinden voorzien van een wattentip. Je kunt ze dus wel aan twee uiteinden gebruiken. Maar hergebruik…

Waarom zou u ze willen hergebruiken?’, vroeg ze terwijl ik net verder wilde lopen.

‘Ze zijn bedoeld voor het schoonmaken van de oren van mijn schoonmoeder. En dat gaat zonder hergebruik een doosje of tien kosten. En dat wordt te duur.’

Bart

Vakantie

Vakantie 

‘We moeten binnenkort ook weer eens aan de caravan gaan denken’, merkte Truus op. Ze bladerde tijdens ons tien uur koffiemomentje door een recent ontvangen kampeergids.’

‘Hoezo moet ik daar aan denken? Hij staat toch in de stalling?’

‘Jawel, maar hij moet er ook een keertje weer uit. Vakantie!’ Ze wees naar de voor haar liggende gids.

‘Truus, ik bel over een maandje of drie  met de stalling, haal hem op, zet hem op de oprit, geef jou de sleutels en dan hoor ik wel wanneer we vertrekken.’ 

‘O? En wie maakt hem dan schoon? Wie pakt hem in? Al enig idee?’

‘Dat doe jij toch altijd? Ik rij hem ook al naar de camping! Enig idee hoe zwaar dat is?’

‘O ja? Zwaar? Dan doen we het dit jaar anders: jij maakt hem schoon, sjouwt de spullen erin en ik rij hem dan wel naar de camping. 

Ik moest enorm zuchten.

‘Wat zucht je nou?’, vroeg ze. ‘Schat, dat duurt zoals gezegd nog zeker drie maanden. Als ik de komende drie maanden constant over de caravan moet nadenken, kun je mij wegbrengen.’ 

‘Mooi Bart, als het dan naar Zuid Frankrijk is, dan heb ik daar geen enkel probleem mee.’

Bart

Thuiskomst

Thuiskomst

‘Karin en Sjaak zijn ook weer thuis’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik meende even dat ik het niet goed had gehoord. ‘Wil je dat nog één keer herhalen?’, vroeg ik om op zeker te gaan. 

‘Ja, hallo, je hoorde mij echt wel, Bart. Ze zijn vanochtend met de Schipholtaxi thuis gebracht.’ Toch goed gehoord.

‘Hoe was het met de chauffeur van de taxi?’

‘Niet zo flauw Bart. Ze zijn weer thuis.’

‘Krijg je een jet-leg als je uit Australië komt vliegen?’, wilde ik weten.

‘Hoezo? Ik heb geen idee.’

‘Dan hoop ik dat ze nog drie maanden nodig heeft om bij te komen en ze al die tijd binnen moet blijven.’

‘Man, zit toch niet altijd zo te zaniken. Ze zijn op vakantie geweest. Verder niks. Als wij thuiskomen van vakantie, dan vindt de buurt dat toch ook altijd leuk?’

‘O ja, dat is ook zo. Dan hangen ze slingers op, organiseren ze een lampionoptocht, barbecue, komt er een muziekkorps voorbij.’ 

Ik keek haar aan.

‘Dat bedoel ik.’

‘Wat bedoel je Truus?’

‘Ik bedoel dat ze nu waarschijnlijk in bed liggen, dus heb je alle tijd om een leuk  welkomsfeest te organiseren.’

Bart

Kaasboer

‘Hé Bart, heb jij de kaasboer toevallig gezien?’, vroeg mevrouw Peters van even verderop. Ik stond toevallig net buiten mijzelf af te vragen wat ik buiten moest doen.

‘Ja, vorige week woensdag, in de stad. Hij zat daar samen met de kaasboerin op een terras.’

‘Dat bedoel ik niet. Of hij hier in de straat is geweest vanmorgen.’

‘Ik heb hem niet gezien. Maar hoezo? Wordt hij vermist?’

‘Vermist? Nee, hij komt elke zaterdag, maar tot nu toe heb ik hem nog niet gezien.’

‘Hm, ik sta hier al vanaf zeven uur vanochtend. Hij zou mij opgevallen moeten zijn, toch?’

‘Vanaf zeven uur vanochtend? Wat moet jij om zeven uur al buiten?’

‘Ik geniet altijd van de opkomende zon. Is zo geweldig om te ervaren!’

‘Maar het is inmiddels half elf. Sta je hier nog!’

‘Dat klopt, hij hangt nog steeds achter de wolken, dus nog even wachten.’

'Zou er soms iets met de kaasboer aan de hand zijn?', vroeg ze.

'Dat denk ik wel', veronderstelde ik.

'wat dan?'

'Ik denk dat hij op dezelfde zon staat te wachten.'

Bart

Haiiii

Haiiii

‘Haiiiiii’, riep ze vanachter de receptie-desk.

‘Haiiiiii’, riep ik terwijl ik de showroom binnenstapte.

Ik echode de “Haiii” omdat ik een ongelooflijke pesthekel heb aan deze overdreven manier van  begroeting. Onze buuf had in het begin van haar “onze buuf-zijn” ook deze gewoonte. Maar dan met een dubbele. “Haihai”. 

Maar goed, deze “Haiiii” kwam dus uit de mond van de receptioniste van onze garage. Ik was daar op advies van Truus die van mening was dat de afstandsbediening van onze auto niet goed meer afstandsbediende.

Ik legde “haiii” uit waarvoor ik kwam en overhandigde haar de sleutel waarna ze mij eerst vroeg of onze auto nog beviel en daarna wees op een nieuw model. O ja, en ik mocht ook wel even in snoepwinkel kijken. “Kijk maar eens en je mag er ook wel even inzitten.’

Uiteraard neem je als notoire snoepkont de uitnodiging aan en waant jezelf in de achtste hemel, voor zover die bestaat….

‘We hebben een mailtje van de garage’, meldde Truus na mijn terugkeer op aarde. 

‘Dat zal best. Ik denk de offerte van het nieuwe model.’

‘Het nieuwe model? Weet je wat die kost?’, riep ze geschrokken.

‘Ja, kleine anderhalve ton, maar daar gaat het niet om. De mail kan weg.’

‘Waarom heb je dan om een offerte gevraagd?’

‘Ach, een kleine massage doet wonderen: de batterij werd zo gratis vervangen.’

Bart

Nieuwe bril

Nieuwe bril

‘Hé Bart, nieuwe bril?’, vroeg ze. De “ze” betrof een buurtgenote van verderop. Ik kende haar van de zeldzame keren dat ik bij de rummikup-avond aanwezig was. Niet mijn favoriete bezigheid maar soms moet je wat.

‘Klopt Dollie, vind je hem leuk?’

‘Hij maakt je streng’, vond ze.

‘Kijk, missie geslaagd’, lachte ik.

‘En je bent helemaal niet streng’, vond ze.

‘Vandaar deze bril, Dollie. Kan ik de buurt streng toespreken.’

‘Nou, daar zitten we echt op te wachten.’

‘Vind Truus hem niet té?’

‘Jawel, maar ook zij moet af en toe streng worden toegesproken.’

‘Ik hoor het al wel weer, met jou kun je geen serieus gesprek voeren.’

‘Zijn het ook meekleurende glazen?’

‘Hoe bedoel je meekleurend?’

‘Dat ze donker worden als de zon schijnt.’

‘O dat. Nee, niet met de zon maar ze worden wel donker als ik ‘s middags op de bank een tukkie wil doen.’

Bart

Lijmen

Lijmen

‘Wat ben je aan het doen?’, vroeg ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje aanschoof. Voor haar lagen twee losse dingetjes die gelet op de ook aanwezige tube lijm ongetwijfeld aan elkaar geplakt moesten worden.

‘Ze zijn los en horen aan elkaar.’

‘Waarom vraag je het mij niet?’, vroeg ik verbaasd.

Ze keek alleen maar op. Maar met een alles zeggende blik.

‘Oké, maar het kan ook met een schroefje. Boor je een gaatje. Schroefjes liggen in het magazijn.’

‘Ik lijm het vast. Kan ook een nieuwe kopen, maar dat is onzin, plakken kan ook.’

Ze draaide de tube los maar hoe ze ook kneep…

‘Je hebt de laatste keer de tube niet goed gesloten’, zei ze. ‘Opgedroogd.’ 

Ik kreeg de tube toegeworpen. 

‘Geef maar hier, boor ik wel een gaatje. Schroef erdoor en klaar.’ 

Ik pakte de twee delen, floot het deuntje van de broertjes Bever en verdween in de schuur…

‘Ja, dat moeten ze zijn’, bevestigde ik wat later tijdens een telefoongesprek met de leverancier.

‘O? Die zijn niet meer te krijgen? Uit het assortiment? En wat nu?’

‘Wat zegt u? Lijmen? Niet schroeven? Nee, inderdaad. Ze zijn erg teer. Oké, gaan we proberen.’

‘Wie had je aan de telefoon?’, vroeg ze.

‘O, niks bijzonders. Even wat nagevraagd.’

‘En hoe staat het nu met die plaatjes?’

‘Plaatjes? O, die. Het zijn er nu vier. Haal wel even een tube lijm. Maak ik er weer twee van.’

Bart

een taartje

Een taartje

Truus moest op uitnodiging naar een verjaardagsfeestje van een tante wat geen tante is maar door Truus zo wordt genoemd. En dus schuif je, solidair tot op het huwelijkse bot, met frisse tegenzin ook maar aan. 

Plaats van de verjaring: een plaatselijk zaaltje. Duur van het feest: veel te lang.

En daar zit je dan. Aan een tafeltje met voor je een schaaltje nootjes. Ter informatie: ik heb een aangeboren pesthekel aan nootjes.

‘Neem een paar nootjes’, stelde Truus voor terwijl ze zelf met een lepeltje twee exemplaren oplepelde en in haar mond stak.

‘Nootjes zijn voor apen. Dan blijven ze op apen lijken.’

‘O, dank je.’

‘Wilt u een taartje, meneer?’, vroeg de ober mij.

‘Ik denk niet dat mijn man die lust’, reageerde Truus snel voordat ik kon reageren. Ik was met stomheid geslagen en de ober inmiddels drie tafels verder.

‘Wat zeg jij nou?’, riep ik vol ongeloof. 

‘Jij wilt toch niet op een aap lijken?’

‘Hoezo niet op een aap lijken?’ Ik was nu echt pissig en probeerde de aandacht van de ober te vangen.

‘Ja, op een aap. Er zaten namelijk nootjes op het taartje.’

Bart

Problemen

Problemen 

‘Mogguh Agnes’, wenste ik onze buuf toe toen ze de voordeur uitstuiterde.

‘Ook goedemorgen Bart. Lekker geslapen?’

‘Haha, ja hoor. Maar vanwaar deze plotselinge belangstelling rond mijn nachtrust?’

‘Haha, ik heb namelijk een probleempje met mijn wekker. Eigenlijk twee probleempjes.’

‘Zo, en is nu je volgende vraag natuurlijk of ik ze voor je op kan lossen?’

‘Ik denk dat je één van de twee wel gaat redden’, lachte ze.

‘Wat mankeert er aan je wekker?’

‘Hij is heel lastig in te stellen. Hij ging midden in de nacht af. Probleem met het instellen. Hij komt trouwens uit het kerstpakket van mijn werkgever.’

‘O, je bedoelt de gemeente. Die hebben ze vast met een bedoeling in het kerstpakket gestopt’, lachte ik.

‘Ja, met dat ding word je echt wel wakker, vandaar mijn vraag over jullie nachtrust.’

‘Ik wil er wel even naar kijken. Ik lees handleidingen altijd minutieus door. Daar komen we vast wel uit.’

‘O, fijn Bart. Misschien dat je vanavond even kan kijken? Ik moet nu werken.’

‘Oké, misschien kan ik je dan ook nog van je tweede probleempje afhelpen’, bood ik aan.

‘Dat lijkt mij stug, Bart.’

‘O, daag me niet uit!’

‘Dat doe ik ook niet want dat betreft mijn vriendje.’

‘Heeft hij ook een probleem met zijn wekker?’

‘Nee, een probleem met de mijne. Hij heeft hem verkeerd ingesteld. Ik heb hem er vannacht uitgeschopt.’

Bart

Reclame

Reclame

‘Hé, waarom zap je nou weg?’, vroeg Truus toen ik vol enthousiasme de TV op een andere zender duwde. ‘Ik wil kijken!’

‘Ik ook, maar niet naar de K reclame. Ik hoor vijftig keer op een dag dat kind roepen “ik heb ook vakantie”, krijg zeker zoveel die zielige hond van de dierenbescherming op mijn netvlies gedrukt en dan heb ik het nog niet eens over dat klote pensioenpotje wat ze maar niet gevuld krijgen. Ben er helemaal klaar mee.’

‘Geef mij de afstandsbediening eens!’, riep ze nijdig.

‘Eerst moet die reclame voorbij zijn.’ 

Ze stond op, graaide hem voor mijn neus van tafel en zette hem weer op haar zender.

‘Kijk, dit bedoel ik nou. Weer dat kind met die zakkenvullende papa.’

‘Dat heet reclame, Bart. En met de opbrengst van die reclame betalen ze de programma’s op TV.’

‘Nou, en wat voor een programma’s’, mopperde ik mij al ergerend door. 

‘Je moet eens wat minder mopperen’, vond ze. ‘Jij hebt toch ook enthousiast naar De slimste Mens gekeken?’

‘O, en nu moet ik dat reclame-kind en die vader dankbaar zijn omdat ze dat programma mogelijk hebben gemaakt? Bovendien is het gestopt.’

‘Het is niet gestopt. Philip en Maarten zijn gestopt. Herman neemt het nu over.’

‘En wie gaat nu de tegenhangende  mopperkont worden?’

‘Weten ze nog niet. Misschien iets voor jou?’

Bart

Die Carla

Die Carla

‘Ik zag vanmorgen Carla van de Porsche voorbij lopen’, vertelde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. Nou ja, tien uur… het was al half elf voordat we aan de koffie zaten. Dat kwam omdat Truus ruzie had met de wasmachine.

‘Wat was er met die Carla?’

‘Waarom zeg je altijd “die Carla”?’, vroeg ik.

‘Omdat ik het een afstandelijk tiep vind. Loopt altijd te flirten, sleept van alles haar slaapkamer binnen en rijdt met een auto die ze zich na haar scheiding als afkoop heeft toegeëigend.’

‘Hm, ik mag haar wel. Ze is altijd vriendelijk en behulpzaam.’

‘Jaja, behulpzaam. Vraag maar eens aan Karin Krul hoe behulpzaam ze is. Die woont ernaast.’

‘Schat, wil je het in mijn bijzijn niet meer over Karin Krul hebben?’

‘Nou, daar heb ik het liever over dan over Carla.’

‘DIE Carla. Je vergeet “die”.’

‘Maar je had het over dat wulpse ding. Wat was er mee aan de hand? Extreem korte rok? Opgeleukte boezem? Nieuwe vriend?’ Ze keek me wat vervelend aan.’

‘Ik denk dat ik mijn opmerking terug trek’, zei ik.

‘Kom op Bart, wat was er met haar aan de hand?’

‘Niks bijzonders Truus. Ze heeft alleen maar haar lippen op laten spuiten.’

Bart

Een stamboom

Een stamboom

‘Ik zag gisteren Dorien in de winkel’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dorien? Wie is Dorien?’, vroeg ik. Ik had geen idee. Ja, ergens diep in mijn geheugen voelde ik wat gerommel. Maar dat voel ik wel vaker. Dus dat zegt niet zoveel.

‘Ach, die ken je wel. Ze heeft een tijdje terug Mama geholpen.’

‘Je moeder geholpen? Waarmee?’

‘Met handwerken. Ze wilde indertijd onze stamboom borduren. Jij hebt toen internet nog afgezocht. Om haar en dus ook mijn familiegeschiedenis boven water te krijgen. Weet je dat niet meer?’

‘Vaag. Bleef ik toen niet ergens bij jouw overgrootvader steken?’

‘Ja, dat geloof ik wel.’

‘Kijk, de mist trekt weer wat op. Maar Dorien zegt mij nog niks.’

‘Dorien zat op het handwerkclubje waar Mama toen ook lid van was. Zij was de handwerkjuf.’

‘Hm, ik heb die stamboom nooit gezien.’

‘Hij is nooit afgemaakt want het clubje is vroegtijdig opgeheven.’

‘Laat me raden, door toedoen van je moeder?’

‘Waarom nou weer door Mama?’

‘Nou ja, ik kan me zo voorstellen dat de stamboom van schrik in een vroegtijdige herfst terecht is gekomen en er uiteindelijk geen blad meer aan de boom hing.’

Bart

 

De winkelhaak

 De winkelhaak.

'Truusje, ik weet niet of je het kan, maar er zit een gaatje in mijn trui. Die moet gemaakt.' Ik showde iets wat op een winkelhaakje leek.

'Ach nee hè. Een gat in je trui. Ik zeg zo vaak dat je niet met die trui in de garage moet prutsen. Kijk nou. Die is niet meer te maken. Man,man,man, kan dus rechtstreeks in de vuilnisbak. En je hebt hem verdorie nog geen twee maanden. En hij was nog hardstikke duur ook. Ik snap dat echt niet hoor. Kun je niet nadenken of zo? Als je gaat sleutelen dan trek je toch iets ouds aan? Er hangt een gloednieuwe overal in de schuur. Maar dat is natuurlijk weer teveel werk. Hier valt niet tegenaan te werken. Vorige maand had je nog een olievlek in je broek. Ik begrijp het niet. Echt niet! Ik zou zeggen trek hem uit en gooi maar in de kliko. Boven in de kast ligt die rode. Die is wel wat vaal maar heel. En wat moet ik doen om te verkomen dat ook die trui in de kliko verdwijnt? De garage op slot doen en de sleutel in mijn zak steken zodat ik zeker weet dat je alleen met oude kleren gaat prutsen? Nou, zeg eens?'

Ik keek haar glimlachend aan. 

'De oplossing is simpel, schatje. Als jij voortaan de deur van de vaatwasser goed dichtdrukt, dan kan ik er met mijn trui niet meer achter blijven haken.'

Bart

Grapje

Grapje

‘Wat vind je ervan?’, vroeg Truus terwijl ze een zelfgebreide trui showde.

‘Is dat dat ding wat weken in de steigers heeft gestaan?’, vroeg ik als grapje.

Fout.

‘Steigers?’ Ik hoorde aan haar stem dat mijn grapje in haar ogen geen grapje was.

‘Ja, je was toch met van die ijzeren stangetjes  aan het werk?’ 

Weer fout.

‘Ik bedoel de trui die je aan het breien was?’, haastte ik mij te verbeteren.

‘Ja, die’, riep ze nijdig en liep naar de gang.

‘Ik moet nog punten geven!’

‘Ik heb van jou geen punten nodig!’

‘Waar ga je heen dan?’, vroeg ik vanuit de verdediging.

‘Naar Annie van der Heuvel. Daar krijg ik tenminste fatsoenlijk antwoord.’

‘Schatje, wacht nou even’, riep ik nog. Te laat. De voordeur klapte dicht.

Had ik weer. Een vrouw met lange tenen. 

De voordeurbel ging. Joop van der Heuvel.

‘Hé Joop, kom je doen?’

‘Jouw Truus staat bij ons een trui te showen. Ik moest van Annie mijn mening geven.’

‘Jij ook al? Wat heb je gezegd?’

‘Pffft, waarom denk je dat ik hier aanbel?’

Bart

De vergunning

De vergunning 

‘Hé meneer Bart, dat is lang geleden!’ Ik draaide mij om en ontdekte mevrouw Stoffers van nummer dertien.

‘Dat zou kunnen. Van welke datum dateert uw herinnering?’

‘Dat weet ik niet zo precies hoor. Ik bedoel dat ik je de laatste tijd niet heb zien vegen.’ 

‘Ah, dat bedoelt u. Dat heeft zo zijn reden.’

Ze keek me verwachtingsvol aan.

‘De vergunning kwam niet af. Eind November aangevraagd en net gisteren pas gekregen.’

‘Vergunning?’

‘Jazeker. Die moet je tegenwoordig als professional hebben.’

‘Hahaha, jaja, een vergunning. Je weet het leuk te vertellen Bartje, maar daar trap ik niet in.’ 

‘Morgen mevrouw Stoffers’, hoorde ik Truus achter mij. ‘Morgen Truus. Alles goed?’

‘Ja hoor. Ik heb u al een tijdje niet gezien! Ziek geweest?’

‘Nee, dat niet. Nee ik mocht niet naar buiten.’

‘Mocht niet? Van uw man of zo?’

‘Nee, niet vanmijn man. Nee, van de gemeente. Ik had geen wandelvergunning.’

‘Geen wandelvergunning?’

‘Nee, ik heb er maanden op moeten wachten. Maar jouw Bart weet precies hoe dat met de vergunningen werkt. Succes Bart!’

Lachend liep ze verder.

Bart

Leeftijd

Leeftijd

‘De Boerstoelen zijn ook al in de zeventig’, hoorde ik Annie van der Heuvel opmerken. Ze zat mijn tien uur koffiemomentje te vergriepen door net op dat tijdstip aan de deur te bedelen om een kopje suiker. En mijn Truus zou mijn Truus niet zijn als ze Annie niet binnen zou vragen om een koffietje mee te drinken. 

‘Vind Bart dat niet erg?’, hoorde ik haar in de gang vragen. En toen de reactie van Truus: ‘Bart heeft daar niks van te vinden.’ Voorlopige conclusie: deze Bart moet alles maar goedvinden.

‘Ja, ik denk zo midden zeventig’, antwoordde Truus.

‘Ik denk dat zij iets ouder is als hij. Hij is denk ik op weg richting vijfenzeventig?’

‘Ja, dat denk ik ook. Dan moet zij zo rond de zevenenzeventig zijn?’

‘Ja, we worden allemaal ouder, Truus’, zuchtte ze. Ik ben ook al achtenzestig.’

‘Pas achtenzestig Annie?’, sneerde ik. ‘Dacht dat je…’

‘Bart! Hou je mond’, riep Truus. ‘Ik weet al wat hij wil zeggen.’

‘Jaja, dat ik er veel ouder uitzie.’

‘Maar jij schiet ook al aardig op, Bart.’

‘Ik? Hoezo opschieten? Moet ik ergens naartoe?’

‘Nee, ik bedoel qua leeftijd. Jij wordt dit jaar toch éénenzeventig?’

‘Eenenzeventig? Hoe kom je daar nou bij. ‘Ik was vorig jaar nog negenenzestig!’

‘Mijn Joop wordt volgende week zeventig en dat wordt toch ook wel een oude man!’

‘Ook een oude man? Zeventig?’

‘Ja, vroeger wilde hij op zondagavond na studio sport zelf nog een derde helft spelen. Maar tegenwoordig valt hij na het fluitsignaal als een blok in slaap.’

Bart

Haast

Haast

‘Goh, u bent er al vroeg bij’, stelde het meisje van het brood lachend vast terwijl ze vluchtig naar de klok keek. 

‘Klopt, ik kom uit voorzorg vroeg.’

‘Uit voorzorg? We hebben brood in overvloed.’

 Ze spreidde haar armen richting een enorme stapel bakken.

‘Dat is mooi. Wil jij dan twee bruin voor mij snijden?’ Ik lanceerde iets wat vanaf een afstand op een enorme prettige glimlach moest lijken. Hij kwam aan.

‘Voor zo’n vriendelijke klant kan ik zo’n verzoek natuurlijk niet weigeren’, lachte ze leuk. 

‘En dat allemaal op dit vroege uur.’

Ze haalde het brood door de machine en stak het vervolgens in een plastic zak. Stickertje erop en klaar.

‘Fijne dag nog’, lachte ze.

‘Jij ook.’ Ik keek vluchtig op mijn horloge en liep nu snel richting kassa.

‘Hé Bart, man, wat ben je gehaast.’ Carla van de Porsche. 

‘Hoi Carla, ja, ik moet vaart maken.’

‘Oké, dan vertel ik het niet.’ 

‘Ik hield in. 

‘Even snel dan. Heb je een nieuwe auto? Vriend?’ Ik wachtte vol ongeduld.

‘Nee, gaat over dat mens van Krul.’

‘Dat bedoel ik’, zei ik. ‘Ik wil door de kassa zijn voordat zij aanschuift.’

‘Dan kan ik je gerust stellen. Ze is gisteren voor vier weken naar haar kleindochter in Australië vertrokken.’

Bart

Het torentje

Het torentje 

‘Zeg schat, luister eens’, begon Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Meestal betekent zo’n vraag van haar de voorbode van een naderende ramp. 

‘Ik luister’, antwoordde ik niet erg enthousiast.

‘Dat kleine Eiffeltorentje op het tafeltje, kan dat niet een keer weg?’

‘Mijn torentje? Ik vraag toch ook niet of je je moeder naar Siberië kan verbannen.’ Hoe verzint ze het!

‘Joh, dat ding valt steeds om als ik hem afstof.’

‘Dan doe je dat niet. Ze stoffen dat ding in Parijs toch ook niet af? Ik heb hem ooit van mijn vader gekregen toen hij van een zakenreis terugkwam uit Parijs.’

‘Jaja, dat verhaal ken ik nu wel een keer’, hoorde ik haar zuchten. ‘Je had om een trapauto gevraagd maar die paste niet in zijn koffer. Toen kreeg je dat klote torentje.’

‘Juist. En wees maar blij dat ik een torentje heb gekregen.’

‘Blij? Waarom zou ik blij moeten zijn?’

‘Omdat je anders elke dag een trapauto had moeten afstoffen.’

Bart

Ene Riet

Ene Riet

‘Goh Bart, dat is lang geleden’, blaatte ze. De “ze” was een oud schoolvriendinnetje die ik bij toeval tegen het lijf liep. Ze woont in een ander dorp en daar moest ik van Truus een boodschapje halen. Zeg maar “een dingetje”.

‘Inderdaad lang geleden’, beaamde ik. Ik moest echt graven in mijn geheugen. En aangezien mijn schep vanwege mijn aantal opgebouwde jaarringen wat bot is geworden duurde het even.

‘Rita was het toch?’

‘Nee, Riet. Riet Beugels. Van de Mezenlaan.’

‘O ja, dat klopt ook. Riet.’

‘Juist. Ik herkende jou meteen. Je bent geen steek veranderd, Bart.’

‘Ik herkende jou anders niet hoor. Maar het is ook al zo lang geleden!’ 

‘Ja, ik denk zo’n kleine vijftig, zestig jaar’, bepte ze. ‘We waren zo rond de veertien.’

‘Dat zou goed kunnen, Riet.’

‘Ik kan me zelfs nog je verjaardagsfeestje herinneren, Bart. Daar was ik ook.’

In één keer schoot mijn schep door mijn geheugen en liep vast bij mijn veertiende verjaardagsfeest. Ik zag Riet met een beugeltje, die hopeloos verliefd om mijn nek hing. 

‘Je bent uiteindelijk toch met die Truus getrouwd?’

‘Ja, hebben inmiddels kleinkinderen. Jij ook?’

‘Nee, nooit getrouwd.’ Terwijl ze me doordringend aankeek slaakte ze een diepe zucht.

‘Tja’, zei ik.

‘Tja’, zei Riet. 

‘Leuk je weer gezien te hebben Bart’, zei ze.

‘Ja, het ga je goed Riet.’

Ik draaide mij om en ging verder met mijn leven. 

Bart

Blauwe maandag

Blauwe maandag

‘Wat sta jij te staren?’, vroeg Truus. Ik stond voor het raam en keek naar de lucht.

‘O, ik ben iets te vroeg voor ons tien uur koffiemomentje. En toen dacht ik, laat ik eens even kijken hoe het ervoor staat.’

‘Wat ervoor staat?’, vroeg ze terwijl ze de kopjes op tafel zette. ‘Koffie.’

‘Ze hebben het over blauwe maandag. Dat zou het nu moeten zijn, maar ik kan niks ontdekken.’

‘Nou ja, het weer is wel deprimerend’, vond ze.

‘Ach, het zal. Maar ik voel me toppie. Even gezellig met mijn echtgenote aan tafel een koekje soppen. Wat wil een mens nog meer?’

‘Over koekjes gesproken. Was het gisteravond al blauwe maandag?’

‘Eén koekje, Truus. Heb je ze geteld of zo?’

‘Ik ben met een koekjesmonster getrouwd, snap je?’

‘Ik heb het gevoel dat we een lekker dagje gaan meemaken, schatje’, zei ik terwijl ik zacht in haar hand kneep. ‘Niks “blue monday”. 

En weet je, Truus. We gaan straks lekker de tafel dekken, gezellig lunchen en vanmiddag kunnen we misschien wel een leuke film kijken. Is deze deprimerende dag zo voorbij.’

‘Lunchen is prima, maar film kijken gaat niet lukken.’

‘Hoezo? Moet je wat?’, vroeg ik. 

‘Ja, Mama komt vanmiddag.’

Bart

Pijnlijke teen

Pijnlijke teen

‘Kun jij eens naar mijn teen kijken?’, vroeg ik. 

‘Teen?’

‘Ja, die onderaan mijn voet bengelen.’

‘Wat is daar dan mee?’

‘Kan ik niet zien.’

‘Hoezo niet zien?’

‘Omdat ik er één meter zevenentachtig vanaf zit.’

‘Kun je niet op je knieën?’

‘Nee Truus, dat weet jij ook wel.’

‘Ik snap niet dat je niet naar een sportschool gaat.’

‘Hebben die verstand van tenen?’

‘Nee van stijfheid. Man, je bent als een plank. Welke teen is het?’

‘Derde van links.’

‘Welke voet?’

‘Links, zeg ik toch?’

‘Nee, dat zei je niet.’

‘Ik zei derde van links.’

‘Bart, nog even en je zoekt het maar uit.’

‘Derde teen links.’

‘Truus, nu doet je het weer verkeerd.’

‘Wat doe ik nu nog verkeerd? Ik tel nu toch aan je linkervoet?’

‘Jawel, maar je telt vanaf rechts… ik zei links.’

Bart

Guusje

Guusje

‘Ik kreeg net een Appje van Guusje’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Guusje? Oude vlam?’

‘Nee, Guusje Veenstra.’

‘Is dat dan een gedoofde vlam?’

‘Nee joh, Guusje zat vroeger bij mij op muziekles.’

‘Muziekles? Jij?’

‘Ja, ik kwam haar vorig jaar tegen op de braderie. Sindsdien hebben we contact. Guusje is een hele leuke meid!’

‘En wat moet je nu met Guusje?’

‘Ik? Niks! Hoezo?’

‘Omdat ze appte.’

‘Ze komt vanmiddag gezellig een theetje doen.’

‘O, is dat gezellig.’

‘Ach ja joh, even wat oude koeien uit de sloot trekken.’

‘Muziekles? Wat voor een muziekles? Toch geen accordeon hoop ik?’

‘Nee joh, ben je gek. Nee dat was niks voor ons.’

‘Oké, gelukkig. Moet er toch niet aan denken dat jullie hier accordeon gaan spelen.’

‘Ach nee Bart. Nee, we leerden blokfluit spelen. En nog even een verrassing: ze neemt er vanmiddag twee mee.’

Bart

Een visje

Een visje

‘De visboer staat vandaag bij de Super’, las Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje voor uit het plaatselijke krantje. 

‘Staat er een rode gevarendriehoek omheen?’, vroeg ik. Ze ging onverstoorbaar verder.

‘Hm… een lekkerbekje, het water loopt me in mijn mond’, 

‘Heb je niks aan, Truus. Je mond is voor een aquarium te groot. Bovendien is die vis al gestorven.’

‘Je bent alweer vroeg op dreef’, hoorde ik haar zuchten.

‘Schat, ik ben Hagenees en ben vaak bij de Scheveningse visafslag geweest. Ik hoef nooit meer vis. Alleen al die lucht. Brrrr.’

‘Bij de Super staat géén visafslag maar een kraampje. Dus, ik geloof toch dat ik zo even op de fiets spring.’

‘Moet je doen, Truus. Neem ook een pakje brood mee voor onderweg. En doe er een teentje knoflook tussen.’

‘Hoezo een pakje brood? Ik ben zo terug.’

‘Echt niet. Het kost je namelijk zeker twee uur fietsen om van die vislucht af te komen.’

Bart

Een papje

Een papje

‘Ik heb vandaag enorm zin in bloemkool met een papje’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘We eten Hollandse boontjes vandaag’, klonk het vanaf de andere kant van de tafel.

‘Boontjes? In deze tijd?’

‘Ja, en ik heb ze al in huis.’

‘Zonder overleg?’

‘Ja, moet ik eerst alles overleggen? Zelf kook je niet dus…’

‘Ik zit aan de consumentenkant, Truus. En deze consument wil graag bloemkool met een papje.’

‘Wat heb je toch met dat papje?’

‘Dat doet mij denken aan vroeger. Mijn moeder was de koningin van de papjes. Zoals zij dat kon…’

‘Schat, ik snap echt niet wat zo’n papje toevoegt. De smaak van de bloemkool vervlakt.’ Ze trok een vies gezicht.

‘Een papje maakt het af. De kers op de taart, snap je?’

‘Met boontjes heb je geen papje nodig.’

‘Truus, besef je wel dat die zogenaamde boontjes van jou ergens uit Afrika komen? En dat er helemaal niks Hollands aan is?’

‘Appie is Hollands en die verkoopt ze. En bovendien, bloemkool is net zo Afrikaans als die boontjes.’

‘Dat zal best, maar het papje komt toch echt uit de Hollandse keuken.’

Bart

Schoenen

Schoenen

‘Zo, de boel aan het opruimen?’, lachte Annie van der Heuvel toen ze langsliep. Ik was druk doende boven de papierbak een schoenendoos te ontleden.

‘Ja, je moet wat, Annie.’ 

‘Heb je nieuwe schoenen gekocht?’

‘Nee, Truus. De mijne doen het nog prima. Al jaren!’

‘Hahaha, ons bunt zunig!’, grapte ze. ‘Ben jij meegeweest?’ Er klonk enige verbazing in haar stem.

‘Ja, dat moet wel Annie. Er moet toch iemand de financiën bewaken!’ Ik lanceerde een knipoog.

‘Gezellig. Ik neem mijn Joop ook altijd mee. Die heeft een onmannelijke smaak.’

‘Ik ben jaloers op jou!’, hoorde ik de stem van Truus achter mij. ‘Morgen Annie!’

‘Morgen Truus. Nieuwe schoenen?’

‘Ja, ik zal ze zo even showen.’

‘Ik begreep uit Bart zijn opmerkingen dat ze duur waren?’

‘Ach, wat heet duur. Ik doe er jaren mee.’ 

‘Jaja, ik zal er eens een jaartal in tatoeëren’, lachte ik.

‘Weet je, ik heb altijd kwaliteits-schoenen nodig. Ik heb nu eenmaal moeilijke voeten.’

‘Dat klopt helemaal’, beaamde ik.

‘Wat klopt er “helemaal”?’

‘Dat je voeten moeilijk zijn. Zelfs ik kan er geen fatsoenlijk gesprek mee voeren.’

Bart

Snijwerk

Snijwerk

‘Kijk eens schat’, riep ik niet zonder trots. Ik had mij over laten halen om wat snijwerk in de keuken te verrichten en had behoefte  aan een tussentijdse evaluatie. 

Ze wierp een vluchtige blik over de restanten van wat ooit op de helft van een groene paprika had geleken en ik meende iets van een hoofdschudding te zien.

'En?, vroeg ik nieuwsgierig.

‘Ik zei nog, reepjes.’

‘Dit zijn toch reepjes?’

‘Nee Bart, dit zijn blokjes. Bovendien zie ik nog pitjes.’

‘Dat kunnen geen pitjes zijn’, zei ik terwijl ik met het mesje een wit dingetje wegduwde.

‘Het zijn stukje nagels’, constateerde ze. Meteen afspoelen.’

‘En wat nu?’

‘Begin maar opnieuw. Lange reepjes, dus geen blokjes.’

‘Hoe doe je dat dan?’

Ik hoorde een zucht.

‘Mesje van boven naar beneden bewegen. En niet te dik. Op een pizza horen smalle reepjes.’

‘Trouwens, Truusje. Nog even een technisch vraagje: Moet het per se een groene paprika zijn?’

‘Maakt niet veel uit. Ze smaken hetzelfde.’

‘O, gelukkig.’

Ze keek me vragend aan. ‘Hoezo?’

‘Omdat ik zojuist ook een rood reepje vel heb meegenomen.’

Bart